Auteursarchief: Klokwerk

Oorkonde 2007 Midas Dekkers

Oorkonde Donkey Shocking Award 2007

Donkey Shocking Banner

De Donkey Shocking Award is aan u toegewezen omdat U een voorstel, plan, of actie heeft gelanceerd of ondernomen dat

  1. een maatschappelijk relevant onderwerp betreft
  2. een kwalitatieve verbetering van dat onderwerp beoogt
  3. zonder twijfel gebaseerd is op positieve intenties
  4. een serieuze poging is individuen, organisaties, bedrijven of overheden tot beter handelen aan te zetten

echter door redactie en lezers van het weblog “Codes, keuze en maakbaarheid” een minimale kans van slagen wordt toegeschreven, omdat er te weinig rekening wordt gehouden met de realiteit van één of meerdere van de volgende factoren:

  1. het menselijke tekort, zijnde hebzucht, of egoïsme, of gebrek aan visie, of ongeïntresseerdheid
  2. de tijdgeest, zijnde heersende trends of contemporaine culturele opvattingen
  3. gebrek aan brede politieke en/of maatschappelijke steun
  4. de financiële prioriteitenstelling van overheden, organisaties en/of burgers

In uw geval betekent dit specifiek dat velen teleurgesteld waren dat uw radio-column bij Vara's Vroege vogels werd beëindigd, maar verwachtingsvol uitkijken naar nieuwe publicaties. Met andere woorden:

Uw uiterst creatieve en humorvolle wijze van “informatieverstrekking” wordt zeer gewaardeerd. U heeft ook menigmaal originele oplossingen aangedragen. Wij menen echter dat teveel mensen deze uitstekende ideeën niet overnemen, gehinderd als zij worden door hun egoïsme en hebzucht.


Deze oorkonde moet gezien worden als een aanmoedigingsprijs, waarmee wij willen zeggen dat u zeker uw werk en goede bedoelingen moet voortzetten, hopende dat u bij een volgende gelegenheid met de grootst mogelijke creativiteit in uw plannen een oplossing kan integreren voor één of meer van de genoemde belemmerende factoren.


Namens de redactie en lezers van het weblog “Codes, keuzes en maakbaarheid” wensen wij u daar alle sterkte en wijsheid bij.

Geef een reactie

Het debat en de dood

Verhit zeefdruk Twan de Vos klik voor meer

Op dit weblog valt het wel mee, maar op andere sites wordt soms heftig gediskussieerd. Zowel in het virtuele als het dagelijkse debat op kantoor, verjaardagsfeestjes, in de kroeg en in praatprogramma's op tv, maken de deelnemers aan het debat nogal eens gebruik van dooddoeners en stoplappen.
Met als gevolg dat een diskussie vervuilt, of van het onderwerp begint af te dwalen of abrupt ten einde is, omdat niemand er mee verder kan.

Deelnemers aan een debat op een weblog worden 'reaguurders' genoemd. Een verbasterde samensmelting van reageren en gluren. Daar leven weblogs van. Je wilt natuurlijk graag dat iemand even komt gluren en helemaal mooi als de gluurder een reactie achterlaat.
Dat gaat vaak goed. Maar ook in deze debatten tref je soms (te) veel dooddoeners en stoplappen aan.

Hoe leg je dat je kinderen later uit?
Een dooddoener met maar liefst drie stoplappen: uitleggen, kinderen en later.
De reaguurder probeert de argumenten kracht bij te zetten door te veronderstellen dat er geen andere uitleg mogelijk is, dan die de reaguurder zojuist heeft ingebracht.
Kinderen worden er met de haren bij gesleept. Werkt altijd. Kinderen staan voor argeloosheid, onschuld en hulpeloosheid. De reaguurder doet een appèl op een moreel besef dat je kinderen niet met een belaste erfenis moet opzadelen.
De reaguurder zet de lezers onder tijddruk door te stellen dat als er nu niets wordt gedaan, die belaste ergenis een feit zal zijn.Toekomstvoorspellerij met een zweem arrogantie.

Het mag bekend veronderstelt worden dat….
Reaguurder wordt hier echt arrogant. Hij/zij profileert zich als een kenner en waarschuwt de tegenstanders alvast dat ze beter hun reactie achterwege kunnen laten, als ze niet over dezelfde kennis beschikken.
Reaguurder maakt ook nog eens de verschrikkelijke vergissing dat 'algemene kennis' hetzelfde zou zijn als een eensluidende mening over die kennis.

Het zal me sowieso worst wezen…..
Stoplap 'sowieso' komt ook in bredere context voor. Hoort thuis in het rijtje stoplappen als 'absoluut', 'überhaupt' en 'beslist'.
De worst wordt de andere reaguurders voorgehouden om duidelijk te maken dat er maar één mening telt: die van reaguurder zelf.

Ieder voordeel heb ze nadeel
Dit in talloze variaties aangehaalde citaat van de filosoof J.C. is natuurlijk (doodddoener) een waarheid als een koe (weer zo'n dooddoener), maar de dood in de pot voor elke levendige discussie.
Dat moeten we niet meer willen (sorry, ik verval ineens in alleen maar dooddoeners).

Wat is de meest verschrikkelijke, of fraaie dooddoener die je wel eens hebt gezien?
En welke dooddoener of stoplap zou je het liefst nooit meer tegen willen komen?

1 reactie

Belastingdruk

Belastingdienst

Vorig jaar ging het al niet zo geweldig met de belastingdienst, maar de berichtgeving van de laatste weken doet vermoeden dat dit jaar de druk bij de belastingen zo groot wordt, dat de hele boel als een kaartenhuis in elkaar gaat donderen.

De vorig jaar opgelopen achterstand bij de afhandeling van kinder-, zorg- en huurtoeslagen is nog lang niet weggewerkt. Nu blijkt ook dat de verwerking van de aangiften over 2006 niet helemaal op schema loopt. Nog een achterstandje dus.

De openbaarheid van bestuur heeft ook een achterstand. Staatssecretaris de Jager, de hoogste baas van de belastingdienst, hield afspraken met de kerken geheim. Kerken worden gezien als ANBI's (algemeen nut beogende instellingen) en kunnen daarom vrijstelling krijgen van successie- en schenkingsrecht.

Door een foutje in een softwarepakket heeft de dienst ook nog eens teveel heffingsrente gevorderd bij een aantal particulieren en ondernemingen. Een werkgroep moet uitzoeken hoe dat weer recht gezet moet worden.

De belastingdienst wordt door de betalers wel eens verdacht van ongelijke behandeling. Dat gold in ieder geval wel voor een uitzendkracht, die een vaste aanstelling misliep omdat ze, wegens een chronische aandoening, zeker een paar keer per jaar naar de operatietafel moet. De belastingdienst had geen zin in zulk verzuim en weigerde haar de aanstelling. Dat mocht van de rechter dus niet.

Zo makkelijk als de dienst het voor de burgers wilde maken, zo moeilijk maakt de dienst het zichzelf. Gegevens van veel burgers, ondernemingen, uitkeringsinstanties en verzekeringen zijn zo slordig opgeslagen dat de dienst het nog niet voor elkaar krijgt vooringevulde aanslagen te versturen. Dat zou 35 miljoen euro moeten besparen, maar daar is de dienst nog niet aan toe. Voorlopig gaat het nog wat kosten voor de zaak in orde is.

Dat zijn niet de enige uitgaven. Het Toeslagensysteem, tot eind 2006 al goed voor 153 miljoen euro, gaat drie tot vijf miljoen meer kosten. Aldus de Algemene Rekenkamer. Wie gaat dat in hemelsnaam betalen?

En nu liepen de elektronische belastingaangiftes in de soep. Wegens een storing konden die niet verstuurd worden. Het probleem lijkt inmiddels opgelost, maar burgers die nu liever een papieren aangifte willen doen, moeten even wachten. Er waren zoveel aanvragen dat de formulieren nu op zijn. Een woordvoerder van de dienst begrijpt overigens al die ophef over zijn toko niet.

Wat ik dan weer niet snap is dat eind vorig jaar, via een detacheringsburo, extra krachten werden ingehuurd om wat achterstanden weg te werken. De mensen kregen een maand lang wat kursussen om de boel onder de knie te krijgen. Vervolgens hebben ze nog geen 12 dagen gewerkt en werden ze ontslagen. Wegens bezuinigingen bij de overheid. Die mensen hadden allemaal een overeenkomst voor een jaar. Mijn zwager (de betrouwbare bron in deze) zit hierdoor nu thuis weer te wachten op ander werk.

Dat zal ongetwijfeld veel minder kosten dan de miljoenen die de haperende software kost, maar wat een verspilling. Ik ben niet zo voor een volksgericht, maar wordt het niet tijd de belastingbetaler te compenseren voor al dit leed? Een generaal belastingpardon voor 2008 lijkt mij ondertussen wel op zijn plaats.

Geef een reactie

De geest moet waaien

Varkensgeest

Het laatste verhaal 'Natuur' uit Johnny van Doorn's bundel 'De geest moet waaien' (1977), beschrijft een nachtelijke wandeling die hij met twee vrienden door het bos maakt. Een 'oorverdovend geknor' duidt op de aanwezigheid van 'een mannetjeszwijn, een beer die in de bronst stond'.
Eén van zijn vrienden wil het zwijn wel eens van dichtbij zien en gaat er op af, de andere twee angstig achter latend. Het loopt goed af, maar het ontzag voor het natuurvarken zit er goed in.

Het is oppassen met varkens. Niet dat ze op een Orwelliaanse wijze de wereld zullen veroveren. Nee, ze hebben wel verfijndere tactieken om de mens te belagen.

In het amerikaanse Minnesota bezorgen ze bepaalde mensen op sluwe wijze een zenuwziekte: rondwaaiende hersenweefsel van geslachte varkens blijken het zenuwstelsel aan te tasten. Met als gevolg grote vermoeidheid, algehele zwakte, pijntjes en tintelende benen en voeten.

Niet iedereen in de slagerij kreeg daar last van. Alleen de mensen die met een hoge drukspuit de hersens van de gekeelde zwijnen vernevelden werden het slachtoffer. En een paar collega's die er dichtbij stonden.

Het tot pulp gespoten varkensbrein wordt als lekkernij geëxporteerd naar China en Korea. In sommige delen van amerika's zuidelijke staten roert men het door de gebakken eieren. Van die consumptie is nog niemand ziek geworden, althans, daar is geen medische literatuur over te vinden.

De relatie tussen de zenuwzieke arbeiders en de vernevelde varkensbreinen was nu vastgesteld. Eén brandende vraag bleef over: waarom werden er nu pas mensen ziek? Die hoge drukspuit werd al vanaf 1998 gehanteerd. Eén patiënt werkte al 15 jaar naast de breinvernevelaar, maar kreeg pas in 2006 de eerste klachten. Hoe kan dat dan?

De betrokken artsen menen het antwoord nog wel te kunnen vinden. Als ze nou hun neus eens uit de boeken haalden en hun hoofden van de microscoop hieven, dan zouden ze het antwoord net zo makkelijk in de lucht kunnen vinden als rondzwevende varkenshersens mensen ziek maken.

Kijk, vroeger was het slachten van varkens nog wel een lolletje. Het bos afstruinen tot je een exemplaar tegenkwam en dan maar hopen dat je hem goed raakte en je had weer voor dagen te eten. Als je tenminste niet ondersteboven gelopen werd door een bronstige beer, om vervolgens door de hele rotte opgevreten te worden.

Dat is inmiddels wel anders. Het zwijn is in zulke grote hoeveelheden gedomesticeerd dat er zelfs varkensflats worden overwogen om de zwijnenwoningnood te ledigen. Maar of ze nou te krap of bio-ruim gehuisvest zijn, massaal eindigen ze in de fabriek alwaar ze tot bacon, zult en worsten naar een tweede leven worden getransformeerd.

Je kunt je voorstellen dat de zwijnengemeenschap daar door de eeuwen heen flink de pest over heeft gekregen. Die vroeger jacht was nog wel lachen, maar met die fokkerijen en slachtfabrieken was de lol er toch echt wel af. Dat ze hun geest zo weinig hebben laten waaien dat ze de menselijke genialiteit niet konden overtreffen!

Wel, al die jaren hebben de beesten niet alleen in de modder gewroet. Nee, ze neusden ook tot in de uiterste krochten van hun brein, op zoek naar een briljant idee die de evolutie wel eventjes recht zou zetten. Dat idee is dus gevonden.

Er was er eentje, een soort goeroe, die had bedacht dat ze al hun eigen chagrijn wel anders konden gebruiken. Hij riep al zijn lotgenoten op vanaf het transport naar de fabriek tot aan de finale doodsteek continu een mantra in gedachten te herhalen: 'Krijg nou de ziekte, krijg nou de zenuwe….'

Elke vezel van het hersenweefsel zou doordrenkt zijn van deze giftige gedachte. En jawel hoor……

(VPRO's Noorderlicht meldde dit bijzondere geval, dat uitgebreid te lezen valt in de New York Times)

Geef een reactie

Stemmen over de grens

Vote

Waar sommigen zich afvragen waarom er hier toch zoveel belangstelling zou moeten zijn voor de kandidaatsverkiezingen in Amerika, wijzen anderen er op dat de invloed van Amerika ook hier zo groot is dat het zeker van belang is wie er presidentskandidaat wordt.

Nou hebben veel amerikaanse presidenten zich aardig bemoeid met de rest van de wereld. De tijd is lang voorbij dat amerika zichzelf van buitenlandse invloeden moest ontdoen. Na engelsen, fransen en spanjaarden eruit geknikkerd te hebben en onderling ook nog een stevig potje gevochten te hebben, kon de natie de energie steken in de groei naar een volwassen verenigde staten.

Dat is aardig gelukt want groter is amerika wel geworden. En altijd was er wel enige bemoeienis met ontwikkelingen buiten de eigen landgrenzen, waarbij handelspolitiek, diplomatie en oorlogvoering elkaar net zo vaak afwisselden als er presidenten waren.

Economische expansie was al van jongs af aan de belangrijkste drijfveer om dan eens hier wat vrede te stichten en dan weer daar wat oorlog te voeren. Een relatief korte periode, waar de amerikanen operaties in het buitenland zat waren en niks meer met de rest van de wereld te maken wilde hebben, leidde aanvankelijk tot een paar swingende en leuke 20-er jaren, maar de Grote Depressie maakte een abrupt eind aan dat feest. Alle energie was nodig om uit een diep dal te krabbelen. Een paar jaar later gooiden Japanners roet in het eten en na Pearl Harbor ging amerika zich weer met de rest van de wereld bemoeien.

De resultaten zijn bekend. De wereldvrede is er niet groter op geworden, maar wat hebben we een luxe aan de amerikanen te danken. En net als het allemaal lekker draait, zit er ineens weer een president die er een zootje van maakt. Er is nog wel een handjevol mensen zijn die zich druk maken om de wereldvrede, maar veel meer zijn bang voor een economische wereldcrisis en als die er komt, dan is die, alweer, in amerika begonnen.

Al met al is het ook voor ons welzijn zo belangrijk wie er president van de VS wordt, dat het tijd wordt die verkiezingen daar te reorganiseren. Het wat ingewikkelde syteem van kiesmannen dient te worden uitgebreid. Niet alleen de interne staten van het verenigd amerika leveren kiesmannen die een president in het zadel kunnen helpen. Elk ander land binnen de amerikaanse invloedsfeer zou kiesmensen moeten hebben. De amerikaanse ambassade zou een stembus moeten openen waar wij onze voorkeur in deponeren. Dan kan Wouter Bos op zijn favoriet stemmen en de rest van nederland op een andere kandidaat.
We hoeven niet langer in spanning te zitten of de amerikaanse burgers het zelf wel goed doen, nee, onze stem gaat meetellen. We kunnen nu al uitzoeken welke kandidaat het beste bij ons past, nu de keuze nog even doorgeven aan het amerikaanse stemburo.

Daarmee wordt de zo fel verdedigde status van wereldmacht wel officieel gemaakt. Maar ik zie daarin geen verschil met de huidige officieuze status quo. Amerika is niet alleen aanwezig in de kanalen van het televisieriool, amerika vind je in alle hoeken en gaten. Van de schappen in de supermarkt tot in de krochten van de diplomatieke wandelgangen. Van de met hamburgers gevulde darmen tot in de spelonken van het door Oprah Winfrey en Dr. Phil gevulde bewustzijn.

Dat geeft ons het recht onze stem uit te brengen op potentiële en uiteindelijke presidenten van dat door god gezegende amerika.

Geef een reactie

Update linkdump

Zo schrijf je wat over de Reclame Code Commissie of even later handelt Verbal Jam de klachten af van CDA en VVD over reclame van de SP die misleidend zou zijn.
En net als we het er niet meer over zullen hebben, wordt op iamzero aangetoond dat het programma van P.R.de V. je reinste plagiaat is, en wel van het NCRV-programma Taxi.
Ik geef het maar even door……

Geef een reactie

Elastieken codes

Misleidende reclameVorige week was hier al te lezen hoe het misleiden schadelijke gevolgen voor kinderen kan hebben. Maar onderschat ook niet hoeveel volwassenen de dupe zijn van OHP.
Jazeker, OHP. Toegepast in b-to-c en ook in b-to-b reclame. Schrik niet, dit soort codes hoeft u niet te onthouden. De Reclame Code Commissie wel, want met ingang van deze maand heeft de commissie haar regelgeving uitgebreid met europese richtlijnen. Men gaat strenger toezien op oneerlijke handelspraktijken (OHP) bij business to consumer-reclame (b-to-c) en business to business-reclame (b-to-b).

Dit soort gedragscodes zijn net elastiek. Ze kunnen bijzonder knellend ervaren worden door degenen die zich er aan dienen te houden. Ze zijn tevens voor meerdere interpretaties vatbaar. Gebruikers proberen ze op te rekken en de toezichthouders breiden de regels dan weer uit. Het elastiek wordt eindeloos uitgerekt.
Regels moeten wel van elastiek zijn, want o wee als ze van stalen kettingen zouden zijn. Dat zou teveel doen denken aan slavernij of dictatoriaal bestuur en daar hebben we al lang tabak van.

Onder OHP wordt bijvoorbeeld verstaan dat in een reclame niet de suggestie mag worden gewekt dat iets gratis is, terwijl er uiteindelijk toch flink voor betaald moet worden. Je mag ook niet liegen over de geneeskrachtige eigenschappen van een product, als die dat helemaal niet heeft.
Ook mogen reclamemakers de concurrentie niet oneerlijk bejegenen. Geen flauwekul dus meer dat een product de enige, echte, zaligmakende oplossing is voor haaruitval of dat eindeloze gat in je huishoudbegroting.

Met de uitbreiding van het reglement van de Reclame Code Commissie zullen we nu dus verlost zijn van ruim driekwart van alle reclame: alle reclame waarin valse beloftes worden gedaan, alle reclame waarin stereotype figuren in voorkomen die in de alledaagse menselijkheid helemaal niet bestaan, alle quasi-wetenschappelijkheid die door geen enkel onderzoek ooit is bevestigd.

En verder alle reclame die, hoe fantasierijk en leuk ze ook mogen zijn, op geen enkele manier een weerspiegeling zijn van de werkelijkheid. Het is lachen geblazen als iemand zijn auto, op aanwijzing van de navigator, de tuin van de buren instuurt, maar de consument wordt hiermee als een hersenloze zombie afgeschilderd en dat is niet eerlijk.
Dat kinderen van die schatjes zijn als ze een boterham met choco-pasta krijgen geserveerd is een foute voorstelling van zaken. Onderzoek heeft juist uitgewezen dat ze van al dat zoet juist zo onhandelbaar als de pest worden.

Mooi dus, die anti-OHP aanpak. Of is dit weer zo'n anti-aanbaklaag, die er na twee keer koken en afwassen al weer af is?

Geef een reactie

Nooit meer huilen

GroenteNa zoveel tranentrekkend speurwerk valt gelukkig ook weer iets leuks te melden: uiensoep!
Uiensoep? Jawel, dat heerlijke gerecht zal voortaan beter smaken dan ooit. Was het al opgevallen dat dat soepje nogal aan de zoute kant wordt opgediend?
Dat was tot nu toe te wijten aan de tranenvloed die los kwam bij het snijden van de uien. Veel koks vergeten dan dat je rustig wat minder zout kan toevoegen omdat er al aardig wat tranen in zijn vergoten.
Dat wordt verleden tijd. Wetenschappers gaan een traanvrije ui ontwikkelen.

Groente is al lang niet meer het toevalsprodukt van een geplant zaadje, waarvan je mag hopen dat het gezond en volwaardig voedsel oplevert. Niet alleen knutselt men virusresistente tomaten in elkaar, maar worden groenten ook gemodificeerd om ze het hele jaar door te kunnen eten.
Verder worden er tal van nieuwe soorten bedacht. Ik doel daarbij niet op de al lang bekende kleurvarianten als groene bloemkool, paarse broccoli en witte paprika's. Nee, al eens het hippe bimi of zeekool gegeten?

Hoe gezond groenten ook zijn, af en toe hebben ze heel vervelende eigenschappen. Die ui is erg irritant voor de traanklier. Dat ontregelt de samenleving zo sterk, dat er wel een noodzaak is het gewas van zijn irriterende stofjes te ontdoen.
Je staat te huilen in de keuken en partnerlief komt binnenlopen en vraagt natuurlijk wat er aan de hand is. Jij zegt dat er niks aan de hand is en voor je het weet loopt je relatie in de soep.
Of je ziet het schilmesje niet zo duidelijk meer met als gevolg dat de statistieken over ongelukken in het huishouden nog altijd alarmerende cijfers laten zien.

Zo zijn er wel meer van die fijne groenten. Het sap van bleekselderij kan huidirritaties geven en wel eens in je ogen gewreven nadat je een rood pepertje hebt fijngehakt?
Dat zijn dan nog de meest onschuldige voorbeelden. Erger wordt het als je een voedselallergie hebt. Zou het niet prachtig zijn als we nooit meer huilen van een ui? Geen winderigheid meer na het eten van bruine bonen, geen ruwe tanden van spinazie, geen rode vingers meer na het snijden van paprika, pepertjes en bieten.

En het mooist van alles is wel dat we al die vage weetjes, al dan niet uit grootmoeder's keuken, achterwege kunnen laten. Je kunt een ui wel onder water snijden, maar dat is toch wel erg omslachtig. En de probiotische yoghurtjes zullen maar net uitverkocht zijn als je trek hebt in een lekkere bruine bonenschotel.
De traanvrije ui, dat zijn nou de revolutionaire ontdekkingen waar we echt op zitten te wachten. Of is dit alweer een typisch geval van overbodig?

Geef een reactie

Informatie vermist

ColomboNet op de dag van de Grote Onthulling, blijkt mogelijke relevante informatie zoek geraakt. Wie pogingen in het werk stelt om het speurwerk van onze nationale private-R.-eye na te trekken en nog eens op wil zoeken welke andere verdachte aanwijzingen de revue hebben gepasseerd, stuit op dit moment op onbereikbare sites.
Is heel de wereld nu bezig de zaak uit te zoeken en liggen daarom de sites plat? Of zijn er andere oorzaken?

Een eerdere uitzending van netwerk.tv leverde tot een half uur geleden slechts een error-melding op. Inmiddels lijkt de site weer toegankelijk en is er een verslag te vinden waar de mogelijke dubieuze rol van de moeder van N.H. niet nader te bestuderen.
Een link naar het Arubaanse Amigoe, waar journalist Gielen twijfels zaait over diezelfde moeder is vooralsnog zo dood als een pier.

Wie de geruchten wil natrekken die in de comments op dit artikel opborrelen, zal diep moeten spitten en waarchijnlijk twee jaar bezig zijn om net zulke twijfelachtige informatie vinden, als onze nationale privé detective.
Doet het er toe of de moeder van N.H. gelogen heeft over het karakter van haar dochter, over aankomstijden op Aruba, over het gebruik van de bankpas?
Doet het ertoe of de arubaanse justitie, de FBI en P.R. de V. bepaalde draadjes te weinig hebben onderzocht?

Welnee, de 'continuing story' is veel belangrijker dan het feitenmateriaal. Aan die soap kan ik dus nog wel wat toevoegen.
Vanavond zal de sublieme genialiteit van P.R. de V. blijken. Het hele zaakje is opgezet om ma Holloway er in te luizen. Hij confronteert haar met tegenstellingen in haar boek en in proces verbalen. Van ellende spat de plastische chirurgie, betaald van de inkomsten na de verdwijning van haar dochter, tegen het tv-scherm uit elkaar. Ze stort in en bekent.

Geef een reactie

Beton compensatie

Groen in de stadWe zouden graag een groene wereld willen hebben, maar natuurlijk niet de verworvenheden van de welvaart er voor inleveren. Inruilen valt wel over te praten. We blijven auto rijden en vliegen, maar compenseren dat met de aanplant en onderhoud van groen. Da's leuk, maar niet gemakkelijk, want die compensatie blijkt meer nep dan tegenstanders ervan al eerder dachten. Je denkt een nieuwe aanplant betaald te hebben, blijkt het een al jaren bestaand struikgewas.

Het is nog veel ingewikkelder. Niet alleen CO2-uitstoot dient gecompenseerd te worden, ook elke vierkante meter bebouwing moet aan hedendaagse groennormen voldoen. Je kan niet zomaar de ambassade van een bevriende natie verkassen naar een fraai landgoed. Daarom beloofde de gemeente Den Haag de nieuw te bouwen VS-ambassade in landgoed Clingendael te compenseren met groen elders in de stad.

Nu wordt tot 'groen-in-en-om-de-stad' zo'n beetje alles gerekend dat op iets van natuur lijkt. Niet alleen de van oudsher aanwezige wildgroei, ook aangelegde parken, voetbalvelden, begraafplaatsen, boerderijen rond de stad en bomen op de stoep, alles telt mee.
Daarom dacht de gemeente Wassenaar, de groene buur van Den Haag, rustig een vergunning voor de uitbreiding van een golfterrein af te kunnen geven. Da's ook groen. Er is echter een klein volksopstandje losgebroken, want de omwonenden zijn niet zo blij dat voor twee extra holes 639 bomen moeten worden gekapt.
De voorzitter van de golfclub belooft groencompensatie. Wat, hoeveel en waar is nog onduidelijk, dus de omwonenden blijven nog even boos.

Tja, het kan niet altijd even goed gaan. Toch zijn veel nederlanders tevreden met het hen omringende groen. Het landschap rond steden wordt met een dikke 7 gewaardeerd, het groen in de stad zelf wordt nog iets hoger gewaardeerd. Wel stelt het MNP (Milieu en Natuur Planbureau) dat de waarderingen erg verschillen tussen groepen mensen en delen van het land.
Daar kwam ook het CPB (Centraal Planbureau) achter. Die publiceerde afgelopen week een onderzoekje naar de groenbeleving van de stedelingen.
De opmerkelijkste twee resultaten: 1. in Den Haag en Rotterdam zijn mensen eerder bereid meer voor een woning aan een park te betalen dan in Amsterdam. Eén opvallende uitzondering: Amsterdammers tasten weer wel dieper in de buidel als ze bij het Vondelpark kunnen wonen.
En 2: hoe meer men verdient, hoe groter de wens en bereidheid om in een groenere omgeving te wonen.

Als je wat verder doorleest bij het MNP en het CPB dan wordt duidelijk dat mensen die al in tamelijk groene gebieden wonen, veel meer waardering hebben voor hun omgeving, dan mensen die vooral tegen beton en baksteen aankijken.
Meer groen maakt mensen meer tevreden. Dat wordt alom erkend. In de Nota ruimte heeft het ministerie van VROM de voordelen van een groene leefomgeving overgenomen van het RLG (Raad voor het Landelijk Gebied). Om er maar eens een paar te noemen:

Groen leidt tot sociaal contact, het geeft een recreatiemogelijkheid als ‘tussendoortje' en bijvoorbeeld speelmogelijkheden voor kinderen.
• Groene kwaliteit is wezenlijk voor onze gezondheid omdat groen ontspanning biedt, stress verlaagt en de sociale ontwikkeling bij kinderen stimuleert. Groen vermindert ook de geluidsoverlast, en schadelijke concentraties fijn stof. De ministeries van VROM én VWS zouden aan deze gezondheidsbaten meer aandacht moeten geven.
• De groene kwaliteit van de openbare ruimte verbetert het economische vestigingsklimaat en draagt bij aan hogere omzet van het toeristisch bedrijfsleven en aan hogere waarden van woningen.
• Ten vierde draagt de groene kwaliteit bij aan de biodiversiteit, hoewel voor de zeldzame soorten toch meer om dan in de stad gekeken moet worden.

En dus, zo stel het RLG, zal investeren in 'groene kwaliteit' leiden tot een hoog maatschappelijk rendement. Een volkstuintje kan zo meerdere opbrengsten voor meerdere belanghebbenden betekenen.

Hoeveel groen is er nodig voor een tevredener, gezonder en socialer volk?
Op dit moment wordt er uit gegaan van 75 vierkante meter per woning. Het liefst binnen 500 meter van bebouwd gebied.
Onderzoek in 30 steden toonde aan dat iets meer dan de helft die 75 vierkante meter binnen de bouwde kom wel scoorde. Werd het landschap direkt grenzend aan de stad meegerekend, dan haalden alle 30 steden die norm.
Op de website van Mlieu en natuurcompendium, kun je met behulp van digtiale kaarten uitzoeken of jouw omgeving voldoende groen scoort.

Het zal een hele klus zijn om ooit elke woonplek aan die norm te laten voldoen. Als een ontevreden randstedeling een huis laat bouwen in de Achterhoek, dan zal de randstad er weer wat beter voor staan als zijn oude huis wordt gesloopt en er een grasveldje voor in de plaats komt.
De Achterhoek verliest echter weer een kaveltje groen en gaat er dus op achteruit.
Het kost nu al vreselijk veel moeite elk stukje asfalt en beton te compenseren met de nodige natuur. Of zoals in een artikel van de TU Delft valt te lezen: het is ploeteren om een postzegel natuur.
Elke woning 75 vierkante meter groen, binnen 500 meter afstand van die woning geven, lijkt mij totaal onhaalbaar. Die norm zie ik de komende jaren nog wel omlaag gaan, wat de europese eisen ook zullen zijn.

Er is toch echt maar één echte oplossing. De idealen betreffende CO2 en betoncompensatie haal je alleen maar als de bevolking drastisch inkrimpt en er grenzen aan de consumptie worden gesteld. Zo lang er dus niks aan bevokingsgroei en economische groei wordt gedaan, zal er nog jaren met normen worden gerommeld en zullen nepcompensaties voor lief worden genomen.

Geef een reactie