Geestdodelijkheid

TV kijken'Hoe gaat het met je?'
'Nou, ik mag niet klagen.Ik doe het wel, maar het mag niet!'

Klagende mensen wordt vaak voorgehouden dat ze toch echt zelf verantwoordelijk zijn voor hun keuzes. Dus mogen ze niet klagen. Mooi voorbeeldje: klachten over reclame. Laatste nieuws: 30 procent van de klachten die SRC (Stichting Reclame Code) ontvangt, betreffen de reclames op internet. Nog eens 30 procent gaat over reclamebrieven.
Voor alle duidelijkheid: de SRC heeft het over klachten die wel gegrond zijn verklaard omdat er sprake is van onduidelijkheid of misleiding.

Nu zouden er natuurlijk helemaal geen klachten zijn, als iedereen de reclame zou negeren. Veel mensen vinden reclame toch al vervelend. De reclames op tv zijn meestal goed voor een gang naar de wc of de koelkast.
En dat mensen toch in misleidende reclame trappen is eigen schuld. Moet je maar beter opletten. Reclame is is per definitie misleidend. Je hebt nooit de behoefte gehad aan een stuk zeep die je de hele dag naar een orchidee uit het Amazonegebied laat ruiken. De reclame zegt dat je die behoefte wel hebt. Wie daardoor aan zichzelf gaat twijfelen en gelooft dat-ie ineens wel behoefte heeft aan dat zeepje, mag niet klagen.

Waarom is dan toch een SRC en een code Oneerlijke Handelspraktijken nodig? Louter voor de werkgelegenheid? Misschien valt het te verklaren op grond van geestdodelijkheid. Wetenschappers hebben ontdekt dat mensen vooral bij herhalend en geestdodend werk fouten maken. Een hersenscan liet zien dat bij dat soort activiteit de hersens af en toe in ruststand schieten en mensen in de fout.
Dat kan dus heel goed verklaren waarom mensen, tegen beter weten in, verkeerd reageren op reclames. Je hangt voor de tv, hersens op nul, blik op alweer diezelfde reclame en voor je het weet heb je toch dat sms-nummer getoetst en zit je vast een ringtone met duur abonnement.
Of je zit wat online te gamen en 100 toetsaanslagen verder klik je op een grappig icoontje en ben je ineens deelnemer aan een lotto en de bezitter van een dure creditcard.

Geestdodelijkheid. Is dat de reden waarom er teveel misgaat? Als dat echt zo is, dan zouden geestdodende activiteiten hoog op de lijst van veiligheidsrisico's moeten staan. Niet dat overheden dan meteen miljoenen moeten pompen in anti-geestdodelijheidsbrigades. Laat staan dat ze geestodende acticviteiten gaan verbieden. Vrijheid is veel belangrijker, zelfs al doden sommige vrijheden de geest.
Maar een SGC (Stichting Geestdodelijke Codes) en waarschuwingsicoontjes op tv en internetreclame zou toch wel het minste zijn om ons te beschermen.

(Het citaat hier bovenaan komt uit de show 'Neerlands Hoop Code' van Neerlands Hoop, 1978)

Geef een reactie

De 10 geboden bij overnames

EstafetteEen modieuze variant van de fusie (zie artikel van gisteren), is de overname. Bedrijven struinen de markt af naar andere bedrijven, om het marktaandeel te vergroten.
Die opkoopwoede moet wat meer gecontroleerd worden, vindt het CDA. Er zijn namelijk ook wat minder leuke neveneffecten bij overnames.

Het kan, net als bij fusies, tot monopolieposities leiden. Er worden soms buitensporige bonussen bedongen door de bestuurders die de overname moeten regelen. En het gaat er soms erg rommelig aan toe: diverse partijen bemoeien zich ermee en bieden maar raak.
De voorbeelden die het CDA noemt, doen vermoeden dat er enig sentiment meespeelt. Het doet altijd een beetje pijn om nederlandse bedrijven opgekocht te zien worden door buitenlandse durfkapitalisten.

De VEB (Vereniging voor effectenbezitters) heeft al een gedragscode bij overnames opgesteld. Die tien geboden moeten, naar Engels voorbeeld, vooral de aandeelhouders beschermen. Tien regeltjes om meer invloed op het proces te krijgen.
De consument zou voldoende beschermd worden door de NMa, maar die heeft weinig invloed op het proces. Hooguit kan die een overname verbieden als er een monopoliepositie dreigt.

Nu zal er wel weer flink geklaagd worden over de voorgestelde regelgeving. Alweer een gedragscode, die een aanval pleegt op de zo geprezen vrijheid van de markt.
Behalve geklaag zal het bedrijfsleven ongetwijfeld met een voorspelbare reactie komen: okee, jullie willen regels? Laat ze dan door onszelf opstellen. Zelfregulering heet dat. Net zo modieus als de overnamekoorts zelf.

Nergens iets te lezen over positie van de echte belanghebbenden: de werknemers en directies die een bedrijf vormen. De aandeelhouders staan niet op de werkvloer. De koopjesjagers hebben geen enkel belang bij de mensen die een bedrijf maken tot wat het is.
Er is eigenlijk maar 1 gedragscode nodig en die hoeft uit niet meer dan 6 regels te bestaan.

1. Alleen directie en werknemers hebben het recht om, op grond van een gezamenlijk besluit, een voorstel tot een overname te doen.
2. De directie en werknemers van het over te nemen bedrijf hebben vetorecht bij het besluit.
3. Een overname mag alleen tot stand komen als iedereen direct werk behoudt of zonder vertraging ander werk krijgt.
4. Een overname mag niet tot salarisverlies leiden van alle betrokkenen.
5. Er worden geen bonussen verstrekt. Als tot overname is besloten, dan hoort het immers tot het werk van diegenen die de boel moeten organiseren.
6. Winstgevende bedrijven worden niet overgenomen of doen geen overnames. De boel floreert, er is dus geen enkele reden tot overnames.

Dat lijkt me genoeg, of ben ik wat vergeten?

Geef een reactie

Fusie met bijsmaakje

Vlaflip

De vlaflip is volgens mij de succesvolste fusie aller tijden. Aan alle andere fusies zit een wrang bijsmaakje. Vandaag, toch al niet de populairste werkdag, worden weer heel wat mensen geconfronteerd met dat zure recept.

In Andijk en Alblasserwaard worden informatieve avonden gehouden waar de fusie tussen gemeentes aan de orde komt. Het is nu al bekend dat de samenvoeging van het ambtenarenbestand van de gemeenten Graafstroom, Nieuw-Lekkerland en Liesveld zeker 3 miljoen euro gaat kosten.

In Brabant nemen de leden van vier lokale Rabobanken een besluit over de fusie. De Rabobank gaat door heel het land lokale banken fuseren. Deze exercitie gaat zo'n 3000 banen kosten.

En in een aantal plaatsen werd het Univee verzameld om te horen dat er ruim 1000 banen geschrapt worden bij de fusie van vier verzekeringsbedrijven. Een fusie die nodig is om in 4 jaar tijd de winst te vervijfvoudigen. Nu bedraagt die winst 51 miljoen euro. Dat moet omhoog naar 250 miljoen.

In de zorg zijn fusies al enige tijd een beeldbepalende trend. Hoewel het niet te gek moet worden. De Tweede Kamer heeft minister Vogelaar gevraagd een megafusie te stoppen van twee grote zorgorganisaties en een woningcorporatie.
Wordt daarmee de trend gevolgd die in de telecomsector en de reclamebusiness gaande is? Daar zie je juist een flinke daling van fusies en overnames.

Het rendement van fusies is trouwens helemaal niet zo groot. Slechts 30 procent van de fusies leidt tot een hogere winst. Het leidt wel tot hogere prijzen voor de consument. En of alle mensen die hun baan bij een fusie kwijtraakten, allemaal weer ander werk hebben gevonden, daar lees of hoor je weinig over. Dat zal wel meevallen, want de werkloosheid is op dit moment erg laag en overal is een schreeuwend tekort aan personeel.

Een ander onderzoek wees uit dat slechts 1 op de 10 fusies slagen. Bovendien blijkt bij fusies ook veel geld verloren te gaan. Tussen 1995 en 2000 blijken europese bedrijven ruim 5000 miljard dollar te hebben verkwist aan fusies.

De zorgsector doet het niet beter. Ook daar draaien de meeste fusies uit op tegenvallende resultaten of soms zelfs complete mislukkingen.

Reden voor sommige deskundigen om “de politiek” op te roepen meer controle uit te oefenen. In Nederland hebben we daar de NMa voor. De Nederlandse Mededingingsautorteit. Die moet er vooral voor waken dat er niet zulke grote fusies zijn, dat organisaties een monopoliepositie op de markt krijgen. Dat zou ten nadele zijn van de consument. Niet alleen wordt dan de keuzevrijheid beperkt, ook kunnen de prijzen stijgen door gebrek aan concurrentie.

Wat was het succes van die weinige fusies die wel zijn geslaagd? Een grotere omzetgroei. Verder nog iets? Nee. Het enige motief is met kostenbesparing (nog) meer rendement te halen.

Het wordt tijd de fusiedrang aan banden te leggen. Je kunt niet altijd maar van alles bij elkaar flikkeren. In de keuken leidt dat tot produkten waar kraak noch smaak aan zit. Op “de markt” leidt het niet alleen tot herhaalde arbeidsonrust, maar ook tot onnodig verlies.

Ondernemingen die wel winst halen, maar niet zo hard groeien hoeven niet op zoek naar fusies te gaan. De boel draait goed dus waarom het risico op een eventuele mislukking nemen? Meer groei moet niet langer het zaligmakend motto zijn.

Ondernemingen die slecht draaien, met echt verlies, kun je beter sluiten. Als er geen vraag meer is naar het produkt, moet het over en uit zijn. Alleen als er sprake is van wanbeleid, moet er worden ingegrepen. De boosdoeners de laan uit sturen en een frisse doorstart mogelijk maken.
En laten we eerlijk zijn: voor een vlaflip hoef je geen complete zuivelfabrieken te fuseren. De lekkerste vlaflip maak je nog altijd zelf. De smaak bepalen wij zelf wel.

Geef een reactie

Kliklijn goede doelen

CBFNederland is een gul land. In 2006 werd er ruim 1 miljard euro aan goede doelen gegeven, slechts 4 miljoen euro minder dan men aan feestjes als kerst en sinterklaas placht te besteden (zie eerder artikel).
Die miljarden gaan niet alleen naar de meest bekende goede doelen, maar ook naar particuliere initiatieven die de kop op steken. Burgers ondernemen steeds meer zelf directe hulpverlening, omdat men minder vertrouwen heeft in de reguliere hulp.
Met name de ontwikkelingshulp wordt met wantrouwen bekeken, hoewel dat niet helemaal terecht is, zoals in een een NRC-artikel van november 2007 werd gesteld.

Al die barmhartigheid is mooi, maar heeft inmiddels tot een “goede doelen gekte” geleid. En daarmee is de kans groter geworden dat er nogal wat kaf onder het koren zit. Reden voor het Comité Goededoelengekte (CGG) en het Solidariteitsfonds XminY een meldpunt te starten. Een internet-kliklijn, waar je je twijfels of klachten over een goed doel kan melden.

Doet het CBF (Centraal Bureau Fondsenwerving) zijn werk soms niet goed? Bij dit bureau kun je ook on-line je klachten melden. Het bureau geeft ook een keurmerk aan goede doelen die hun werk en organisatie goed voor elkaar hebben.
Opvallend trouwens dat het XminY fonds niet in de lijst van keurmerkfondsen voorkomt. Ook niet in de lijst van goede doelen die een verklaring van geen bezwaar hebben gekregen van het CBF. Het fonds heeft slechts een plaatsje behaald in de lijst overige instellingen. Waarom XminY niet beoordeeld is door het CBF wordt nergens uitgelegd.

XminY beoordeelt het CBF wel. In het persbericht stelt men dat het CBF “alleen de aanbieders van producten op de charimarkt in Nederland in de gaten houdt en geen bescherming biedt aan mensen in het buitenland, die het slachtoffer zijn van de helpzucht van verre weldoeners”. Daarom is een eigen meldpunt dus nodig, vindt XminY.

Het meldpunt moet niet alleen bevorderen dat donateurs de slechte van de goede hulpacties leert ondercheiden, maar ook dat ze inzien dan je eigen verantwoordelijkheid niet met liefdadigheid kunt afkopen. Het meldpunt staat, zo zegt XminY, in het telken van de boodschap die ontwikkelingslanden al veel langer uitzenden: Het gaat erom dat jullie ons niet meer geven, maar minder van ons afpakken.

Welke instellingen of initiatieven kun je op het meldpunt aangeven?
Groepen of organisaties in Nederland, die in het buitenland een eigen project of programma tot 'goed doel' hebben uitgeroepen en daar in het openbaar geld om vragen.

Nou, zo'n organisatie ken ik wel. Het kabinet natuurlijk! Die vraagt niet alleen in het openbaar geld, die vordert het gewoon via de belastingen. En daarmee wordt de wederopbouw van Afghanistan betaald. Een wederopbouw waar nog weinig van terecht komt.
Het kabinet timmert wel aan de weg om van andere landen meer militaire steun te vragen. Die is zeker nodig. Maar meer hulp om de landbouw daar te veranderen (van opium naar korenschoven), daar is men nogal zuinig mee.

Zo, de kliklijn heeft er een melding bij. Heb jij ook nog wat te klikken?

Geef een reactie

Vuile handen

Stratenmaker

Het lijkt er op dat de meeste jongeren denken dat werken altijd met vuile handen betekent. Vergis je niet, jongeren kunnen wel een heel verschillend beeld van vieze handen hebben.
Een paar dagen geleden kon ik hier melden dat jonge ondernemers het heel gewoon vinden dat een succesvolle bedrijfsvoering niet zonder het maken van vuile handen kan.

Anderen halen hun neus op voor het eerlijke handwerk. Staatssecretaris Aboutaleb vindt het jammer dat jongeren een negatief beeld van het eerlijke ambachtelijke werk hebben. Je gaat ervan zweten, krijgt vuile handen en je verdient er niks mee.

Dat zei hij bij de start van de Week van het Ambacht, die vandaag ten einde loopt. Aboutaleb wijst de jongeren er op dat dat je tegenwoordig als vakman meer verdient dan als academicus. Bovendien, zo zei hij, blijkt dat veel jongeren eigenlijk geen idee hebben van de vele mogelijkheden in de sector.

Wie op de website van de Week van het Ambacht kijkt, kan zien dat die vele mogelijkheden bestaan uit 46 beroepen. Van kappers tot dakdekkers, van meubelstoffeerders tot stratenmakers. Maar ook zonneconsulent: het adviseren van klanten in zonnestudio's.

Niet iedereen zal bij advieswerk meteen aan een ambacht hebben gedacht. Ik denk dat de meeste mensen bij ambacht onmiddelijk denken aan zo goed als uitgestorven beroepen, die je alleen nog tegenkomt bij presentaties in verpleegtehuizen, zorgcentra, bedrijfsfeesten, markten, braderieën of oud-hollandse themafeesten.

Mensen die er een meer realistisch beeld bij hebben menen dat nog bestaande ambachten vooral door Oost-Europeanen worden uitgevoerd. Aangetrokken door de door Aboutaleb genoemde boven-academische verdiensten, werken ze hier als schilder, timmerman of loodgieter.

Aboutaleb roemt de mogelijkheden voor zelfstandig ondernemerschap, bijvoorbeeld door overnames van ambachtelijke bedrijven die door gebrek aan opvolging anders zouden sluiten. Ambachtelijke beroepen zijn een volwaardig alternatief voor bijvoorbeeld administratieve beroepen. Da's een mooie kans, niet alleen voor jongeren, maar ook voor bijvoorbeeld 45-plussers die moeite hebben een andere baan te vinden.

Nu werken er ongeveer 900.000 mensen in zo'n 225.000 ambachtelijke bedrijven. Da's niet veel. De promotie die de afgelopen week voor het ambacht is gemaakt, was ook veel te beperkt. Het is aardig om kaasmakers, koekenbakkers en ambachtelijke slagers onder de aandacht te brengen, maar daar los je het grote tekort aan vakmensen in de industrie en bouw niet mee op.

Een betonvlechter in de bouw verdient goed, maar als het loon opgekrikt wordt tot het niveau van de eerste de beste academicus, raken wellicht meer jongeren geïnteresseerd. En stratenmaker? Kom daar niet mee aan bij de jeugd van tegenwoordig. Want dat is inderdaad zweten, vuile handen krijgen, tegen een salaris van niet meer dan 2500 euro, inclusief het het risico tussen je 40e en 50e met versleten rug en knieën achter de begonia's te geraken.

Dan, als het moet, toch maar liever zonneconsulent. Verdient ook niet veel, maar het gezonde uiterlijk, dankzij de gratis zonnebankuurtjes, maakt een hoop goed.
Wat me, tot slot, op uitstraling brengt. Waarom staan op al die kekke sites alleen die ambachten genoemd, waar je hooguit een mbo-opleiding voor moet hebben. Zijn er geen ambachtelijke hbo'ers en academici?

Natuurlijk wel. Er zijn er niet erg veel, de meesten komen achter tekentafels en bureau's terecht. Maar een chirurg beoefent wel degelijk een ambachtelijk vak, evenals een tandarts en een fysiotherapeut.
Ik denk ook aan modeontwerpers en binnenhuisarchitecten.

Nog mooier zou zijn als de doorstroom van lager opgeleiden naar hoger gekwalificeerde banen wordt verbeterd. Ik huldig de stelling dat de beste vaklieden het werk “van onderop” hebben geleerd.
In de ambachtssector is behoefte aan hoger opgeleiden. Geef dan alle talentvolle vmbo- en mbo'ers flink wat studiefaciliteiten, zodat ze naast hun werk zich kunnen voorbereiden op een goed verdienende, schone handen toekomst.

Geef een reactie

Graaitax afgeschaft

GraaienHet kabinet heeft ontdekt dat zo'n 3 miljoen mensen een graai in 's lands schatkist doen, door volkomen onterecht hun buitengewone lasten als aftrekpost op het belastingformulier op te voeren.
In 1995 heeft dat de staat 125 miljoen euro gekost en het kabinet voorspelt dat het dit jaar wel tot 2 miljard kan oplopen.
In totaal maken 3,4 miljoen huishoudens, ofwel 6,3 miljoen mensen gebruik van die regeling. Bijna 40 procent van de bevolking. Het kabinet gaat deze buitensporigheden flink aanpakken: de aftrek van buitengewone kosten wordt afgeschaft. Alleen mensen die echt zulke kosten maken, chronisch zieken bijvoorbeeld, kunnen een toeslag krijgen die tussen de 100 en 400 eruo gaat bedragen.

De cijfers waarmee het kabinet de plannen onderbouwd worden kritiekloos overgenomen door alle kranten. Dat moeten ze vooral zo blijven doen. Dat levert uiteindelijk ook een leuke besparing op: alle persvoorlichters kunnen worden ontslagen, de reguliere pers knapt de zaakjes wel op voor het kabinet.
Eigenlijk zou het kabinet aangeklaagd moeten worden voor misleidende reclame. Want de werkelijkheid ziet er toch een beetje anders uit.

De aftrekregeling komt er nu op neer dat je de kosten die 11,5 procent van je besteedbaar inkomen te boven gaan, mag aftrekken.
Wat denkt u? Zouden 6,3 miljoen mensen daar in aanmerking voor komen?
In 2004 was het aantal belastingplichtigen (particulieren en ondernemers) met 3 procent gestegen naar ruim 7,7 miljoen mensen. Daarvan deed ruim 7,1 miljoen daadwerkelijk aangifte.
Stel dat die 3 procent groei door heeft gezet dan tellen we nu 8,7 miljoen belastingplichtingen. Zouden nu werkelijk al die genoemde 6,3 miljoen mensen belastingplichtig zijn en bovendien meer dan 11,5 procent van hun inkomen aan buitengewone kosten kwijt zijn?
Natuurlijk niet. De individuen in die 3,4 miljoen huishoudens zijn niet allen belastingplichtig en ze hebben ook niet allemaal zulke hoge buitengwone kosten.
Dat ze dus verantwoordelijk zouden zijn voor een graai van 2 miljard euro uit de staatskas mag als misdadig overdreven worden gesteld.

In 2003 haalde de regering ook zo'n trucje uit met de TBU (terugbetaling buitengewone uitgaven). Er werd becijferd dat een aanpassing van de TBU-regeling de kosten omlaag kon brengen tot 49 miljoen euro. Ook een aardige kostenpost, maar de regering kon daar mee leven.
De CG-raad (chronisch zieken en gehandicaptenraad) doorzag echter de misleidende cijfers en rekende uit dat de overheid een meevaller van 36 miljoen euro zou krijgen. Bovendien: in 2004 was in augustus nog maar 30 miljoen uitgekeerd.

In 2006 is de aftrekregeling al aangepast. Er is wat geschoven met postjes, hier wat minimaal verhoogd, daar weer wat verlaagd. Nettoresultaat is, dat het nog heel wat moeite kost om boven de 11,5 procent te komen.
Als je een beetje dure chronische ziekte hebt, zal dat nog wel lukken. Maar is dan de maximale vergoeding van 400 euro wel genoeg?
Ik heb zelf een tamelijk rustige chronische kwaal. De huidige aftrekbare kosten die dat met zich meebrengt, zijn ruim 2000 euro per jaar en dat is, in mijn geval, precies die 11,5 procent van mijn inkomen. Geen aftrek mogelijk dus.
Komend jaar heb ik nieuwe gehoorappaatjes nodig. Zelf moet ik daar bijna 1300 euro aan meebetalen. Als ik de maximale vergoeding van 400 euro krijg, schiet ik er dan toch 900 euro bij in. Het kabinet zegt chronisch zieken te ontzien. Maar dan zal die vergoeding toch moeten worden verhoogd?

Het kabinet wil zo graag de hufterigheid in de samenleving terugdringen. Dat zal nooit lukken, als je eerst doet alsof 6,3 miljoen mensen verantwoordelijk zijn voor een graai van 2 miljard euro uit de belastingpot en op grond van die misleidende voorstelling van zaken een graai te doet in de huishoudpotjes van de burgers.

Geef een reactie

De politie als nanny

Schoolfiets

Kinderen weten niet meer hoe ze zich in het verkeer moeten gedragen. De oorzaak ligt, natuurlijk, bij de ouders. Ze brengen de kids met de auto naar school. Zo krijgt hun kroost niet de kans de wetten van de verkeersjungle te leren. Dat die jungle zo gevaarlijk is komt mede door chaotische situaties die rond scholen ontstaan, dankzij die ouders die de schooltaxichauffeur uithangen.

De kinderen weten zelf heel goed hoe link het op straat is. Ze weten ook dat de overheid daar te weinig aan doet, dus maakten ze flink lawaai in Den Haag om de oren van minister Eurlings te openen. Ze willen dat hij wat aan de vele onveilige plekken doet.

In Noord-Holland wil men de kinderen weer een kans geven heer en meester in het verkeer te worden. Ouders worden gestimuleerd hun kids lopend of met de fiets naar het leslokaal te transporteren. De politie houdt een extra oogje in het zeil en geeft tips over veilig verkeersgedrag. De politie als opvoednanny.

Vroeger was het verkeer wat overzichtelijker en was een enkel lesje in de verkeerstuin genoeg om je een volwaardig verkeersdeelnemer te maken. Nu moet je weer streetwise gemaakt worden door de ANWB. Die biedt de scholen complete verkeerslessen aan. Die lessen richten zich weer wel op de kinderen zelf. Zo kunnen ze leren wat de remweg van een auto is, door zelf ook in een auto mee te rijden en de rem uit te proberen. Leuk ANWB! Die kinderen brengen hun kinderen later natuurlijk ook weer met de auto naar school.

Nee, opvoeding begint bij de ouders. Geef ze een veilig verkeersnanny en het komt weer helemaal goed. Een andere oplossing zie ik niet zo gauw. De straat terug geven aan de kinderen is er niet bij. De economische schade valt niet te overzien als elke schooldag tussen 8 en 9 en 's middags tussen 3 en 4 uur er een autoloze periode wordt ingesteld. Milieuzones instellen waar vuile vrachtwagens worden geweerd, dat kan wel. Maar kinderveilige zones, je moet er niet aan denken.

Geef een reactie

De democratie in commissie bijeen

CommissieEen meerderheid van de 2e Kamer is zich kapot geschrokken van de uitgaven die het rijk kwijt is om externe adviezen en diensten in te huren. Het Algemeen Dagblad wist een berekening van het Regiobureau Inkoop Rijksoverheid te bemachtigen en meldde dat er in 2006 ruim 2,6 miljard euro werd besteed aan externe adviseurs en personeel.
Het rijk gaf in dat jaar 141 miljard in totaal uit. Daarvan is dus 1,8 procent uitbesteed. Is dat veel?

Geen idee hoe uw huishoudbegroting er uit ziet, maar als je in één jaar de loodgieter nodig had, een adviesje bij je dokter ging halen en een notaris raadpleegt over een testament of scheiding, denk ik dat je zo 1,8 procent van je budget kwijt bent. Zeker als je de telefoonkosten erbij rekent die je aan helpsdeks en informatienummers hebt uitgegeven.
Zo abnormaal zijn kosten aan externe diensten en adviezen dus niet.

Het AD meldt dat er aan ict-diensten en advies 800 miljoen euro werd uitgegeven. Ofwel zo'n 0,6 procent van de totale uitgaven. Zou het rijk daarmee duurder uit zijn dan andere sectoren?
De ict bij mijn werkgever is grotendeels uitbesteed aan een externe organisatie. Ik kan me niet voorstellen dat die goedkopere rekeningen stuurt dan men aan het rijk zou doen.
Verder ging 0,5 procent op aan uitzendkrachten. Ik vermoed dat menig andere organisatie ook dicht in de buurt van dit percentage komt.
Dan ging er nog 0,3 procent naar beleidsondersteunend onderzoek en advies. Op zich geen alarmerend gegeven, want ook hiermee verdienen adviesbureau's en consulants een aardige boterham bij andere organisaties.

Bij het rijk is dat wel een tikkeltje vreemd. De overheid laat zich door 6 hogere colleges bijstaan (waaronder de Raad van State) en zeker 52 adviesorganen- en commissies. Het ministerie van Volksgezondheid. Welzijn en Sport scoort hoog met 18 adviesorganen, waarvan 4 extern.
Daarbij komen dan nog 12 kleinere commissies. Het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen telt 8 adviesorganen en maar liefst 52 commissies.

Sinds 2005 moet de overheid openbaar maken welke commissies het rijk met raad en ondersteuning terzijde staan en wat de commissieleden verdienen met dit eervolle werk.
Een paar steekproeven leert dat de websites van diverse ministeries die geheimen niet zomaar prijsgeven. Bij vier ministeries kun je redelijk snel en makkelijk een overzicht van commissies vinden. Bij een aantal anderen vind je helemaal niks.
Bij mijn wat oppervlakkige onderzoekje ( 7 ministeries niet bekeken wegens moeilijk vindbare gegevens) stuitte ik op 57 adviesorganen en 123 commissies. Je zou dus kunnen stellen dat de overheid helemaal geen externe adviseurs nodig heeft. Hooguit af en toe wat uitzendkrachten als de vaste notulisten van al die commissies ziek zijn.

Nu wil minister Ter Horst flink snoeien in rijk's adviesstelsel. En wat doet het parlement dan? Die gaat op de rem staan. De 1e Kamer wil eerst een nadere analyse. En bepaalde adviesorganen moeten buiten schot blijven. PvdA en CDA vinden dat de SER gevrijwaard moet blijven van een bezuiniging van 20 procent.
Het eigen adviescircus inkrimpen lijkt mooi. Echter, de heersende bezuinigingscultuur in Nederland (ook bij het bedrijfsleven) is dat wat intern wordt weggesneden, extern wordt ingekocht.
Als het rijk die cultuur handhaaft dan is die afschrikwekkende 2,6 miljard waar de 2e kamer zich nu druk over maakt nog belachelijk weinig.

De regering mag nog blij zijn dat duizenden burgers ongevraagd en gratis hun adviezen spuien. Stel je voor wat het gaat kosten als al die webloggers en ingezonden brievenschrijvers ook de rekening presenteren voor hun weldoordachte hersenspinsels.
Mag ik de overheid (gratis!) adviseren eerst eens wat efficiënter te werk te gaan? Want hoe is het toch mogelijk dat de 2e kamer in 2008 een hartverzakking krijgt van gegevens uit 2006?

Is er een consultant in de zaal die daar iets zinnigs over kan zeggen?

Geef een reactie

Jong geleerd oud gedaan-code

Jonge ondernemerHoe weet de jonge ondernemer of-ie het goed doet? Dat weet hij dus niet. Okee, de bedrijfsresultaten krijgt hij aangeleverd door de boekhouder. Een paar A-viertjes vol cijfers en hij weet of hij een goed jaar heeft gehad.
Maar hoe weet hij nou of hij de resultaten ook ethisch verantwoord heeft behaald?
Een onderzoekje van het Financieele Dagblad en instituut Nyenrode wijst uit dat vooral de jongste managers geen benul van ethiek hebben. Eigenlijk weten ze dat wel, maar ze zijn van mening dat je nu eenmaal “vuile handen” moet maken om succesvol te worden.

Zo'n 60 procent van de ondervraagden vindt dat het hoger onderwijs te weinig ethisch besef meegeeft aan de aanstaande ondernemers. Binnen het bedrijfsleven zelf wordt er ook weinig aandacht aan gegegeven. Hooguit stuurt men zijn personeel naar trainingen waar ethische gedragscodes tussen de oren wordt geplempt (zie ook dit blogje van 5 april jl.).

Opvallend dat Nyenrode ethisch gedrag onder de loep neemt. Vorig jaar kwam het roemruchte opleidingsinstuuut nog in opspraak omdat de angry young managers het niet zo nauw namen met kippen. Onderzoek naar geruchten dat de studenten met de kippen op stok gingen, werd bemoeilijkt omdat de doorgaans luidruchtige studenten ineens de kaken stijf op elkaar hielden.
De LID (Landelijke Inspectiedienst Dierenbescherming) kon het gerucht niet bevestigen en een rechter oordeelde dan de naam van Nyenrode publiekelijk gezuiverd diende te worden.
In ieder geval werd duidelijk dat sommige studenten op zijn minst een eigenaardige ethiek er op nahielden, wat betreft het verspreiden van geruchten.

In het huidige onderzoek klagen vooral de oudere managers over het normbesef van hun jongere collega's. Ethiek krijgt men blijkbaar niet met de paplepel ingegoten. Jong geleerd, oud gedaan begint al lang niet meer in het gezin. Dus bedenkt men nu dat het hoger onderwijs de jonge ondernemers met een ethisch goed gevulde rugzak de jungle van de vrije markt in moet sturen.
Dat is een stelling van een wel erg bedenkelijk ethisch allooi. Men steekt de hand niet in eigen boezem, nee, het onderwijs mag het opknappen en als dat niet tot verbetering leidt, wie krijgt dan de schuld?

Zelfs al zou een instituut als Nyenrode jonge ondernemers afleveren met een hoog ethisch moraal, de kans is groot dat die normen en waarden even hard kelderen als de beurskoersen kunnen stijgen.
Eenmaal op de werkvloer zien de jonge honden hoe hun seniors het niet zo nauw nemen met mensenrechten. Ook zijn ze niet te beroerd hun rotzooi overal te laten slingeren. Evenmin aarzelt men niet een goed draaiende fabriek te sluiten als de winst iets tegenvalt. En dat je vuile handen in goud kunnen veranderen zal de jongere ondernemers tot lichtend voorbeeld dienen.

Zolang het “zoals de ouden zongen, piepen de jongen” nog steeds de heersende moraal is, zullen ethische gedragscodes weinig zoden aan de dijk zetten.

Geef een reactie

Het echte goud van de wereld

VoedselprijsHet IMF (Internationaal Monetair Fonds) verkoopt een deel van de goudvoorraad om kosten te besparen en extra inkomsten te genereren. Of dat zal helpen is de vraag, want vorige maand daalden de prijzen van kostbare grondstoffen behoorlijk.

Met het echte goud van de wereld is het goed mis. De prijzen van voedels stijgen enorm. De president van de Wereldbank rekende ons voor dat in sommige delen van de wereld mensen driekwart van hun inkomen aan eten kwijt zijn. Tegenvallende oogsten door klimaatveranderingen en landbouwgrond gebruiken voor de productie van bioethanol zijn de belangrijkste oorzaken, wordt gesteld.

De VVD is daarom erg boos op het kabinet dat een overeenkomst met Brazilië heeft getekend voor verdergaande samenwerking bij de produktie van biobrandstoffen.
Misschien is er een econoom in de zaal, die me bij de volgende vragen kan helpen?

1. Als de kredietcrisis in de VS (tijdelijk) bezworen kan worden door kunstmatige ingrepen van de FED, waarom wordt er dan ook niet ingegrepen om de voedselprijzen te reguleren?
2. De braziliaanse president beweert dat de productie van gewassen voor biobrandstof helemaal niet bijdragen aan het voedseltekort en de stijgende prijzen. Hij meent dat de kritici van zijn economisch beleid, die de brazilianen langzaam maar zeker welvarender maken, dat argument erbij halen om zijn beleid onderuit te halen.
Heeft de man gelijk?
3. Er zou genoeg voedsel zijn om de hele wereldbevolking van eten te voorzien. Bij een betere verdeling heeft iedereen te eten.
Waar of niet waar?

Zou de boze VVD trouwens nu gaan voorstellen om alvast in Nederland het goede voorbeeld te geven en hele stukken grond terug aan de landbouw te geven? Tenslotte is er hier ook aardig wat grond verloren gegaan aan gebouwen waar de meest onzinnge zaken worden geproduceerd.

Update: (zie vraag 1) het IMF stelt wel een kunstgreep voor: matiging van voedselprijzen en leningen aan de armste landen. Of dat afdoende is???

Op GeenCommentaar heel andere vragen over dit thema.

Geef een reactie