Auteursarchief: Klokwerk

Het menselijk tekort

Het menselijk tekort

Het menselijk tekort is groot. Dat kan komen door een gebrek aan handen, gebrek aan kennis of gebrek aan motivatie. Er zijn te weinig collectanten voor de dierenbescherming, veel te weinig goed opgeleide computernerds en in de zorg verlaat men zwaar gefrustreerd de werkvloer.

Het menselijk tekort kan ook veroorzaakt worden door een teveel aan wat anders. Er liggen opdrachten zat in de bouw en nu heeft men daar handen tekort. Meer mensen willen de synagoge van binnen kennen en zo zijn er ineens rabbijnen tekort. En Defensie gaat steeds vaker in het offensief over de grenzen. Maar dat motiveert maar weinigen zich aan te melden en nu heeft Defensie 7000 man/vrouw tekort.

Het is maar een greep uit het menselijk tekort. Wat overigens een zeer relatief tekort is. Musea en bioscopen hebben te weinig personeel, maar kunnen de boel wel draaiende houden door uitzendkrachten in te zetten. Die zijn er dus wel, maar waarom willen die geen vaste baan bij het Spoorwegmuseum of als kaartjesscheurder bij het Filmhuis?

De vergrijzing is de boosdoener. Dat hoor je steeds vaker. Maar ja, als slechts 13 procent van de werkgevers meent dat de 45-plusser geen serieuze kandidaat voor al die vacatures is, dan kun je rustig wachten tot heel het land is vergrijst, maar je houdt geen werknemer meer over.

In de bloemenhandel zijn ze wijzer. Bloemen houden van mensen en de gemiddelde tulp maakt het niet uit of iemand 18 of 50 is. Sterker nog, de bloemisten hebben inmiddels ervaring met oudere werknemers en zijn laaiend enthousiast.

Daar moeten ze niet in doorslaan, want ook jongeren hebben recht op werk. Waar halen ze anders het geld vandaan om in het weekend de bloemetjes buiten te zetten.

Bovendien missen ze dan de kans om promoteams van het bouwbedrijf tegen te komen. Die gaan evenementen langs om de bouw in het zonnetje te zetten. Hartstikke leuk werk en goed verdienen.

In de zorg heeft het personeel zelf een oplossing gevonden. Gefrustreerd weglopen en voor zichzelf beginnen. Natuurlijk tegen een betere prijs, maar dan zijn ze wel weer o duur dat tehuizen een beroep moeten doen op allerlei onervaren leiden en uitzendkrachten met alle wantoestanden van dien.

De gezamenlijke werknemers weten wel een betere oplossing. Gewoon een langere werkweek en geen deeltijdwerkers meer.

Ja, maar dat willen veel mensen nou niet. De RWI (Raad voor Werk en Inkomen) had ontdekt dat veel mensen graag een baan van minimaal 12 of maximaal 35 uur per week willen hebben. Dat vinden de werkgevers veel te duur . Net zoals 45-plussers te duur worden gevonden. Hoe lang moet die werkweek straks dan wel worden als je alleen maar 18 tot 40 jarigen wilt aannemen? Als je in die groep nog mensen vindt die bereid zijn langer dan 35 uur te werken. Zo creëer je een ombenut arbeidspotentieel.

Gewoon volhouden met die deeltijdwens, mensen. Op dit moment moeten de werkgevers wel deeltijders aannemen. De laatste cijfers van CBS tonen aan dat het aantal deeltijders weer harder is gegroeid, dus ze worden heus wel aangenomen.

Ook veel gedeeltelijk arbeidsongeschikten en mensen met een of ander handicap willen graag werken. Maar de reïntegratieprojecten presteren vooralsnog te weinig. Dat ligt niet zozeer aan die projecten, hoewel er best wel wat verbeterd kan worden. Maar zolang werkgevers gesubsidieerde werknemers maar geen vaste aanstelling geven en de overheid dat op zijn beloop laat, schiet het natuurlijk niet op.

Maar goed er staan nog 240 duizend vacatures open. Er zijn 308 duizend werklozen, dus waarom die vacatures niet gevuld worden, blijft een raadsel.

Geef een reactie

Koude Oorlog

Koude oorlog

Terwijl in de polder vol nostalgie kouwe oorlogje wordt gespeeld en ze bij een zeker dagblad, in de jacht op rood gespuis, een flauwe imitatie ten beste geven van hun ooit zo fameuze columnist G.B.J. Hilterman, speelt zich op het wereldtoneel inmiddels het voorspel af van de Koude Oorlog II.

Rusland kon de machtwellustige klauwen niet van Georgië afhouden. Bush waarschuwt Moskou en de EU dreigen met sancties. China, dat tijdens de Olympische Spelen al liet blijken zich weinig aan te trekken van kritische noten uit het “vrije westen”, schiet zijn voormalige rode broeder te hulp en Rusland doet er een schepje bovenop. Als reactie op de mogelijke plaatsing van een rakettenschild in Polen, testen de Russen gauw een intercontinentale raket.

Geheel in de traditie van Koude Oorlog I beschuldigt Poetin de VS van het orchestreren van de oorlog in Georgië.

Ondertussen worden sommige Polen bang en vrezen de Russische reactie op de innige Amerikaans-Poolse samenwerking. In de polder vrezen sommigen ook de nodige kou, want Rusland zou best eens de gaskraan naar Europa dicht kunnen draaien.

Je begrijpt niet dat Barack Obama onder deze omstandigheden zo enthousiast het presidentschap nastreeft. Hij zit sowieso al met een oorlog opgescheept en nu krijgt-ie er op zijn minst een diplomatieke oorlog bij.

Dit keer zijn de grote ideologische verschillen tussen de VS en Rusland niet de aanleiding tot de oplopende ruzie. Er is nauwelijks sprake van ideologie. Wel van een pragmatisch beleid, die de aandacht moet afleiden van binnenlandse onvrede.

Zowel in de VS als in Rusland mort het volk. Kritiek op de gezondheidszorg, op het onderwijs en op de stijgende armoede. Een oude recept is dan een oorlogje waar heel de natie vol trots en in grote eendracht zich achter 's lands sterke man schaart, die de buitenlandse agressoren te lijf wil. Zoiets.

De VS kreeg een verschrikkelijk kadootje in de schoot geworpen: de aanslag op de WTC-torens. De ideoloog achter die ramp kregen ze niet te pakken, dus namen ze de eerste de beste die het dichtst in die buurt zat te grazen.

Zo'n kadootje heeft Poetin nog niet gehad. Maar, de aloude Russische propaganda nog in het achterhoofd, weet hij de boel wel te provoceren. En dat lukt aardig.

De EU steekt een vermanende vinger op. Daar moet je mee oppassen, want als Amerika besluit de Koude Oorlog wat op te warmen, wordt de EU natuurlijk uitgenodigd dat vermanende vingertje ook in de brandaard te steken.

Is dat gedoe van de amerikaanse havik en de Russische beer te stuiten? Ik vrees van niet. De burgers in die landen zullen zelf voor andere leiders moeten kiezen. Dat kan in een EU-landje als Nederland hooguit ondersteund worden door hier de mediamieke koude oorlog af te wijzen en eveneens voor leiders te kiezen die zowel het beleid van de VS als Rusland onvoorwaardelijk afkeuren.

Sancties, maatregelen? Zeker, er zijn nog kansen. Sluit alle voormalige Oostbloklanden in de europese armen. Steun die landen, zodat er geen behoefte is terug te keren in de schoot van de beer. En als het nodig is stapt gans Europa natuurlijk uit de Navo.

Van de huidige politieke leiders in dit voorspel valt niet veel goeds te verwachten. Zij wensen niets van de geschiedenis te leren, slechts er in te volharden. In al mijn naïviteit hoop ik dan dat alle “gewone mensen” hier en in de VS en Rusland hun lesje wel hebben geleerd en hun stem goed gebruiken.

Geef een reactie

Schuld en schaamte

Schuld en schaamte

Berouw komt na de zonde. In jeugdige onbezonnenheid gaat er wel eens wat fout. Belletje trekken, een klasgenootje pesten, een postzak van een ministerie doorsnuffelen, een verkeerd gespelde handtekening laten zetten. Ach, op een enkele zombie na heeft iedereen wel wat op de kerfstok.

De huidige jeugd is gewaarschuwd. Leef niet in zonden, want die geschiedenis kan later ineens weer heel vervelende actualiteit worden. Er rest je dan niets anders dan schaamtevol schuld erkennen. En natuurlijk afstand doen van dat verleden.
Ontkennen helpt niet, want er wordt tegenwoordig meer van je bewaard in virtuele archieven en een beetje journalist, of wat daar voor doorgaat, zet je curriculum curiosa zo op internet.

Natuurlijk, de maatschappij verandert. Maar mensen kunnen ook veranderen en ze doen er dan ook verstandig aan, zo sprak de fractievoorzitter van GroenLinks, rekenschap af te leggen van hun verleden.
Wie niet zeker weet of zijn verleden goed is voor een publieke boetedoening, hoeft niet verder te zoeken. Er is hoop voor iedereen met een vlekje op zijn bewijs van goed gedrag.

Heel, heel lang geleden, liep er een jonge hippie rond, die de zonden van iedereen op zijn schouders nam. Na wat ranzige publiciteit rond zijn persoontje, werd hij aan het kruis genageld.
Opgelost. Iedereen weer vrij van zonden en Jezus trok hemelwaarts, de hele ballast met zich mee torsend.

Ach, kon dat vandaag nou ook eens zo opgelost worden. Wel, goed bericht. De volgelingen van de Heer hebben de hedendaagse zondebok gevonden. De kerk is de schuld van alles wat er de laatste 63 jaar hier fout is gegaan. De kerk is schuldig aan verandering van de maatschappij.

Dat zit zo. Je kan het een mens niet kwalijk nemen dat-ie tot goddeloze daden vervalt. Droevig geworden van grote ellende om zich heen, verloor de mens zijn vertrouwen in gezagsdragers en zelfs in de Grote Gezagsdrager zelf. Men zocht zijn heil in allerlei revoluties. De kerk heeft veel te weinig gedaan om die dolende zieltjes te redden en ze in contact te brengen met god's barmhartige liefde.
Aldus de Appelkring kerkelijk belijden in de Protestantse Kerk Nederland.

Mooi. Hoofschuldige gevonden. Nu de rest van de procedure nog: aan het kruis en ten hemelvaart. Hoeft niemand zich meer zorgen te maken of bepaalde media hun zondige doopceel lichten. Kunnen we dan nu weer over tot de orde van de dag?

Geef een reactie

Andere tijden, verkeerd verleden?

Wat hoort bij wie?

Commissaris Shell-Nederland en lid van Milieudefensie, hoort bij……?
Kan dat? Mag dat?

Freelance medewerker van de EO en columnist bij het Nederlands Dagblad, hoort bij……?
Kan dat? Mag dat?

Vakbondsbestuurder en het geuzenverzet, hoort bij…..?
Kan dat? Mag dat?

Je komt de grappigste combinaties tegen als je in het verleden van politici duikt. Ooit gedacht dat een rechtenstudent de volksgezondheid zou bestieren?

Er moeten toch nog mooiere combinaties van verleden en heden zijn.
Bijvoorbeeld:
stamgast café Rooie Nelis, bierdrinker op de hei, hoort bij…..?
Kan dat? Mag dat?

Of deze:
elpees achterstevoren afluisteren, excelleren in burenruzie, hoort bij…….?
Kan dat? Mag dat?

We zoeken verder. Roept u maar!

Geef een reactie

Postsportieve depressie

Postsportieve depressieVoor wie het wegens recessieve redenen is ontgaan: de Olympische Spelen zijn voorbij. Voor velen het begin van een zware periode. Ze waren gewaarschuwd. Depressie en angst worden niet minder door sporten, volgens een onderzoek van biologische psychologen van de VU.

Wat de sporters betreft: vooral de verliezers zullen in een zwart gat vallen. Vier jaar lang keihard werken, offers brengen en dan verliezen. Terwijl de medaillewinnaars nog een aantal weken doorfeesten bij lokale inhuldigingen, in diverse tv-programma's worden onthaald en hun glorieuze momenten herhaald worden, krijgen de verliezers helemaal geen aandacht. Reken maar, zegt Guus van Holland in het NRC, dat die sporters met depressieve dipjes te maken krijgen. Verliezers hebben immers de nationale trots van sportende naties gekrenkt en tellen niet meer mee. Tot outcasts verworden vormen ze zelfs een gevaar voor onze maatschappij.

Een ander onderzoekje wees uit hoezeer de verliezers dat zelf maar al te goed begrijpen. Dat valt af te lezen aan hun lichaamstaal. Niks geheven armen met gebalde vuisten en de borst vooruit. Nee, men liet het hoofd hangen, vaak met een blik vol schaamte op het gelaat.
Culturele verschillen bepaalde hoeveel schaamte men toonde. Chinezen zijn veel berouwvollere verliezers dan bijvoorbeeld Amerikanen.

De Chinezen en Amerikanen hebben overigens weinig reden tot klagen, als nummer een en twee op de uiteindelijke medaillelijst van deze OS.
De grootste verliezers zijn de 118 landen die helemaal geen medailles haalden. Het zal China vrolijk stemmen dat daar landen als Nepal en Hongkong bij staan.
Nederland eindigde op de 16e plaats, maar da's niet helemaal eerlijk. De alternatieve medaillespiegels tonen hel andere uitslagen. Als je het aantal medailles bijvoorbeeld afzet tegen het aantal inwoners, staat Nederland op de 14e plaats en China op de 48e (zie hetkanWel).

Het weblog GeenCommentaar, de naam zegt het al, weet het nog beter. Naar bruto binnenlands product gemeten komt Nederland niet hoger dan de 31e plaatsen, wat later gevolgd China (35e plaats).
Maar voor China komt het weer helemaal goed als je kijkt naar het inkomen per hoofd van de bevolking. China numero 1 en Nederland treurige 29e.

Maar wie blijven, ondanks het intensieve sporten, nu het meest angstig en depressief achter?
Waarschijnlijk zijn dat alle optimisten die hoopten dat de Olympisch Spelen deze keer wel een podium konden worden om de wat minder sportieve kantjes van China aan de kaak te stellen.
Hoewel de media nog wel hun best deden de schaduwzijden van China in de sportuitslagen te verwerken, er is geen sporter geweest die zijn vuist opstak tegen die ellende. Een enkel minister-presidentje nam het woord mensenrechten nog wel in de mond, maar schoof even gladjes aan het volgende diner om de economische interactie tussen Nederland en China een nieuwe impuls te geven.

En de Chinezen zelf? Daar zulen we moeilijk achter komen. Nu de internationale pers massaal het land verlaat, moeten we het weer doen met zwaar bekritiseerde rapporten van Amnesty International en Human Rights Watch doen.
Het Chinese internet gaat weer op slot. Of het naar Bejing omgeleide water nu weer terug zal vloeien naar de boeren die het zo hard nodig hebben, zullen we niet snel weten. Het nieuws zal even mistig zijn als de smog die de Chinese autoriteiten alleen tijdens de Spelen hebben terug gedrongen.

“Ik geloof niet”, zei kroonprins Wilem-Alexander, “dat het China van voor de Spelen ooit weer terugkomt” (bron: Trouw).
Dat zou wel eens helemaal waar kunnen zijn. Gesterkt door 100 medailles en 0 interventies van de aanwezige internatiole gemeenschap, zou het voor de Chinese burger wel eens veel angstiger kunnen worden. Het feest is over, de postsportieve repressie krijgt alle ruimte.

Geef een reactie

Beeld van buiten

Beeld van buitenNog even en het enige beeld dat we hebben van wat er zich buiten afspeelt, zit gevangen in de nauwe kaders van het beeldscherm.
Mensen turen steeds vaker en langer op een of ander scherm. Beperkte zich dat vroeger tot de uurtjes televisie kijken, nu voegt internet daar een hele dimensie aan toe. En wendt men de blik even ergens anders heen, dan is dat om de display van het mobieltje of de tomtom af te lezen. De werkelijkheid wordt steeds virtueler.
Twee voorbeelden.

Ouderen van een zorginstelling in Dordrecht hebben een speciaal beeldscherm gekregen, waarmee ze contact kunnen krijgen met een zorgverlener en medebewoners. Het AD kopt: Camera's maken ouderenzorg lichter. Daarmee wordt niet bedoeld dat de beeldschermen een soort lichttherapie voor de donkere dagen bieden. Nee, personeelstekort leidt tot deze oplossing. Er kan zorg geleverd worden, zonder dat er een verzorger in de woning van de hulpbehoevende bejaarde aanwezig is.

Nou is het van alle tijden dat bejaarden niet zo veel buiten komen. Zat men vroeger achter de geraniums door het raam te staren, nu tuurt men op het beeldscherm. Het verschil? Vanachter de geraniums had je nog een blik op de reality van de straat. Het beeldscherm geeft een heel andere realiteit. Ik zie de efficiëntie van zulke zorg al helemaal voor me.

“Hallo zorgpost”.
“Ja, mevrouw kamer 404?”
“Ik voel me ineens niet zo goed”.
“Okee. Als u misselijk bent past u er dan voor op dat u het beeldscherm niet onderkotst anders kan ik niet zien wat er aan de hand is”.
“Nee, nee, ik ben niet misselijk. Ik voel me alleen wat suffig en moe”.
“Wat heeft u gedaan vandaag?”
“Nou, niets eigenlijk”.
“U moet wat meer bewegen. Niet teveel natuurlijk, anders bent u uit beeld”.

Tweede voorbeeld.
Om de laptop te promoten heeft Hi een onderzoekje verzonnen. Internet houdt jongeren teveel binnen. Ze komen niet meer dan 2 uur buiten.
Hi stelt dat als jongeren op hun laptop altijd en overal internet zouden kunnen ontvangen, ze veel meer buiten zouden zijn. Vooral studenten (83 procent), zegt het persbericht, geven aan vast meer tijd buiten door te brengen als ze internet op hun laptop hebben.

Naar buiten gaan en dan op je laptop kijken? Krijgen we, na de aan hun mobieltjes gekluisterde passanten, nu ook hele hordes in hun laptop gekeerde hangjongeren op straat? Zitten ze op een terrasje via google earth naar zichzelf te kijken. Ik ben in beeld, dus ik besta. Dat wordt de nieuwe existentialiteit.

Ik begin zo langzamerhand te begrijpen waarom de restjes directe werkelijke communicatie tussen mensen in de openbare ruimte soms zo horkerig verloopt. Men weet domweg niet meer hoe dat moet. Als de veilige virtuele muur wegvalt, weet men niet goed hoe zich naar elkaar te gedragen. Ook al kunnen de beeldschermpjes steeds kleiner worden, de afstand wordt groter.

Voor de weide blik geldt het omgekeerde. De horizon wordt steeds kleiner. Tenslotte geeft een beeldscherm maar een beperkt beeld van buiten.
Ik ben benieuwd hoe de zintuiglijke waarneming zich zal evolueren. En welke gevolgen dat heeft voor werkelijkheidszin.

Geef een reactie

Nul belasting

Nul belastingHet valt allemaal weer reuze mee. De BTW wordt niet verhoogd. Het kabinet streeft toch liever naar de status van belastingparadijs.
Mondjesmaat, dat wel. Omdat minder belasting niet ten koste mag gaan van de inhoud van 's lands schatkist.

Eerder dit jaar werd een verlaging van de belasting op erfenissen aangekondigd. Moet in 2010 een feit zijn. Alle kleine beetjes helpen het morrende volk in toom te houden.
En af en toe zijn er natuurlijk van die oproerkraaiers die de burger opstoken om geen belasting te betalen.

Nederland is lijkt nog lang niet op belastingparadijsen als Monaco. Liechtenstein en Andorra. Dat zal het kabinet ook niet willen, want om nou op OESO's zwarte lijst van belastingontduikers te komen, is schadelijk voor het internationale aanzien.

In juli schreef ik hier dat Nederland misschien best een belastingparadijs kan worden, zonder dat het ten koste gaat van de staatskas. In dat plan betaalt iedereen nog steeds belasting. De meesten een stuk minder, een grote groep hetzelfde als nu en een aantal mensen moeten dan wat meer betalen.

De overheid zal toch geld nodig hebben om de door ons gewenste voorzieningen te betalen. Mag ik u een hersenkraker aanbieden?
Kan de staatskas gevuld blijven als we nul belasting betalen?

Mag ik uw creatieve reacties? Ontwerp hier uw belastingparadijs.

Geef een reactie

Oude bekende onderzoekt boekhouding Beatrix

Oude bekende onderzoekt boekhouding Beatrix

Geheel onverwacht gaat de telefoon in het redactielokaal.

pp: “Met redaktie van Codes, keuzes en….”

Zalm: “Amice! Heb je het al gelezen?”

pp: “Heer Zalm! Da's lang geleden”.

Zalm: “Ja, ja, druk geweest, hè”.

pp: “En waar dank ik dit genoegen aan?”

Zalm: “Wel, ik ben weer helemaal in beeld. Dat wilde ik u even laten weten”.

pp: “Ah, juist. Maar wat is er aan de hand dan. Gaat Mark Rutte weg?”

Zalm: “Nee, nee, amice, het is…

pp: “Heer Zalm, het mag dan lang geleden zijn, maar mag ik u er aan herinneren mij absoluut geen amice te noemen?”

Zalm: “Ach, nou u het zegt. Anders ligt u eruit bij uw vrindjes, hè?”

pp: “Precies. Maar waarom belt u dan?”

Zalm: “Wel, ik ga een groot onderzoek leiden”.

pp: “Zoho, da's spannend. En wat gaat u dan onderzoeken?”

Zalm: “De boekhouding van ons koningshuis!”

pp: “Oh? Da's mooi, daar zou ik zou zelf ook wel eens een kijkje in willen nemen”.

Zalm: “Ja, maar u bent daar niet voor gevraagd, mijn beste”.

pp: “Heer Zalm, ik ben uw beste niet! Maar het klopt, mij wordt nooit wat gevraagd”.

Zalm: “En toch maar doorbloggen, is het niet? Het lijkt mij voor de hand liggen dat voor dit onderzoek een deskundige wordt gevraagd”.

pp: “Ah! En dat bent u dus”.

Zalm: “Zeker, van boekhouden weet ik bijna alles”.

pp: “Da's waar. En ook van boekhoudingen waar een luchtje aan zit”.

Zalm: “U bedoelt?”

pp: “Nou ik herinner me dat u in 2004 het ministerie van Onderwijs onder de loep moest nemen omdat er maar lukraak gedeclareerd werd, volgens de Rekenkamer. Er zou zelfs sprake zijn van zelfverrijking”.

Zalm: “Ach, de Rekenkamer houdt er zo heur eigen methodes op na. Ik had wel vaker verschil van mening met die jongens. Die konden maar op één manier naar de zaken kijken”.

pp: “Ja, ze kijken alleen naar de vorm, heeft u gezegd in een radio-interview. U zei dat als ze daar een diner declareerden, maar de bon vergaten in te leveren, de Rekenkamer dat fout vond”.

Zalm: “Nou, nou, u hebt een geheugen als een google-server. Chapeau!”

pp: “Even on-topic blijven, heer Zalm. Het ging toen niet om een enkel vergeten bonnetje, maar om creatieve boekhouding”.

Zalm: “Daar is op zich niks mis mee”.

pp: “Nee, daar heeft u wel de nodige ervaring mee”.

Zalm: “Ik krijg het gevoel dat u mij nu niet helemaal au serieux neemt”.

pp: “Uw creativiteit neem ik hoogst serieus! De manier waarop u ook in 2004 de pc-privé regeling wist af te schaffen mag wel een staaltje ijzersterke begrotingstechniek genoemd worden”.

Zalm: “Oh, dat. Wel, dank u voor het complement”.

pp: “Ja, en dat uw ministerie toen geen gesjoemel met bonnetjes tolereerde is nu wellicht een van de redenen waarom u dit onderzoek mag leiden?”

Zalm: “Ik volg u even niet…..”

pp: “Nou, als u net zo streng de bonnetjes van Beatrix behandelt, dan is de kans groot dat de schatkist nog wat tegoed heeft, toch?”

Zalm: ” Dat weiger ik voorlopig nog even te aanvaarden”.

pp: “Hé, nu citeert u uzelf!”

Zalm: “Huh?”

pp: “Dat zei u precies zo in dat eerder genoemde interview, toen er gevraagd werd wat er ging gebeuren als de anonieme aantijgingen over gesjoemel op OCW waar zouden blijken”.

Zalm: “Ons koningshuis is het OCW niet en bovendien is het niet de bedoeling dat ik bonnetjes ga navlooien. Ik moet slechts de kosten in kaart brengen. Ik ga onderzoeken hoe dat het beste kan geschieden”.

pp: “Ik kan me voorstellen dat men alle vertrouwen in u heeft”.

Zalm: “Beluister ik nu weer een enigszins geringschattende toon?”

pp: “Heer Zalm, ik zou niet durven! Ik doel op uw ervaring met het in kaart brengen van kosten”.

Zalm: “Zoals?”

pp: “Nou, u dacht in 2005 de bijdrage aan de EU omlaag te brengen door de invoerrechten door te berekenen. Dat vond de EU-rekenkamer niet zo netjes van u”.

Zalm: “Ja zeg, onze contributie was al duur genoeg! Je moet toch wat? Ik meende op te komen voor de belangen van de Nederlandse burgers”.

pp: “En dat deed u in 2006 nog eens dunnetjes over door de burger op te roepen de OZB (onroerende zaak belasting) niet te betalen omdat de gemeenten, naar uw smaak, te hoge tarieven vorderden”.

Zalm: “Luister, beste kerel, dat was mijn goed recht. Het aan de kaak stellen van onrechtvaardigheden is niet alleen het prerogatief van blaaskaken die in de 80-er jaren hier er zo'n zootje van maakten!”

pp: “Maar het was wel een tikkeltje burgerlijk ongehoorzaam”.

Zalm: “Mwah, het zou wat. Als iets te duur is, dan is dat onrecht en dat dient ten alle tijde bestreden te worden”.

pp: “De kosten van het koningshuis worden door sommigen ook te duur gevonden”.

Zalm: “Ja, en? We hebben hier toch altijd nog vrijheid van meningsuiting?”

pp: “Jazeker, maar gaat u dat onrecht ook aanpakken?”

Zalm: “U laat opnieuw uw ondeskundigheid blijken. Om te beginnen moet het onderzoek nog plaatsvinden. En duur of niet duur, ik ga enkel onderzoeken hoe die kosten zo transparant mogelijk in kaart te brengen zijn”.

pp: “De hoogte van die kosten, daar heeft u geen mening over?”

Zalm: “Amice, een onderzoeksleider dient objectief te zijn”.

pp: “Heer Zalm, nou doet u het weer!”

Noot: Tijdens zijn ambtsperiode waren hier regelmatig gesprekken met heer Zalm te lezen. Klik op Archief en ga naar Opmerkelijke Gesprekken en scroll naar Zalm aan de lijn.

Geef een reactie

Politci en ingenieurs

Politici en ingenieursDe TU Delft wil politici in de collegebankjes hebben. Kamerleden worden uitgenodigd zich bij te laten spijkeren op gebied van (onder andere) kernenergie en biobrandstoffen.
In workshops van twee dagen denkt de TU de politici voldoende bijgeleerd te hebben, zodat men met wat meer verstand van zaken de politieke besluitvorming rond kan krijgen.

Op het Binnenhof lopen slechts zes afgestudeerde TU'ers rond. Camil Eurlings en Antoinette Vietsch (CDA), Martijn van Dam (PvdA) en Teun van Dijck (PVV) hebben allen technische bedrijfskunde gevolgd. Roland Kortenhorst (CDA) en Diederik Samson (PvdA) hebben respectievelijk scheepsbouw en kernfysica op zak.

Mevrouw Vietsch en heer Samson kennen de TU Delft van binnen, dus zij kunnen hun collega's vertellen of het nou leuk is om in de delftse collegebankjes plaats te nemen. Enige overredingskracht is wellicht nodig, omdat de TU als licht ontvlambaar bekend staat. De kamerleden hoeven zich geen zorgen te maken. De TU Delft heeft ruim ervaring in het redden van stoelen, dus mochten de collegebankjes vlam vatten, dan mag men er op rekenen eveneens naar buiten te worden gebracht.

Het is een loffelijk initiatief om kamerleden van meer kennis te voorzien. Maar stel je eens voor dat meer vakgebieden op dat idee komen en de parlementariërs ook nog eens wat dagen naar de Landbouwhogeschool in Wageningen gaan. En naar de Erasmus medische faculteit in Rotterdam. Of naar één van al die andere academies en hoge scholen die hun expertise aanbieden.
De toch al zo druk bezette volksvertegenwoordigers zouden aan het controleren van de uitvoerende macht niet meer toekomen.

Misschien is het een beter idee wetenschappers continu aan de zijde van de politici mee te laten denken. Nu mogen sommige wetenschappers wel hun adviezen uitbrengen in één van de vele adviesorganen, maar mee beslissen is er niet bij.

De TU Delft gaat de wetenschap ook dichter bij de burger brengen. Als dat succesvol blijkt kunnen bijgeschoolde leken en poltici samen met wat deskundigen voortaan wel samen de politieke besluitvorming uitvoeren.
De kloof tussen wetenschap en burger, tussen wetenschap en politiek, tussen kennis en beslissen kan dankzij de TU kleiner worden. En daarmee ons democratisch stelsel anders ingericht.
De leek, de deskundige en de politicus voortaan aan het roer.

Geef een reactie

Geslaagde status te koop

Geslaagde status te koop

Dat politici eigenlijk een onberispelijke c.v. dienen te hebben, is vandaag opnieuw gebleken. Goed voorbeeld doet goed volgen. Dat gaat ook op voor politici die het met de waarheid niet zo nauw nemen. Fraai voorbeeld: als politici met diploma's schermen die ze helemaal niet hebben, dan denkt menig burger zich op de arbeidsmarkt ook wel beter te kunnen verkopen met een opgewaardeerde c.v.

Het Algemeen Dagblad zegt een lijst te hebben waar namen van nederlandse managers op staan die valse diploma's hebben gekocht.
De geschiedenis leert dat er niks nieuws onder de zon. En dan hebben we het niet over een vogel die medicinale drankjes verkocht, terwijl hij helemaal geen dokter was. Nee, enkele politici waren de pioniers op het gebied van titelfraude.

Charles Schwietert, namens de VVD staatssecretaris voor Defensie in 1982, kon aftreden toen bleek dat hij niet de doctorandus was, die hij zelf zei te zijn. Ook over zijn militaire rang had hij gelogen. Niks luitenant, slechts een korporaaltje.

In 1994 kon PvdA kamerlid Evan Rozenblad opkrassen, toen aan het licht kwam dat hij geen afgestudeerd rechtenstudent was. Ook hij meldde een een hogere functie in een vorige betrekking: directeur ener universiteit. In werkelijkheid was hij slechts hoofd van de universiteitsbibliotheek.

In 2002 bekende Mat Herben (LPF) geen HBO-diploma voor journalistiek te hebben. Een cursus van twee weken over internationale veiligheid had hij wel gevolgd. Dat de cursusaanbieder, het Clingendael instituut, dat een “postacademische studie internationale veiligheid” noemde, daar kon hij zelf niks aan doen, zo zei hij destijds.

Daarna nam het gesjoemel met academische titels blijkbaar zo'n hoge vlucht, dat Mark Rutte, staatssecretaris voor onderwijs in 2005, een website liet opzetten waar men diploma's op hun echtheid kon laten controleren. Bovendien kondigde hij een onderzoek aan naar de omvang van diplomafraude.

Niet dat dat veel hielp. In 2006 werd bekend dat zijn partijgenote Fadime Örgü zich van de titel doctorandus bediende terwijl ze niet meer dan een lerarenopleiding aan de Hogeschool in Rotterdam had gedaan. Fadime zei dat die titel niet door haar eigen toedoen op de websites van de VVD terecht was gekomen.

Maar goed, de burger had de les geleerd. Weliswaar zonder het behalen van een diploma, maar wel door een geschoolde status te kopen.
De NOS bracht later dat jaar met een undercover-reportage aan het licht, dat er een levendige handel in nepdiploma's bestond. Via internet kon je zo een havo-diploma bemachtigen. Academische titels? Het zou wat. De gewone burger deed het ook wel voor minder.

Nou was het hebben of verstrekken van namaakdiploma's niet strafbaar, maar de toenmalige minister voor Onderwijs, Maria van der Hoeven, vond het maar niks. Ze zou zich bezinnen op maatregelen. Die zijn er gekomen en per 1 januari 2009 moeten middelbare schooldiploma's aan kenmerken voldoen, die bescherming tegen namaak moeten bieden, Ondertussen is in maart dit jaar al wel een echtpaar veroordeeld voor de verkoop van valse diploma's.

De door het AD gemelde managers dachten de dans te ontspringen door niet via de nederlandse marktplaats-punt-nl hun kwalificaties te kopen, maar ver overzee, in Amerika. Daar zijn acht handelaren in valse universiteitsdiploma's voor de rechter gesleept.
Het AD ontdekte een aantal nederlandse managers op de lijst van klanten, die de Amerikaanse justitie in de zaak gebruikte. De nederlandse verdachten ontkennen in alle toonaarden.

Ach, die paar politici die ooit een iets te briljante c.v. voorschotelden zijn natuurlijk niet verantwoordelijk voor al dat gesjoemel. Mooi voorbeeld gaven ze daarmee niet. Maar blijkbaar volstaat het voor een aantal mensen niet hun status gewoon met goed studeren en werken te verwerven.
Een wat sterkere status betekent natuurlijk wel een hoger salaris. Is ook hier hebzucht de belangrijkste drijfveer achter de maakbaarheid van schone schijn?

Geef een reactie