Tag archieven: vergrijzing

Klimaatneutrale zindelijkheid

Luiers

Afgelopen maandag startte niet alleen de 'week van het zwerfvuil opruimen' (zie het schone stukje daarover), ander afval stond centraal bij een prijsuitreiking in Zwolle. Die gemeente laat inwoners elk kwartaal raden hoeveel luiers er zijn opgehaald. De gelukkige winaars van € 150,- euro kwamen uit de wijk De Wipstrik.
Hoeveel vuile luiers die wijk produceert weet ik niet, maar de laatste luierinzameling in Zwolle was goed voor 95.000 kilo.

Vergis je niet in de omvang van de luierlast. Landelijk bestaat het restafval voor 3 procent uit die troep, een dikke 250 kton. Een peuterrijk gezin weet hoe snel de afvalcontainer is gevuld met peuter's productie.
En dat alleen maar omdat peuterlief de hedendaagse luier zo comfortabel vindt, dat zindelijk worden lang niet meer zo noodzakelijk is als vroeger. Ooit scrhijnden de katoenen luiers schrijnden zo vreselijk aan baby's billetjes dat het kind rap voor zindelijkheid koos. Met de huidige luiers om, vinden ze het allemaal wel best.

Het gescheiden inzamelen van luiers zou een aardige oplossing zijn. Gemeenten deden er alles aan om ouders daarvan te overtuigen. De luiers van een kind zou zes bomen en 8000 liter water besparen en goed zijn voor energieopwekking, vergelijkbaar met 190 liter diesel.

De inhoud van de gebruikte luiers kan, samen met gft-afval, vergist worden tot compost. De overige materialen kunnen tot papier worden verwerkt en het plastic kan worden verbrand, waarmee energie wordt opgewekt.

Dat ging goed tot vorig jaar. De enige luierverwerker, het amerikaanse Knowaste, kapte er van de een op de andere dag mee. Zonder opgaaf van redenen, maar waarschijnlijk vonden de amerikanen het niet renderen.
Veel gemeenten stopten ook en de berg luiers kwam weer in hun restafval. Maar er waren ook een aantal afvalverwerkers die in dit gat sprongen en nu wordt er weer lustig luiers ingezameld. Voorlopig is het bijna overal nog op experimentele basis. Men is onzeker over de kosten. Wie weet hadden die amerikanen wel gelijk. Veel ouders lijken in ieder geval enthousiast. Nu moet nog blijken of het verwerkingsproces rendabel genoeg kan worden gemaakt.

Nou kan iedereen ook overstappen op afbreekbare luiers. Maar dan zal je altijd zien dat er peuters zijn die een hekel hebben aan biodynamische luiers. Die willen niet rondkruipen in een broekje van maïsvezels, tarwe en houtpulp.
Pardon? Tarwe? Daar is toch een tekort aan? En net als bij de biobrandstoffen kun je de vraag stellen of je wel hele voedselvoorraden op moet offeren aan onzindelijke kindertjes. Niet doen dus (?).

Niet alleen baby's luiers worden apart ingezameld, ook incontenentiemateriaal van verzorgings- en verpleegtehuizen gaan de recycling in. Daarmee wordt meteen duidelijk dat de luierberg voorlopig zal blijven groeien. De vergrijzing, weet u wel?

Nu schijnt het een economisch principe te zijn dat hoe meer er van iets is, hoe profijtelijker het wordt. In dit geval zou luierrecycling toch minstens kostendekkend kunnen worden in de nabije toekomst.

Het zal er wel niet van komen dat mensen verplicht worden klimaatneutraal kinderen te verwekken. En we zullen het zeker tegenhouden als een overheid op de gedachte komt dat ook vergrijzen klimaatneutraal dient te geschieden. Maar klimaatneutraal onzindelijk zijn, daar moeten we nog eens een boompje over opzetten.

Geef een reactie

Kinderen in bewaring

KinderopvangDe tijd dat kinderopvang een a-sociaal zootje was, is lang vervlogen. Geen malafide matressen meer, die hun bijverdiensten belangrijker vonden dan het welzijn van de kindertjes. Geen hobbyzaaltjes meer waar de gegoede burgerij de kinderen van de a-socialen opvingen en naar beste vermogen de peuters verzorgden. Geen experimentele crèches meer, waar uitgevogeld werd hoe de onmaatschappelijheid van vermeende hufterige gezinnen bestreden kon worden, door kinderen de taal eens fatsoenlijk te leren.
De kinderbewaarplaats is geëvolueerd naar de huidige kinderopvang.

Met de Wet Kinderopvang, van kracht sinds 2005, moet het in bewaring geven van kinderen niet meer alleen afhankelijk zijn van particuliere initiatieven, die maar wat aanrommelden. Eisen aan kwaliteit en regelingen voor de btaalbaarheid moeten het mogelijk maken dat iedere ouder met gerust hart zijn kind in bewaring kan geven. De wet regelt gezamenlijke verantwoordelijkheid, die ouders, werkgevers en overheid hebben om werk en zorg voor de kinderen te combineren.

En werkt het? Nauwelijks. In 2006 werd een kleine 20 procent van het kroost toevertrouwd aan de formele kinderopvang (zie CBS). Opa's en oma's scoorden aanmerkelijk beter. Dat zal heus niet alleen aan de vergoeding liggen die zij tegenwoordig kunnen krijgen.
Veel waarschijnlijker is dat opa's en oma's geen wachtlijsten kennen, flexibelere openingstijden hebben en de opvoedingsmethoden bij de bekende familiaire waarden en normen zullen liggen.

Maar nog waarschijnlijker is, dat ouders hun schaamte zo binnen de familie houden. Want aardig wat ouders, zo'n 61 procent, zit toch regelmatig met een schuldgevoel opgezadeld. De opvatting dat je wel een heel harteloze ouder bent als je je kind op de crèche doet is nog weidverbreid. Wie voor kinderen kiest, moet er ook voor kiezen er zelf voor te zorgen.
De smartlap van Willy Alberti zit goed in het volksgeheugen gegrift: Niemand laat zijn eigen kind alleen.

Heeft de kinderopvang wel een toekomst? Mochten de voorspellingen van het CBS, aangaande de leeftijsopbouw van de bevolking kloppen, dan kan de formele kinderopvang over een jaar of vijf wel op slot. Het aantal kinderen zal beduidend afnemen, de vergrijzing neemt toe. Kortom, die kleine schare kinderen kunnen wel bij alle opa's en oma's worden gestald.

Maar wie vangt die paar kinderen op als ook die opa's en oma's aan het werk moeten blijven? Zo denkt men immers de financiële problemen van de vergrijzing voor een deel op te lossen? Ik zie het al voor me: de kinderopvang is staks alleen nog in handen van ouderen die de 70 zijn gepasseerd.

Als de trends aan gedachten die de laatste kabinetten ventileerden, ook de komende tien jaar gemeengoed zullen blijven, dan zul je nog zien dat bejaardenzorg en kinderopvang worden gecombineerd.
Iedereen in de werkzame leeftijd tussen 18 en 70 zal aan de slag moeten en zullen hun kinderen en kleinkinderen toch echt in bewaring moeten geven. De kinderopvang gratis maken is geen optie, nooit geweest ook. Goedkoper kan wel door zorg te combineren.
Pedagogisch ook een uitstekende optie, want kinderen kun je zo al vroeg leren respect voor ouderdom te hebben en een handje te helpen bij het voeren van de maaltijd, het opruimen van de incontinentieluiers en het fixeren van te beweeglijke oudjes.

De kinderopvang zal nooit meer de bewaarplaats zijn die het honderd jaar geleden was. Het zal de opslagplaats voor de alleroudsten worden, waar kinderarbeid een opvoedkundige taak zal zijn.

Geef een reactie

Geheugen onder invloed

VergeetachtigheidDe invloed van televisie op jongeren kan, volgens sommigen, kwalijke gevolgen hebben. Als dat al zo is, dan gaat dat probleem nog veel groter worden door de vergrijzing.
Tot nu toe wordt aangenomen dat de vergrijzing maar twee grote problemen met zich mee gaat brengen: geld en vergeetachtigheid. Over de financiering van de grijze golf is het laatste woord nog niet gesproken en echte, effectieve maatregelen blijven vooralsnog uit. De vergeetachtigheid wordt echter breed aangepakt. Van zelftestjes tot spreekuren, tot tips om je geheugen operationeel te houden.

En wetenschappers zijn driftig op zoek hoe met electronische neurostimulatie het geheugen kan worden verbeterd. Chipje inbouwen en ineens herinner je je alles weer.
Maar nu duikt er een alarmerend voorbeeld van neurosimulatie op. U leest het goed: geen sTimulatie maar simulatie. Scheelt een letter, de t van televisie.
In Almelo is gebleken dat het geheugen van een 81-jarige vrouw prima in orde was. Het bleek vol te zitten met televisiebeelden, waar ze gebruik van maakte bij het zoeken naar een parkeerplek. De vrouw, al sinds haar jeugd liefhebber van crimi's en ander gewelddadig spul, zag in de stadsjungle van Almelo een lege plek. De snelste weg er naar toe bleek een trap en ze aarzelde niet.
Net als in de film stuurde ze haar auto de trap af.

Om de vitaliteit van de grijze generatie hoeven we ons dus geen zorgen te maken. Over de vergeetachtigheid ook niet. Maar het wordt wel de hoogste tijd nader te onderzoeken welke invloed televisie op ouderen kan hebben.
Het is leuk dat het geheugen wordt opgepimpt, maar wat heb je daar aan als het louter uit film- en televisiebeelden bestaat? Straks dendert de hele grijze golf de trappen af en wordt winkelen in het stadscentrum wel een erg risicovolle bezigheid.

Nou moeten we niet meteen alle spannende scenes willen verbieden. Ook zulke scenes vallen onder de vrijheid van meningsuiting en expressie. Wellicht kan, in de traditie van het huidig kabinetsbeleid, elke avontuurlijke actie voorzien worden van een waarschuwend onderschrift. “U wilt zelf eens de trap af rijden? Dat gaat u € 8500,- kosten plus verlies van uw rijbewijs en auto.” Zo is het ook afgelopen met die mevrouw in Almelo. Ze kreeg een fikse boete, mag de wegsleepkosten van het wrak betalen en het vehikel ziet ze niet meer terug, evenals haar rijvaardigheidsbewijs.

Zo'n maatregel willen de meeste mensen ook niet. Een leuke film verpesten met de schoolmeesterachtige overheidsbemoeienis is uit den boze.
Maar ja, je moet toch wat? Als we bepaalde televisiebeelden niet wensen te verbieden, misschien moeten we dan een goed werkend geheugen in de ban doen. Want laten we eerlijk zijn, hoe goed het geheugen ook is, het heeft tot nu toe niet geholpen de wereld veiliger te maken.
Misschien zit dat geheugen wel vreselijk in de weg. Af en toe de boel geheel wissen en blanco en onbevangen naar de situatie om je heen kijken, levert misschien meer op dan een met overbekende beelden beladen geheugen.
Of zit een mens nu eenmaal zo in elkaar dat alleen de meest spectaculaire en spraakmakende beelden blijven hangen?

Geef een reactie

Regeren is het weer voorspellen

VooruitzienMachiavelli of Lenin, wie van die twee blijkt vandaag het meeste gelijk te krijgen?
Machiavelli zei ooit 'Wat alle wijze regeerders verplicht zijn te doen: niet louter en alleen rekening houden met wantoestanden die er op een bepaald moment zijn, maar ook die welke in de toekomst kunnen ontstaan en daar met alle mogelijke middelen tegenin gaan'. Ofwel: regeren is vooruitzien.
Lenin beweerde veel later: 'De eerste de beste kok kan een land regeren'.
Het lijkt er op dat Lenin gelijk krijgt. Wim Kok, oud-premier, zegt in een interview in de Volkskrant van gisteren dat mensen langer moeten werken om de kosten van de vergrijzing te betalen. Daarmee komt de visie die hij als FNV-vakbondsvoorzitter ooit had, te vervallen.
Voor hij premier werd maakte hij zich sterk voor een kortere werkweek en mogelijkheden om vervroegd uit te treden. Nu vraagt de toestand in de polder om andere maatregelen.
Wim Kok zet ook eens een boompje op over de vergrijzing. Zijn boompje zal ongetwijfeld langer overeind blijven dan de kastanje in de tuin van het Anne Frankhuis, alwaar hij voorzitter is van de raad van toezicht. Tegenstanders van het kappen van die boom, menen dat het Anne Frankhuis er een verborgen agenda op nahoudt. De boom moet wijken voor een terras om zo meer omzet te genereren.
Van vakbondsvoorzitter, via minister van financiën en premier, tot commissaris bij Shell, Stork, ING, TNT en KLM-Air France. Wim Kok is met zijn 69-jaar een waar rolmodel voor doorwerken tot je er dood bij neervalt.
Had Wim Kok 25 jaar geleden kunnen voorzien dat hij zijn visie op korter werken moet herzien, omdat de omstandigheden veranderen?
Wel, regeren is kennelijk net zo lastig als het weer voorspellen. Gesteund door allerlei onderzoeken kun je een beleid ontwikkelen die aardig in de richting zit, maar het effect van de bui die je dan ziet hangen weet je pas als de hemel op onze hoofden stort.
En dan ga je aan de slag als een chef-Kok die binnen een paar minuten een verteerbaar gerecht op tafel dient te hebben.
Machiavelli had ongelijk, Lenin des te meer. Regeren is een beetje van dit en een beetje van dat en morgen zien we wel weer verder.
De vraag is wel waarom er telkens voor traditionele korte termijn oplossingen wordt gekozen. Is dat omdat ook regeerders vaak niet verder kunnen kijken dan hun neus lang is? Een kwaal waar we allemaal wel eens last van hebben. Een fysieke tekortkoming waar Machiavelli geen rekening mee heeft gehouden.
Of komt het omdat een regeerder een kok is die vooral zijn best doet de belangen te dienen van zijn gasten die een copieus 5-sterren diner kunnen betalen?

Geef een reactie