Auteursarchief: Klokwerk

Triumviraat nieuwe stijl

Triumviraat nieuwe stijl Om te regeren hoeft men niet een plaats aan de ovalen tafel van de ministerraad te hebben. We stevenen af op de uniek situatie dat er ook vanuit de 2e Kamer geregeerd gaat worden. Het lijkt er tenminste sterk op.

De heren hebben ineens wel vertrouwen in elkaar. Genoeg vertrouwen om te onderhandelen over een minderheidskabinet met gedoogsteun. Komt er dan, naast een regeerakkoord, ook een gedoogakkoord?
Dat is wel het minste waar het publiek recht op heeft. Een regeerakkoord laat zien waar we de komende vier jaar aan toe zijn. Hopelijk staat er in de gedoogbijlage vermeld, waar de gedogende partij zich aan zal binden.

Rutte, Verhagen en Wilders zijn natuurlijk niet te vergelijken met Churchill, Roosevelt en Stalin, die het eens met elkaar wilden worden over de toekomst, nadat ze een wel grotere crisis dan de huidige hadden overwonnen.
Churchill en Roosevelt rekenden op Stalin’s betrouwbaarheid, waarvan ze diep in hun hart wel wisten, dat die betrouwbaarheid grillige trekjes vertoonde. Hetgeen Stalin ook bewees nadat het akkoord van Jalta was ondertekend. Ondanks de gemaakte afspraken ging Stalin door met zijn eigen agenda. Met een verdeeld Europa tot gevolg en een langslepende Koude Oorlog als toetje.

Ach, er zijn drie-partijen coalities geweest, waarin men ook twijfels had over elkanders betrouwbaarheid. Maar daar waar de twijfel vooraf het grootste was, sneuvelden die coalities dan ook jammerlijk. Niet allemaal in hetzelfde tempo, maar de grootste twijfelgevallen haalden nooit de eindstreep.
Ook nu zijn er twijfels. Maar nu gaat één partij met losse handen regeren. Vrij en ongebonden. En dat moet, volgens Verhagen, een stabiele politieke samenwerking opleveren. Gelooft u dat?

Hopelijk hebben de leden van CDA en VVD genoeg gezond verstand om hun leiders terug te fluiten.

Geef een reactie

Kippenvel en paardenleed

Kippenvel en paardenleed Twee regionale berichten over hetzelfde voorval. Meestal tref je verschillende berichtgeving aan als je van meerdere kranten artikelen naast elkaar ziet. In dit geval publiceert een en dezelfde krant twee berichten over hetzelfde onderwerp, maar met heel verschillende inhoud.

Boven een begraafplaats in Roosendaal voerde de luchtmacht een ‘missing man’-manoeuvre uit. Een saluut aan overleden vliegers. Een aantal vliegtuigen komen in formatie aanvliegen en een van de toestellen verlaat op een gegeven moment de formatie.
Dat lijkt me een mooie symbolische afscheidsgroet voor vliegers. En dat vonden wel meer mensen die bij de plechtigheid aanwezig waren. Die kregen er zelfs kippenvel van, aldus BN/DeStem.

Maar dezelfde krant citeert in een ander artikel ook een eigenaar van een manege: “Het is een wonder dat er geen gewonden zijn gevallen”.
Paarden en ruiters schrokken van de laag overvliegende toestellen. Tijdens de jaarlijkse dressuurwedstrijd namen vier paarden van schrik de benen en werd een oudere ruiter uit het zadel gegooid.

De manegehouder vond dat hij wel eventjes van te voren gewaarschuwd had mogen worden. Liefst telefonisch, want zoveel tijd om de persberichten van de luchtmacht te lezen, heeft-ie ook weer niet.
Een journalist van BN/DeStem heeft blijkbaar de moeite genomen bij de luchtmacht verhaal te halen. Een woordvoerder zegt dat er een persbericht is uitgegaan. De gebruikelijke procedure. Bovendien worden op de website altijd de vliegbewegingen aangekondigd.

Dat klopt. Onderaan de tekst over die vliegbewegingen stond het persbericht, dat één dag van te voren is gepubliceerd.
Maar goed, zegt de woordvoerder, verder hebben we ook de klachtenprocedure. Voor klachten en schadeclaims kan men contact opnemen met het ministerie van Defensie.

Daar zal het ministerie niet blij mee zijn. Vorig jaar juni bracht de Nationale Ombudsman een rapport uit over hoe de rijksoverheid met schadeclaims omgaat. Dat was sterk voor verbetering vatbaar.
Op dit weblog is er toen aandacht aan besteed en de bevindingen van de Ombudsman zijn in dit overzicht (exceldocument) op een rijtje gezet.

Het ministerie van Defensie blijkt tot de top drie te horen wat aantallen schadeclaims en hoogte van uitbetaalde claims betreft. Justitie krijgt het meeste aantal claims te verwerken, gevolgd door Defensie en Verkeer en Waterstaat. Als het op uitbetalen aankomt moet Defensie de collega’s van VROM en Justitie voor laten gaan.

De Ombudsman was redelijk positief over het beleid bij Defensie. Schadeclaims worden coulant behandeld en vaak gaat men uit praktische overwegingen tot uitbetaling over, zelfs in gevallen waar betwijfeld kan worden of een defensieonderdeel wel in de fout is gegaan. Defensie handelt de zaken het liefst af, zonder contact met betrokken burgers op te nemen. Men wil niet de schijn wekken onder haar verantwoordelijkheid uit te komen. Een claim vind men minder erg dan imagoschade, mag je uit het rapport van de Ombudsman concluderen.

Hoewel het eerbetoon een passend en indrukwekkend symbool is voor luchtmachtvliegers, kun je ook nog de vraag stellen of deze vlieguren nog wel van in deze tijd zijn. Niet uit oogpunt van bezuinigingen. Het zou godsgeklaagd zijn als er wordt bespaard op mooie ceremonies voor overleden collega’s.
Maar wat betreft geluidsoverlast en milieuaspecten, is het misschien iets teveel van het goede.

Geef een reactie

AWBZ zit in de lift

AWBZ zit in de lift Het gaat goed met de AWBZ. De uitgaven zijn de laatste tien jaar gestaag gestegen. Mooier kan het niet. Je hebt een voorziening en er wordt nog gebruik van gemaakt ook.

Ondertussen weten we dat dit niet de bedoeling is. De in 1968 ingevoerde AWBZ is een hoofdpijndossier. Dat wil zeggen: een alledaags hoofdpijntje lost u maar met wat aspirines op. Zit niet in het basispakket van de reguliere zorgverzekering en valt zeker niet onder bijzondere ziektekosten. Als we zo omgaan met elke andere kwaal, dan horen we nooit meer wat van dure zorgkosten en gaat ook de AWBZ niet failliet.

Het CBS meldde vandaag dat de AWBZ-uitgaven in tien jaar tijd met bijna drie kwart zijn toegenomen en nu op ongeveer 1400 euro per hoofd van de bevolking neerkomen. De toename danken we aan de vergrijzing, een ruimer indicatiebeleid en de persoonsgebonden budgetten.
Opvallend genoeg zegt het CBS dat ondanks ingrijpende maatregelen om de kosten te bestrijden, de uitgaven toch blijven stijgen.

Na de invoering. in 1968, is de AWBZ continu veranderd. Want de AWBZ bleek telkens te duur. Dat gold ook voor andere regelingen. De ZVW (zorgverzekeringswet) en aparte regelingen voor bijzondere groepen (o.a. GGZ, gehandicapten) bleken ook steeds duurder te worden. Al die jaren is er met de potjes geschoven en de AWBZ bleek het schaakbord waar de stellingen alsmaar verschoven zonder tot winst te komen. Tot op vandaag de dag wordt de AWBZ gereviseerd.

Kruiswerk erin, kruiswerk eruit, psychiatrie erin en er weer uit, thuiszorg erin, ook er weer uit. Indicatiestellingen aanscherpen en overbodige ballast als rollators, sta-op stoelen en ondersteunende begeleiding ook er uit. Zie ook dit artikel uit 2008 op dit weblog waarin een overzichtje van de AWBZ-geschiedenis.
In dat artikel wordt gelinkt naar een pagina van de CVZ (College voor Zorgverzekeringen), die het overzicht destijds op de website had staan. De link is dood. Nergens op internet een levende en toegankelijk link te vinden naar de geschiedenis van de AWBZ. Jammer, maar begrijpelijk. Want het is natuurlijk ronduit beschamend dat het zo’n treurige geschiedenis is.

Er lag een fikse denkfout ten grondslag aan de AWBZ. Want wat zijn bijzondere ziektekosten? Die zijn er niet. Een eenmalige kwaal of een chronisch mankement, het zijn allebei ziekten. Als er tenminste artsen, verpleegkundigen, operaties en medicijnen aan te pas moeten komen. Zijn er tekortkomingen waar het hele medische circus niet bij nodig is, dan hoort dat niet onder zorgkosten te vallen. Daar moeten dan andere voorzieningen voor geregeld worden.

Dan nog zullen de kosten stijgen. Dat is het herhalende verhaal van de zorg. De AWBZ kan goedkoper, maar andere regelingen worden dan weer duurder (bijvoorbeeld de Wmo). Zoals ik al eerder heb betoogd: het gaat om een principiële keuze. Willen we nou wel of niet een kwalitatief goede zorg voor iedereen of niet?
Als we dat wel willen dan kost dat dus wat en zal het geld ergens anders vandaan moeten komen. Er circuleert aardig wat geld in de maatschappij dat aan overbodige luxe wordt gespendeerd. De overheid (wij dus) zou in die pot kunnen graaien om de zorg te financieren.

Geef een reactie

Dieren die klieren

Dieren die klieren We zoeken nog steeds de grootste, leukste of meest opvallende komkommer in het zomernieuws. Omdat veel mensen op vakantie zijn en dus niets bijzonders uitvreten, verlegt de pers de aandacht naar de dieren. In 2000 werd een leeuw in de Egmondse duinen gespot. In 2005 werd een wilde kat voor een poema aangezien. Goed voor dagenlang nieuws.

Vorig jaar werd rond deze tijd een witte haas gefotografeerd en, alsof het beest er om doet, dit jaar poseert hij weer voor de lens. Dezelfde of een andere?
Wat katten betreft: in Wenen sloopt de brandweer een politieauto om een kat te redden. Oostenrijk levert meer fraai komkommernieuws. Wandelaars moeten oppassen voor vallende geiten. Ongelukje of een kamikaze-aanval van de berggeit? In de Spaanse Pyreneeën gaan de koeien in ieder geval wel in de aanval. Argeloze wandelaars kunnen op een rotschop rekenen.

Serieus komkommernieuws is er ook. Wetenschappers roepen de hulp van het publiek in. Hoewel muizen toch in de laboratoria op heel wat aandacht van onderzoekers mogen rekenen, hebben sommige wetenschappers blijkbaar zelden een muis van dichtbij gezien.
Wie een kat heeft die met een muis thuiskomt, wordt gevraagd deze te fotograferen. De muis dan. De foto’s worden verzameld om een beeld te krijgen van Neerlands muizenpopulatie.

De pers kan er maar geen genoeg van krijgen, maar ik heb het wel gehad met die beesten. Waar blijven nou de komkommervolle nieuwtjes over mensen?

Eerdere artikelen over de grootste, leukste of opvallendste komkommer verschenen hier op 12 juli en 21 juli. Heeft u er al een gespot?

Geef een reactie

Mensen zijn geen mieren

Mensen zijn geen mieren De treurig afgelopen Love Parade in Duisburg roept allerlei vragen op. Drie vragen worden het meeste gesteld: wie heeft schuld, was het nu en is het in de toekomst te voorkomen, moeten er wel zulke grote feesten worden toegestaan of juist verboden? Allemaal vragen die er niet toe doen.

De schuldvraag is enkel relevant als er enige genoegdoening uit voortkomt voor de nabestaanden van de slachtoffers en als er ook nog wat uit te leren valt voor toekomstige massafeesten. Maar je wekt er de doden niet mee tot leven en wat er ook te leren valt, ongelukken zijn nooit te voorkomen.

Waarmee ook de tweede vraag is beantwoord. De geschiedenis leert dat dit soort drama’s bij herhaling voorkomen. Bij de NOS en de belgische krant De Standaard worden een aantal massadrama’s gememoreerd. Allemaal voorbeelden waar mensen in het gedrang kwamen en in paniek over elkaar heen liepen. In voetbalstadions, tijdens bedevaarten en tijdens muziekfestivals. In dat rijtje past natuurlijk ook de paniek die op 4 mei bij de dodenherdenking uitbrak.

Negens een rijtje te zien van massameetings waar het allemaal goed ging. Want het gaat veel vaker goed. Zoals te zien was bij de huldiging van de voetballers, die het WK verloren. En zoals bij al die uiteenlopende feesten of speciale evenementen die jaar in, jaar uit tienduizenden mensen trekken.
Het gaat vaak goed omdat op tijd de toestroom van mensen wordt gestopt (festival in Breda) of via de omroepen wordt gevraagd niet meer naar de feestplek te komen (Koninginnedag Amsterdam). Zelfs als de paniek uitbreekt wegens een griepvirus, weet men de mensenmassa goed georganiseerd in te enten.

Waarom het in Duisburg nu dan wel misgaat, is een vraag waar ook niet echt een goed sluitend antwoord op te vinden zal zijn. Achteraf is het makkelijk constateren dat men de Love Parade beter op de snelweg had kunnen houden. Daar heeft men in Duisberg goede ervaringen mee. Vorige week kwamen 2 miljoen mensen af op de mega picknick, die op de snelweg tussen Duisburg en Dortmund werd gehouden.
Bij de Love Parade was de tunnel de bottleneck. Komende en gaande mensen veroorzaakten een opstopping, waarin iets mis ging. Bij mieren gaat dat altijd goed. Die komen en gaan ook door hun toegangstunneltje naar het mierennest. Ze krioelen door en over elkaar heen, zonder dat er een traumahelikopter aan te pas komt.

Waarmee we bij Nietzsche uitkomen. Die zag de mens nog als een schakel tussen de dieren en de ideale mens die we nog moeten worden. Die redenering verklaart waarom we nog steeds dicht bij de dieren staan en de kuddegeest vaak leidend is in ons handelen en niet het individuele gezonde verstand.
Dat wil nog niet zeggen dat massabijeenkomsten op drama’s uitlopen, want zou de mens louter een kuddegeest hebben, dan zouden er minder ongelukken gebeuren. Dat soort drama’s zie je zelden of nooit in scholen vissen, kuddes olifanten en zelfs als de gnoe massaal een rivier oversteekt is de kans 1 op 2000 dat er eentje door een krokodil wordt gepakt.

Bezat de evoluerende mens net een greintje meer zwermintelligentie, dan had het Duisburgdrama misschien voorkomen kunnen worden.

Geef een reactie

Eén DNA-test, vier verschillende utslagen.

Eén DNA-test, vier verschillende uitslagen Wie in Amerika zijn wangslijm opstuurt om met een DNA-test uit te zoeken of er een kans op prostaatkanker of diabetes bestaat, weet nu een ding zeker: niet tevreden met de uitslag? Stuur het speeksel naar een ander bedrijf en de kans is groot dat je een heel andere uitslag krijgt.

Een undercover onderzoek toonde aan dat verschillende commerciële DNA-testers verschillende uitslagen geven op basis van een en hetzelfde dna-materiaal. Testen die tussen de 230 en 780 euro kosten (lees hier meer op de nieuwssite van Reuters).
Geen nieuw nieuws. In 2001 haalde de Consumentenbond ook een geintje uit met een van de eerste commerciële DNA-bedrijven in Nederland. De bond stuurde materiaal op om een vaderschapstest te laten doen en het bedrijf kwam met de verkeerde uitslag.

Nu werd die proef wel erg lastig gemaakt voor het bedrijf. De Consumentenbond stuurde materiaal op van een oom en een neef. De oom werd voor de vader gehouden. Het bedrijf beloofde na de negatieve publiciteit wel beterschap. Het zocht een ander laboratorium en garandeert sindsdien 99,995 procent zekere uitslagen (bron: dit artikel in NRC).

Uit dat NRC-artikel blijkt dat door de overheid gesteunde laboratoria de commerciële aanbieders niet zo hoog hebben zitten. Dat riekt naar jaloezie onder concurrenten. De commerciële bedrijven bieden goedkopere en soms snellere tests aan. En vaak ook nog met eenvoudiger procedures en de mogelijkheid anoniem te blijven.
De officiële laboratoria vrezen ook dat de consument onvoldoende begeleid zal worden. Rolt er een onwelgevallige uitslag uit een DNA-test, dan kan het tot grote misère leiden en wie zorgt dan voor de klant?

Dat er af en toe iets fout gaat, is niet zo heel merkwaardig bij een nog zo jonge technologie. Tot op vandaag de dag is de kennis over het DNA, de onderzoeks- en interpretatiemethoden nog volop in ontwikkeling. Daarom zijn rechters nog erg voorzichtig met de wijze waarop DNA-onderzoek als bewijsmateriaal in rechtszaken wordt gehanteerd.
Dat mensen er een leuk bedrag voorover hebben om allerlei DNA-testen te laten doen, moeten ze natuurlijk zelf weten. Als ze maar ook weten dat de uitslag niet 100 procent correct hoeft te zijn. Ze zouden dan nog een keer wat euro’s kunnen besteden om de test bij een ander bedrijf te laten doen. De second DNA-opinion. Het onderzoek uit Amerika toont aan dat er een gerede kans bestaat dat je dan nog minder te weten komt.

In Europees verband zijn er plannen om al te agressieve reclame voor commerciële DNA-tests aan banden te leggen. In Amerika wil men via regulering de bedrijven tot grotere betrouwbaarheid dwingen. Maar waarom? Wat is er zo onethisch aan dat bedrijven producten verkopen die de consument geen enkele zekerheid bieden? Okee, er zou wat psychische schade kunnen ontstaan als je de boodschap krijgt prostaatkanker te hebben, terwijl dat misschien niet waar is.

Maar er wordt wel meer verkocht wat zich niet waar maakt. En dat levert op zijn minst heel wat stress op, met de kans op een hartverzakking. Wil men dat helemaal voorkomen dan moet de economie volledig op zijn kop worden gezet.

Geef een reactie

Willem Breuker is vertrokken

Willem Breuker is vertrokken Ineens is het voorbij. Vijfenzestig jaar leven en dertig jaar met zijn Kollektief de wereld rond. Willem Breuker is vertrokken.

Het grappige is dat de NOS hem een musicus noemt. In de muziek wereld wordt wel eens een onderscheid gemaakt tussen muzikanten en musici. Een musicus is een geschoolde muzikant, vooral in de klassiek hoek te vinden.
Breuker was dus een muzikant. Hij schoolde zichzelf en als hij al klassiek speelde dan gaf hij er toch zijn eigenzinnige draai aan.

In de Nederlandse rockmuziek hebben we nooit een Frank Zappa gekend. In de geïmproviseerde muziek wel. Willem Breuker dus. Niet te beroerd om humor met “moeilijke” muziek te verbinden. Eigenzinnig genoeg om de vrije noten theatraal over het voetlicht te brengen.
Een muzikanteske musicus, wiens muziek wereldwijd wordt beluisterd, gespeeld en geleend voor films, documentaires en theaterstukken.

Zijn Willem Breuker Kollektief moet zonder hem verder. Ben benieuwd of dat gaat lukken. Het is knap zo’n kollektief dertig jaar bij elkaar te houden. Daar kan een kandidaat premier nog wat van leren.
Was Breuker zo’n geweldige dirigent? In zijn kollektief wel. Wel raar om hem als “gewoon”dirigent aan het werk te zien. Kijk op youtube naar de uitvoering van het door hem gecomponeerde en gedirigeerde “Time is an empty bottle of wine”. Hier deel 1 en hier deel 2.

Wat je in ieder geval van de beelden kan zeggen, is dat Breuker stoïcijns de lichte, grappige muziek dirigeert. Alsof je flauwekul met een hoogst ernstig gezicht aan het publiek moet voorschotelen. Zou Balkenende dat van Breuker hebben geleerd?

Veel subtieler dirigeert Breuker een stuk dat veel herkenbaarder is voor zijn muziek. Kijk en luister naar Hapsnap en neem afscheid van een groot musicus.

Geef een reactie

Sociale contacten

Sociale contacten Op mijn werk bleek een collega al weken dood achter de pc te zitten. Nu zit ik wel met een prangende vraag. Mag ik dit zomaar op dit blog zetten?

Kijk, op een verjaardag praat je wel eens over je werk en je collega’s. Ondertussen is het waarschijnlijker dat mensen meer virtuele sociale contacten hebben dan verjaardagen. Ook op het worldwide web wordt dus over het werk gepraat. En op het werk raakt men steeds meer verstrikt in datzelfde web. De sociale reikwijdte van mensen is vele malen groter geworden, dankzij Hyves, Facebook, Twitter en natuurlijk het mobieltje.
Om dat een beetje bij te houden heb je niet genoeg aan de 16 uren per dag die overblijven naast de reguliere 8-urige werkdag.

Werkgevers maken zich zorgen om dat sociale uitspansel. Niet alleen omdat het werktijd kost. Vooral omdat er natuurlijk werkgerelateerde informatie de wereld over gaat. Mijn werkgever zal me ongetwijfeld morgen op het matje roepen, na de eerste zin van dit stuk gelezen te hebben. Mijn job bestaat uit het werken met mensen en de baas zal niet blij zijn dat heel de wereld nu weet dat we, dood en levend, zoveel tijd achter de pc doorbrengen. Slecht voor het imago.

Nu komt het CNV met een gedragscode voor gebruik van sociale media op het werk. De gedragscode geldt op de burelen van de vakbond, maar dient ook als model voor andere organisaties en bedrijven, laat het CNV weten.
Uitgangspunt is: dat gebruik hou je niet tegen, maar moet wel aan wat spelregels voldoen. Het CNV houdt het positief: “Het CNV ondersteunt de open dialoog en de uitwisseling van ideeën en het delen van kennis”. Want behalve roddel en verjaardagspraat, hoort ook kennisverrijking en informatie-uitwisseling tot de mogelijkheden van de sociale media.

Verder wijst de 15 punten tellende gedragscode vooral op de eigen verantwoordelijkheid en gezond verstand betreffende ethiek en loyaliteit aan de werkgever, de klanten, partners en leveranciers.
Hulde trouwens voor punt 11: “Probeer de eerste te zijn om je eigen fouten te corrigeren, zonder eerdere berichten te wijzigen of te verwijderen. Vermeld daarbij dat jij degene bent die het bericht wijzigt”. Wat een wereld zouden we in leven als iedereen de eerste is die zijn eigen fouten corrigeert en het lef heeft de gemaakte fout voor het publiek beschikbaar te houden.

Inmiddels twittert mijn baas naar alle collega’s:“Wat kunnen we van onze overleden collega leren? Minder tijd achter de pc, meer tijd met de cliënten! Een controle bij systeembeheer bracht aan het licht dat onze collega voor zijn dood Hyves, Facebook, Google, een datingsite, een onbekende chatbox en zijn weblog open had staan. De tweede les is dus dat sociale media niet bevorderlijk voor de gezondheid zijn”.

Wij weten wel beter. We hadden de collega niet in de gaten, omdat ook wij het veel te druk hadden met onze sociale contacten. Voor ons en onze collega komt de CNV gedragscode veel te laat.

Geef een reactie

Groenerick, Blauwerick en Zwarterick

Groenerick, Blauwerick en Zwarterick Toch nog beestenspul in het zomerse komkommernieuws. Drie pelikanen vlogen er eens uit. Niets bijzonders. Pelikanen zijn vogels en die horen dus door het zwerk te vliegen. Deze drie echter niet, want die worden gevangen gehouden in safaripark Beekse Bergen en dus horen ze hier niet vrij rond te vliegen.

De pelikanen hebben exotische namen gekregen. Roderick is alweer terug, Groenerick hebben ze bijna te pakken, maar Blauwerick geniet nog volop van zijn vakantie.
Hoe gaat het ondertussen met hun familie, die wel in volledige vrijheid leven? Nou, hun neefje Zwarterick maakt het niet best. Dat neefje is in de olie Zwarterick gedoopt. Hij leeft nog, maar voor hoelang is de vraag.

Op een video in dit artikel op Reuters, lijken de pelikanen reuze fit. Ook al vertoeven ze in een stukje water dat niet door de BP-olie lijkt aangetast, hebben ze toch olievlekken.
Dat betekent dat hun natuurlijke afweer, die ze beschermd tegen water en hitte, ook beschadigd zal zijn. Het is een van de bewijzen dat de natuur niet alleen op de plek des onheil zelf is aangedaan, maar dat tot ver in de omtrek de gevolgen merkbaar zijn.

Nu lekt er ook olie aan de andere kant van de wereld. In China is men de smurrie nu aan het opruimen. De Chinese staattelevisie zegt dat het om 1,5 miljoen liter olie gaat. Een fractie van wat uit het BP-lek stroomde.
Dat schiet lekker op zo. Nog een lek ergens anders en de olie is op en moeten we wel overschakelen naar andere energiebronnen. Jammer dat het ten koste moet gaan van vogels, vissen en de rest van de natuur.

Als ik Groenerick en Blauwerick was, vloog ik rap terug naar mijn hok in de Beekse Bergen. Want ook in Nederland is men niet zo zeker dat olieboringen volledig veilig zullen zijn. In de Beekse Bergen zijn de pelikanen in ieder geval verzekerd van hun stukje ongerepte natuur.

Geef een reactie

Geld maakt niet gezond

Geld maakt niet gezond Geen paars-plus. Daar valt heel wat over te zeggen en dat gebeurt dan ook volop. De betrokkenen voeren het hoogste woord om het publiek voor te lichten over hoe ze toch hun stinkende best hebben gedaan er wat van te maken. Daar gaan de analytici weer overheen.

Terwijl het land nog langer demissionair bestuurd zal moeten worden trekt de orde van de dag gewoon aan ons voorbij. Al is het dan komkommertijd, de VVD is alert en heeft een appeltje te schillen met de minister van Buitenlandse Zaken. De vraag is of Maxime Verhagen daar wel tijd voor heeft, nu hij zich hoogstwaarschijnlijk moet voorbereiden op de volgende informatieronde.

De immer wakkere VVD is boos. Natuurlijk gaat het over geld. Juist nu de VVD de hakken in het zand zet en vasthoudt aan 18 miljard bezuinigen, valt Kamerlid Han ten Broeke over 13,8 miljoen euro die de Europese Unie uitgaf aan appels. Aan twee appels om precies te zijn.

Een appel per dag en de dokter krijgt ontslag. De Europese Unie liet uitzoeken hoe waar dat is en of het misschien ook nog beter kan. Er volgde een onderzoek, de rekening van 13,8 miljoen euro werd betaald en daar krijgen we de wetenschap voor terug dat niet één, maar twee appels per dag de burger gezond houdt. Twee appels en het cholestorolgehalte kan 10 procent omlaag. Het onderzoek wees ook uit hoe je appels na de pluk goed kan houden zonder pesticiden te gebruiken.

Gezonder kan het niet, zou je zeggen en de 13,8 miljoen euro mogen een bijdrage heten aan reductie van de zorgkosten en aan een ecologisch verantwoorde appelpluk. Zo kan er toch een leuk appeltje voor de dorst worden gespaard?
Niet volgens Han ten Broeke. Die beweert ten stelligste dat het onderzoek iets heeft aangetoond, wat we allang wisten. Het is niet meer dan je reinste fruitreclame. Ten Broeke fulmineert: “De volkswijsheid ’snoep verstandig eet een appel’ hoeven we niet nog een keer uit Brussel te horen. Het kan niet waar zijn dat Europa op deze manier fruit moet promoten”.
Zonde van het geld, dat beter gebruikt kan worden om de economie weer gezond te krijgen.

Hij heeft natuurlijk volkomen gelijk. De burgers gaan van een wetenschappelijk onderzoekje niet meteen overstag en ineens gezond eten. Dat geldt ook voor landbouwministers, boeren en supermarkten. Ook al wordt met de mond een gifvrije fruitteelt beleden, zover is het nog lang niet en de uitkomsten van dit onderzoek zal er van de een op de andere dag niets aan veranderen.


Eigenlijk zegt Han ten Broeke dus dat het geldverspilling is om met wetenschappelijk onderzoek burgers en politici te overtuigen om gewenst gedrag en beleid tot stand te brengen.
Ook een volkswijsheid, die we allang weten?

Geef een reactie