Het gat van de deur

Gat van de deur

Het was even zoeken, maar uiteindelijk vond Wijnand Duyvendak het gat van de deur. Bepaald geen vertrek met stille trom, maar dat komt vooral doordat een aantal media kans zagen “links” een flinke dreun te geven. Dat heeft Duyvendak wel aan zichzelf te danken, want hij serveerde de media ter rechterzijde een prachtig schot voor open doel. Die is er dan ook keihard ingeknald.

Duyvendak kan in de analen worden bijgeschreven en toegevoegd aan het rijtje politici dat onvrijwillig de uitgang moesten kiezen. Op de website allesopeenrij zien we een overzicht van Duyvendak's voorgangers.
Vanaf 1945 zijn er 14 politici (6 bewindslieden en 8 kamerleden) vertrokken na diverse affaires. Acht daarvan kwamen uit partijen aan de rechterzijde van het politieke spectrum, zes uit het meer linkse kamp (inclusief Duyvendak).
Overigens bleken bij drie politici de aantijgingen niet waar te zijn, maar voor hen was het leed toen al wel geleden.

De meesten zochten het gat van de deur omdat hun integriteit aan grabbels ging naar aanleiding van wangedrag, fraude, verzwijgen van informatie of het opgeven van onjuiste informatie. Bij slecht drie politici ging het om een politiek verleden.

Duyvendak kan gaan omdat hijzelf een verleden opbiechtte, die niet iedereen vindt passen in een onberispelijke cv.
Philomena Bijlhout (LPF) haalde in 2002 het record van de kortst zittende staatssecretaris. Haar deelname aan de milities van Bouterse (Suriname) werd haar kwalijk genomen, evenals het feit dat ze niet eerlijk was over de tijd waarin ze bij die troepen was aangesloten.
Willem Aantjes (ARP) vertrok in 1978, omdat de historicus Loe de Jong hem betichtte van een SS-verleden. Later bleek die informatie niet juist en werd Aantjes gerehabiliteerd. Het leed was echter al geleden.

Je vraagt je wel af waarom, volgens het CBS, zoveel mensen cynisch zijn over de eerlijkheid en betrouwbaarheid van “de politiek”. De rotte appels worden eruit gebonjourd of stappen zelf op. En een lijstje van 14 stuks besmet fruit is over een periode van 63 jaar niet echt indrukwekkend.

Zorgwekkend is wel dat we weer met een retoriek te maken kregen die sterk doet lijken op hetzes die in de jaren van de Koude Oorlog gemeengoed waren. Alles wat links heette te zijn deugde niet en was verantwoordelijk voor menige wantoestand.
Duyvendak is nu symbool gemaakt voor alles wat links zou zijn in de 80-er jaren en het bewijs zijn dat er echt niks deugt aan die hele beweging. Voor aardig wat mensen een reden om die kant van “de politiek” de schuld in de schoenen te schuiven voor alles wat nu nog schots en scheef is aan de huidige samenleving.

Gemakshalve wordt vergeten dat sinds 1945 dit land 45 jaren is geregeerd door midden-rechtse en rechtse kabinetten en slechts 18 jaren midden-linkse coalities de dienst uitmaakten.
Christelijke partijen namen voor 38% deel aan die regeringen. Liberale partijen voor 36% en sociaal-democraten mochten 26% van de regeerdagen aanschuiven.
Waarom er dan nog mensen zijn die laatstgenoemden verantwoordelijk houden voor alles wat ellendig wordt gevonden, is een raadsel. Met kennis van zaken heeft het in ieder geval niet te maken.

Eerder schreef ik hier al dat cynisme oorspronkelijk een filosofische stroming was die afstand wilde doen van het streven naar materialisme. Men geloofde een beter mens te worden door zich met kennis te verrijken.

De huidige cynici lijken daar geen boodschap aan te hebben. Wat jammer dat Duyvendak met zijn gestuntel de onwetenden van koren op hun molens heeft voorzien.

Geef een reactie

The sound of sales

The sound of sales

Dat je soms wordt belazerd waar je bij staat, was me al wat langer bekend. Toch ben ik elke keer weer verbaasd, als ik ontdek hoe ver zulks kan gaan.

In het NRC trof ik een lezenswaardig artikel aan over sound design. Met mijn conservatoriumverleden klikte ik nieuwsgierig verder, in de verwachting iets te zullen lezen over kunstzinnige geluidssculpturen of techno-composities.

Niets van dat alles. Het ging over het geluid van alledaagse produkten. Aan dat geluid wordt flink geknutseld om de consumenten om de tuin te leiden. Een produkt moet niet klinken zoals het volgens de natuurwetten hoort te doen. Nee, het produkt moet de consument als muziek in de oren klinken en wel die muziek die tot vertrouwen in dat produkt leidt. En daarmee tot de aankoop natuurlijk.

Voorbeeldje: een auto wordt zo ontworpen dat het geluid van een dichtslaand portier past bij de verwachting die een potentiële koper van een bepaald automerk heeft.

Dat met design de kooplust wordt gewekt, wist ik al. Kleur en vorm als verleiders. Dat men ons er regelmatig in laat stinken, is ook geen nieuws. Wat dat betreft ben ik op mijn hoede als ik in een supermarkt pas gemaaid gras ruik. Voortaan zal ik daarbij altijd aan cola denken. Een drankje dat aan mij niet is besteed.

Dat ik echter mijn oren niet meer kan vertrouwen omdat een produkt niet meer klinkt zoals het eigenlijk zou moeten, dat gaat me echt te ver. Maar ja, waar kan een consument nog wel op vertrouwen?

Als de commercie het opkomende neuromarketing goed onder de knie heeft, worden niet alleen onze zintuigen gemanipuleerd, maar heeft men ons volledige bewustzijn en onderbewuste onder controle. De maakbaarheid van de kooplust.

Nog even en eerlijke handel is straks een artefact uit een grijs verleden.

Geef een reactie

Cynische stuurlui

Cynische stuurlui De beste stuurlui staan aan wal. Ze zijn niet actief in het bestuur en bovendien uitermate cynisch. Het CBS (Centraal Bureau voor de Statistiek) zet die beste stuurlui met een paar staafdiagrammetjes te kijk.

Een derde van gans het volk zou politiek actief zijn. Da's nog een aardige hoeveelheid en je vraagt je af of de wal zo'n massa wel kan dragen. Politieke activiteit moet niet worden verward met deelname aan politieke partijen. Slechts een ruime 300.000 mensen zijn lid van een partij. Dat soort activisme staat bij het CBS op de 6e plaats van de acht manieren om politiek actief te zijn.

Het allergrootste deel van het huidige politieke activisme bestaat uit ouwehoeren. Via internet, e-mail of sms. De overige methoden zijn ook vooral verbaal van aard. Op de barricaden staan of inbreken op een ministerie, daar blijken de meeste stuurlui op de wal niet zo van te houden.

Opvallend is ook dat de grootste partijen en de partijen met de grootste stemverheffers des volks, de minste actieve aanhang hebben. GroenLinks heeft een erg actieve achterban, de PVV-aanhang lijkt liever lui dan moe.

Het CBS heeft ook neerlands cynici onder de loep genomen. Cynisme is een filosofische stroming die terugvoert op de oude Grieken. Geïnspireerd door Socrates' “kennis is wijsheid” keerden de cynici zich van het materialisme af en bekeerden zich tot een armzalig leventje.

Antisthenes, die werd gezien als grote promotor van het cynisme, propageerde een levenstijl zonder protserige luxe en conventionele dogma's en politieke beperkingen. Een leven gericht op bezit, roem en geld moest verruild worden voor het zich verrijken met meer kennis.

Het CBS heeft echter niet onderzocht in welke mate het gedachtegoed van Socrates en Antisthenes vandaag nog leeft onder de bevolking.
Het CBS heeft slechts drie populistische stellingen voorgelegd aan een aantal mensen, vervolgens om hun diploma gevraagd en toen een leuk diagrammetje in elkaar gezet waaruit blijkt dat iedereen het roerend met elkaar eens is over de stelling dat politici meer beloven dan ze waarmaken. Dat vindt zowel de hbo'er als zijn buurman die alleen de lagere school heeft afgemaakt.

Dat leden van het kabinet slechts op eigen belang uit zijn en dat je het in de politiek alleen ver kan schoppen via vriendjespolitiek zijn opvattingen die vooral leven onder mensen met weinig opleiding. Hoe hoger de opleiding hoe milder men daar over denkt.

Verder deelt het CBS mee dat aanhangers van de PVV de grootste cynici zijn en GroenLinksers het minst cynisch zijn.
Nu wordt de aanhang van GroenLinks er in het algemeen van verdacht meer en hogere opleiding te hebben genoten en zou dus kennis van de Griekse klassieken moeten hebben. Ergo: de grootste cynici moeten zijn. Dat is dus, volgens het CBS, niet zo.

De voorman van de PVV is ook niet bepaald de hedendaagse Antisthenes. Anti is-ie wel en daar is alles mee gezegd. Maar dat leidt niet tot een renaissance van het cynisme. Eerder tot nihilisme of destructivisme.

Waar vind je nog een waarachtig cynicus?
Misschien moeten we die, net als de Griekse cynicus Diogenes, met een lantaarntje zoeken.

Geef een reactie

Onder onderzoekers

ProfessorenDat je als argeloze leek wel eens de weg kwijt bent, is niet zo erg omdat we omringd zijn door tal van deskundigen die ons het rechte pad kunnen wijzen. Maar onder de hooggeleerde onderzoekers ontstaan soms zulke verschillen van mening, dat je als leek wel eens ernstig twijfelt aan het nut van wetenschappelijke onderzoeken.

Nu blijkt dat ondeskundige leken net zo raadselachtig keuzes maken als deskundige onderzoekers dat ook doen. De conclusie lijkt gerechtvaardigd dat wetenschappers net mensen zijn: ze weten het ook niet allemaal.

Australische psychologen stellen dat wij veel beter over onze keuzes moeten nadenken dan we soms doen. Snelle, gevoelsmatige keuzes leveren veel te vaak slechte resultaten op.
Ook als de proefpersonen een tijdje geen aandacht aan hun keuze besteden en de knoop doorhakten na een periode van “onbewust beslissen”, komt men te vaak tot onbevredigende uitkomsten.

De Australiërs zijn daarmee echte tegenpolers van bijvoorbeeld de Amsterdamse onderzoeker Ap Dijksterhuis, die juist had ontdekt dat onbewust beslissen de beste resultaten geeft (zie ook dit artikel op het oude blog, met daarin een weergave van de opvattingen van Dijksterhuis).

Tja, daar zit je dan als ondeskundige leek, die zo graag wil weten hoe je nou de enige en juiste keuzes kan maken. Als hooggeleerde professoren al niet kunnen kiezen wat de juiste weg is, hoe moeten wij daar dan uitkomen?

Nu kunnen nieuwe inzichten ook tot nieuwe conclusies leiden. De aartsfilosoof van het olympische China, Confusius, zei al: Alleen de allerwijsten en de allerdwaasten veranderen nooit van mening.
De allerwijsten zijn betweters, de allerdwaasten willen niet beter weten.

Hebben de Australische psychologen iets anders gezien, dat Dijksterhuis wellicht niet had kunnen weten?
Nee. In beide gevallen is redelijk objectief een proces onderzocht. De uitkomsten daarvan zijn echter gekoppeld aan oordelen over kwaliteit, die ruim interpretabel zijn.

De enige, juiste keuze bestaat niet. Een lastige kwestie als het kiezen van een nieuwe woning, zal nooit een huis opleveren dat tot in alle details tot tevredenheid van de kiezer leidt.
Het gebouw zelf mag misschien het droomhuis zijn, maar staat het ook op de gedroomde plek? Achteraf kan blijken dat het juiste huis de nodige nadelen heeft (een onverwacht hoog energiegebruik, niet voorziene lekkages)?

Zelfs als we er vanuit gaan dat een keuze kwalitatief goed is, als die past bij de vooraf gestelde kriteria van de kiezer, zal zelden een uitkomst worden gevonden die aan alle kriteria beantwoordt.
De beste woning of de beste auto bestaat misschien op papier wel objectief, maar in werkelijkheid wordt dat toch meer bepaald door wat ook de buurman er van vindt(mode, trends) of wat door een bechikbaar budget wordt bepaald (relatief de beste).

Tot slot: De hierboven genoemde onderzoeken leiden wellicht tot verschillende conclusies, omdat wetenschappers nog lang niet duidelijk hebben wat het bewustzijn of het onderbewust is en hoe dat werkt.
Zolang dat zo is, moet men toch een beetje voorzichtig zijn met stellige beweringen over rationeel doorwrochte keuzes of gevoelsmatige, gedroomde beslissingen.

Geef een reactie

Uitbraken

uitgangVroeger, toen er nog geen WOB was (Wet Openbaarheid bestuur), waren er drie manieren om belangrijke, door de overheid geheim gehouden informatie, boven tafel te krijgen. Een legale manier en twee volstrekt illegale methoden: inbraken en uitbraken.

De legale weg was: via kamervragen en amendementjes een minister dwingen de informatie pubiek te maken. Gewoon de man of vrouw het vuur aan de schenen leggen tijdens kamerdebatten.
Zelden meegemaakt dat die methode tot volledig bevredigende resultaten heeft geleid. Altijd bleef er minstens één partij met het gevoel zitten, niet de hele waarheid boven tafel gekregen te hebben.
Meest recente voorbeeld: de notulen van een gesprek tussen parlementariër W. en de AIVD. Publiekelijk gemaakt door minister Hirsch Ballin, waarna nog steeds niet helemaal duidelijk was hoe de betekenis van die notulen nou geduid moest worden.

De illegale methoden staan dankzij GroenLinks-kamerlid Duyvendak, weer volop in de belangstellling. Hij bekende een inbraak en nu staat zijn politieke carrière op het spel.
Da's logisch. De dader is bekend, een inbraak is nog steeds een misdrijf en nu de politicus dus zelf zegt een misdadiger te zijn, hoort het tot de hier geldende politieke etiquettes dat heer Duyvendak opstapt.

Het gekke is: dat gebeurt niet onmiddelijk. Hoe kan dat?
Misschien omdat politiek Den Haag in 1985 wel op basis van de gestolen stukken met de regering debateerde en het kabinet zelfs bijna viel?
In een rechtszaak doet illegaal verkregen bewijsmateriaal er niet toe. In de politiek blijkbaar wel. Waarmee het hele Binnenhofcircus zich dus medeplichtig heeft gemaakt aan de activiteiten van Duyvendak.
Tja, dan kan je nu hooguit roepen dat heer Duyvendak zelf de consequenties van zijn stommiteiten moet beoordelen.

Het kan ook zijn dat men in politiek Den Haag wel gewend is aan illegale methoden om informatie naar buiten te krijgen. De inbraak komt niet zo vaak voor. Oneindig veel vaker heeft men te maken met de uitbraak: het lekken van informatie naar pers en of kamerleden.

Bij een enkel departement is dat zelfs een ware plaag. Vanuit het ministerie van Defensie lekken vertrouwelijke adviezen en informatie op usb-sticks in gestage stroom naar buiten.
Het meest populaire lek, dat dankzij RTL4-redacteur en voormalig CDA-woordvoerder Frits Wester bijna jaarlijks tot vermaak leidt, is de miljoenennota. Nog voor de regering die zelf op Prinsjesdag kan presenteren, is er al het een en ander in de openbaarheid te lezen.

Van al die uitbraken zijn maar weinig daders bekend. In een enkel geval wordt een ambtenaar betrapt en die kan dan ook naar huis of wordt overgeplaatst.
In zo'n klimaat is het niet verwonderlijk dat er wel wat ethische discussies worden gevoerd over de handelswijze van Duyvendak, en dat de dader, vooralsnog, op vrije voeten zijn positie mag verdedigen.

Het is wel jammer dat Duyvendak zo lang heeft gewacht met zijn bekentenis. De inbraak is verjaard en hij hoeft dus niet voor de rechter te verschijnen.
Daarmee is de democratie een kans ontnomen om uit te zoeken hoe ver een regering mag gaan in het achterhouden van belangrijke informatie waar de samenleving, vertegenwoordigt door de 2e Kamer, een oordeel over dient te vellen.
Duyvendak had wellicht kunnen aanvoeren dat er niets anders opzat dan een inbraak. De rechter had hem zeker veroordeeld, maar in de publieke opinie zou hij wellicht als een soort Robin Hood ermee weg gekomen zijn.

Nu, helaas, zullen alweer wat mensen een vervelende smaak krijgen over de integriteit van “de politiek”. Dat valt Duyvendak zeker te verwijten en is genoeg om het toneel te verlaten.

Geef een reactie

I love China

Terwijl de censuur van de Chinese overheid allerlei randgebeuren rond de Olympische Spelen uit het nieuws houdt, mag ik alweer het genot van onze persvrijheid proeven.
Voor de 6e keer inmiddels weer een gastlogje op het roemruchte GeenCommentaar. Deze keer op zoek naar chinese zaken waar we misschien wel wat aan hebben? Lees mee op GC.

Geef een reactie

Betrouwbaar gezicht

Betrouwbaar gezichtDe codering van het meest betrouwbare gezicht is ontdekt. De mond in een licht u-vorm, de wenkbrauwen opgetrokken en een beetje verbaasde blik zijn de drie ingrediënten voor een smoelwerk waar je zo je portefeuille aan zou vertrouwen.

De ontdekkers denken dat deze kennis nuttig kan zijn voor verkopers, maar ook voor criminelen. Mensen luisteren niet zozeer naar wat je zegt, maar kijken meer naar je gezicht of dat een beetje integer overkomt.

Ik heb toch zo mijn twijfels bij de uitkomsten van dit onderzoek. Als ik het prototype van dat betrouwbare gezicht vergelijkt met de officiële portretten van onze bewindslieden, dan kijken ze geen van allen betrouwbaar uit hun ogen.

Toch geniet dit kabinet steun uit brede lagen der bevolking en wordt menig portefeuille aan de diverse bewindslieden toe vertrouwd.
Ik zie de bewindslieden ook zelden met een verbaasde blik in het openbaar. Zelfs als de mp verbaasd is over het geklaag van het volk, kijkt hij eerder streng dan dat-ie zijn gezicht in de integere plooi trekt van u-vormige lippen met opgetrokken wenkkbrauwen.

Eerlijkheid, waar kom je zulk een deugd nog tegen, gebiedt te zeggen dat de gezichten van de bewindslieden ook niet matchen met het prototype onbetrouwbaar smoel.
Het model dat de onderzoekers daarvoor gevonden hebben, lijkt op de eerste de beste booswicht uit een derde rangs crimi-comic.

Nu is het wel een amerikaans onderzoek. En in Amerika heeft de man die niet in zijn eerste leugentje is gestikt, het wel een complete ambtstermijn als president vol gehouden. En als je menig foto van hem bekijkt, zul je zien dat hij vaak een wat verbaasde blik trekt en zijn wenbkbrauwen wat opgetrokken houdt.

Persoonlijk vind ik dat Bush dan meer op het stoute jongetje lijkt, dat onschuld acteert om aan zijn rechtvaardige straf te ontlopen. Die gezichtscode appelleert bij mij juist op: oppassen, dit mannetje heeft wat te verbergen.

Nou heb ik persoonlijk ook niet alle vertrouwen in onze eigen mp. Maar als je zijn foto naast het prototype van de amerikaanse onderzoekers ziet en dat dan weer met het gezicht van Bush vergelijkt, dan moet gezegd: JP springt er gunstig uit.
betrouwbare gezichten

Welke kenmerken heeft een betrouwbaar gezicxht volgen u? En welke politicus heeft dan het betrouwbaarste gezicht aller tijden?
Roept u maar…

Geef een reactie

China wint

Peking 2008

De Olympische Spelen zijn begonnen. Hoe strak de Chinese overheid haar eigen zaakjes ook kan regelen, de opening van de spelen is een rommeltje.

De officiële opening vindt vrijdag plaats. Vandaag echter, werden de eerste wedstrijden al gespeeld. Het damesvoetbal mocht de aftrap nemen.
Wel ouderwets hoffelijk, want morgen mogen de heren pas voetballen. Dan zijn de eerste nederlandse sporters aan de beurt: het nederlands elftal met trainer Foppe de Haan.

En nergens ook maar iets te vinden over wie er verantwoordelijk is voor die chaotische start. Het IOC? De Chinese regering? Of hebben ze dit schema gezamenlijk afgesproken?

Wat ze in ieder geval gezamenlijk hebben geregeld is dat de live tv-beelden met een paar seconden vertraging de wereld in worden gestuurd. Dit om eventuele protesten buiten beeld te houden. Hulde voor het IOC die hiermee de chinese cultuur van censuur respecteert. Zo ga je als sportbroeders met elkaar om.

Het ziet er naar uit dat China deze Olympische Spelen dik gaat winnen. De eerste uitslagen wijzen sterk in die richting:
1. in het vandaag gespeelde damesvoetbal won China met 2-1 van Zweden.
2. de chinese politie heeft vier buitenlandse actievoerders gearresteerd die een vrij Tibet eisten en won dus, alweer, van de vrijheid van meningsuiting.

Het Olympisch feest is amper min twee dagen oud of het staat, inclusief die vertraagde tv-beelden, al 3-0 voor China tegen de rest van de wereld.

Geef een reactie

Publiek domein privé terrein?

WinkelstraatVolgens Google bestaat absolute privacy niet meer en dus zoomt de zoekmachine verder in op ons dagelijks gedoe. Tot in onze neusgaten, aldus de Volkskrant.
Het zou nu zomaar kunnen gebeuren dat via de StreetView van Google Maps ineens ome Jaap in beeld is. Net als-ie een vette hap bij de Febo naar binnen werkt. Een oplettende medwerker van de zorgverzekeraar ziet dat ook en weet dat ome Jaap helemaal niet vet mag eten van de dokter. Daarom krijgt-ie zijn bloedverdunners vergoed.
Nu dus niet meer, dankzij een snapshot van Google's streetview.

Zo ver is het (nog) niet. Toch maken een aantal mensen zich druk over wat er zoal in het openbaar wordt gefilmd. De alom aanwezige bewakingscamera's vallen buiten de kritiek. Die zijn inmiddels geaccepteerd omdat men denkt daarmee veiliger over straat te kunnen.

De publieksshots die je in de nieuwsbulletins ziet, daar hoor je ook nooit iemand over. Blijkbaar vindt men het niet vervelend op de achtergrond in beeld te zijn. als een ander zijn opinie staat weg te geven.

Maar gespot worden door de camera's van Google, da's net een stap te ver. Google filmt onaangekondigd en ongevraagd alles wat voor de lens komt en maakt de beelden wereldwijd beschikbaar. Heel vervelend als je net iets uitvreet, dat je liever niet breed uitgemeten wenst te zien.

Nou doet het er niet toe of je wordt gefilmd terwijl je je verloofde bedriegt of braaf naar de kerk gaat. De vraag is meer: mag Jan-en-alleman, zodra die zich in het publieke domein begeeft, zonder enige beperking worden gefilmd en zijn beeltenis wereldwijd verspreid?

Nou zijn de meeste buitenopnames zodanig gemaakt dat nauwelijks is te herkennen wie er op de foto's staan die je in VVV-folders kan zien. Hooguit zouden herkenbare gezichten en markante punten onzichtbaar gemaakt kunnen worden, zoals op de foto hier linksboven is gebeurd.

Google zoomt wel wat verder in en de herkenbaarheid wordt groter.
Wie zijn beeltenis niet opgenomen wenst te zien, kan voortaan beter een bordje rond de nek hangen met de tekst: verboden te fotograferen of te filmen.
Google trekt zich daar niks van aan, zoals blijkt uit een voorbeeld in de VS. Daar filmde Google een terrein waar met een bordje duidelijk werd aangegeven dat het privéterrein betrof. Toch maakte Google opnames.

Er is natuurlijk een andere mogelijkheid. Privacy in het publieke domein mag dan als geheel verloren worden beschouwd, de mogelijkheden tot exploitatie van de openbaarheid komen wel in ieders bereik.
Sargasso-redacteur Steeph opperde het idee, dat er wellicht copyright zit op onze verschijning. Zo lang wij van onszelf zijn, is dat natuurlijk ook zo.

Wie dus een graantje wil meepikken van Google's winsten, hangt een bordje met een duidelijk copyrightteken om zijn nek, voor ook maar een stap op straat wordt gezet.
Wel daaronder een e-mailadres of telefoonnummer zetten zodat Google contact op kan nemen, om de vereiste rechten uit te betalen.

Meer mogelijkjheden zie ik zo gauw niet. Want laten we eerlijk zijn: van Google eisen onmiddelijk te stoppen met opnames waar niemand om heeft gevraagd, dat kan natuurlijk niet.

Geef een reactie