Muizen en mensen

Muizen en mensenZe zijn altijd al onder ons geweest en willen met name in koude tijden onze keukens en bedstedes bezoeken, maar ze rukken steeds verder op, die kleine donderstralen.
Ze beginnen aan onze heerschappij te knabbelen. Na jaren geleden eerste verkenningen te hebben uitgevoerd in een maquette van het Amsterdamse stadhuis en later in de parkeergarage van het echte stadhuis, hadden ze december vorig jaar genoeg durf verzameld om het Utrechtse stadhuis te bezetten.
De mens sloeg natuurlijk genadeloos terug, want wij laten ons niet zomaar ons democratische bestuur door een paar pestdieren afnemen.
Maar ze zijn volharden in hun honger naar meer muizenmacht. Nu zijn ze bezig het stadhuis in Rotterdam over te nemen.

Het wachten is nu tot ze oprukken naar het stadhuis in Den Haag, op een steenworp afstand van het regeringscentrum. Mede dankzij de Partij voor de Dieren, die het vorig jaar voor elkaar kreeg dat muizengif werd verboden, zijn ze daar al aardig geïnfiltreerd en wachten nu op versterking.

Wie tot nu toe nog steeds enig geloof hecht aan een fantasievolle roman die voorspelde dat varkens de macht over kunnen nemen, moet die verwachtingen bijstellen. De muizen zijn absoluut niet achterlijk. Ook zij zagen het gevaar van varkens in, maar hebben een drastisch middel ontwikkeld om de zwijnen niet de kans te geven: het EMC-virus. Dat kan hersenen en hartspier aantasten.
Muizen brengen dat virus over naar varkens.
Wageningse onderzoekers menen dat het in nederland wel meevalt met die plaag. Gewoon wat muizenvallen in de varkensstallen zetten en het risico dat ook wij ermee besmet raken is miniem. Maar in ons omringende landen schijnen ze er meer last van te hebben. Zoals ik al zei: de muizen rukken op.

Hoe dat emc-virus zich zal ontwikkelen moeten we afwachten. VPRO's Noorderlicht verwijst naar een artikel in Nature, waarin wetenschappers uitleggen dat we meer, nog onbekende virusinfecties van dieren kunnen verwachten. Dat daar een paar grote uitbraken bij zullen zijn, weten ze zeker. Vooral dichtbevolkte gebieden waar nog veel kontakt met loslopend gedierte is, behoren tot de gevarenzones. Maar van daaruit kan het heel goed via het kleinere spul de wereld rondgaan.

Muizen waren al eerder de pest hier. Gezien hun recente machtshonger wordt het dus oppassen geblazen. Want als ze zich niet gewoon hun weg ons democratisch bestel invreten, dan ontwikkelen ze wellicht een nieuwe pestvariant waar wij nog geen vaccin voor hebben.

Nou kan je ze op alle mogelijke manieren bestrijden en een wereldwijde war-on-mice starten, maar je kan ook de alom beproefde methode van de repressieve tolerantie toepassen en die kleine donders opnemen in ons democratisch bestel.
Of moeten we muizen maar gewoon met rust laten?
In de poll, rechts op de voorpagina, kun je je licht hierover laten schijnen.

Geef een reactie

Gewassen lucht

StofwolkEen wandelingetje door de stad kan schadelijk zijn voor de luchtwegen. Logisch dat veel mensen dan maar in de beschutte omgeving van hun auto door de stad crossen.
In Amsterdam worden die gezondheidsfreaks echter op hoge kosten gejaagd. Wie met de auto de stad in wil, zal zich moeten verzekeren van een exemplaar van na 1992. Oudere auto's zijn straks taboe, want die stoten teveel vieze lucht uit.
Degenen die geen afscheid kunnen nemen van hun oldtimers moeten, op grote afstand van milieuzones, hun wrakken parkeren op “gratis goedkope parkeerplaatsen”, zo zei wethouder voor schone zaken Marijke Vos in het NOS-journaal.
Dat plan is onderdeel van een heel pakket aan maatregelen om de amsterdamse lucht te zuiveren.

Je hoort de autorijders al klagen. Misschien wel terecht, want waarom mogen varkens en kippen hun gang gaan en autorijders niet?
De lucht van varkens en kippen is niet te harden en daarom zetten hun baasjes luchtwassers in om stank en ammoniakuitstoot te beperken.
Goed idee, vindt het kabinet, maar dat kan en moet beter. Dus stelt de overheid nu 1,3 miljoen euro beschikbaar voor de verbetering van luchtwassystemen.
In 2006 lanceerde ook de centrale overheid een pakket aan plannen en maatregelen om de luchtkwaliteit te verbeteren. Toen al werd aangekondigd dat de intensieve veehouderij, goed voor 20 procent uitstoot van fijn stof, met flinke subsidies gestimuleerd zou worden de luchtwassers te moderniseren.
Zes veehouders in Gelderland hebben alvast 65.000 euro gekregen om de lucht door een verfrissend sopje te halen.

Awel, de creatieve techneuten onder u kunnen gaan sleutelen aan hun eigen luchtwassertje thuis. Een beetje design-apparaat heb je al voor bijna 250,- euro en die ontdoet je woonkamer van pollen, fijnstof en nare geurtjes. Mooi proefmodel om voor 11 april je verbeterde versie aan het kabinet voor te stellen.
Wie toch bezig gaat, kan gelijk eens nadenken of er niet op elke straathoek van die luchtwassers opgehangen kunnen worden. Want het zou toch zuur zijn als er in het charmante amsterdamse stadsbeeld geen oude Kevers of Lelijke Eenden meer te zien zijn. Het pittoreske is er dan wel af.

Want laten we eerlijk zijn: op een paar idealisten na, is niemand echt bezig schone lucht te produceren. We vervuilen als de beesten. Waarom zouden die dan wel subsidie voor luchtbewassing krijgen en autorijders niet?
En, we zijn hier Cuba niet, dwangmaatregelen horen niet tot onze cultuur. Maakbaarheid houdt op bij Vrijheid, Blijheid. Wie daar aan tornt levert koren op de molen van “bewegingen” die er zo hun eigen democratische gedachten op na houden en de atmosfeer vervuilen met gebakken lucht.

Gebakken lucht. Bestaat er al een wasmachine die ons daar van kan verlossen?

Geef een reactie

Boer kiest tandarts

KiespijnMet de democratie is het soms lachen als de bekende boer wiens gebit in niet al te beste staat is. Zo is een net doorgebroken kies alweer getrokken voordat die de kans kreeg tot volle wasdom te komen.
Het kabinet kiest ervoor geen ambities meer te besteden aan het burgemeestersreferendum. Eén van de argumenten is: als slechts 1 op de 34 tot 35 inwoners van een stad de moeite nemen hun opperhoofd te kiezen, dan zijn ze een beetje meer democratie ook niet waard.
Critici menen dat het aan de verkiezingen zelf lag. Kiezen uit twee kandidaten van eenzelfde poltieke partij vond men geen keuze. Dat die twee kandidaten uit een voorselectie kwamen vonden sommigen ook al weinig democratisch.

Toch kan dat laatste niet echt de reden voor armzalig democratisch gedrag zijn. Neem Idols. Een vakjury maakt een selectie en ook al was niet iedereen blij met de uitkomst, enthousiast sloeg men vervolgens aan het stemmen.
Het volk maakt wellicht beter gebruik van haar rechten als het om andere zaken gaat.
Zo kwamen 1 op de 7 inwoners van Pesse hun stem uitbrengen op plannetjes die in eigen kring waren gesmeed ten behoeve van een aangenamere leefbaarheid van het dorp. En de winnaars waren: een piano, een aangepaste keuken en een skatebaan.
In Pesse smeed men geen complotten, men smeed democratie.

Wat zegt u? Idols? Een piano? U vindt de democratie al genoeg ontspoord om ook nog eens achter de muziek aan te gaan?
Dan heb ik wel wat serieuzere voorbeeldjes. In Otterlo koos een stampvolle zaal De Waldhoorn voor starterswoningen. Het afgeladen zaaltje, goed voor 1 op de 8 inwoners, hadden geen stemcomputer nodig om zich duidelijk te maken. Gewoon punten plakken op de tentoongestelde plannen. Lekker ouderwets, maar je hebt dan wel een democratie die werkt.
Zo pakken ze het deze dagen ook in Kerkdriel aan. Een opiniepeiling gaf aan dat 1 op de 17 inwoners ook kozen voor meer starterswoningen in hun gemeente. De verwachtingen zijn dus hoog gespannen als er werkelijk mag worden gestemd.

Nu gaan ze daar met stemkastjes aan de slag. Da's democratie dancing on ice. Digitaal stemmen kan tot de nodige onrust leiden. Daar is de democratie niet bij gebaat. Je weet tenslotte nooit wat er achter de schermen gebeurt. Zo bleken rekenmeesters ook vaardig in het manipuleren van een opiniepeiling. De keuze tussen ouderwets rekenen (staartdelingen, rekentafels, enz.) en toegepaste rekenkunde (hoeveel appels krijg je als je peren vergelijkt?) leidde tot een onwaarschijnlijke uitslag en het vermoeden van manipulatie was zo groot dat men de resultaten de prullenbak in kieperde.

Maar in Pesse en Otterlo leeft de democratie dus als nergens anders. Zo lang het maar om leefbaarheid van de eigen omgeving gaat, de verkiezingen in gezellig café's plaatsvinden en het stemmen gewoon ouderwets punten geven is.
Waarom dat referendum dus wordt afgeblazen, is me een raadsel. Ontbreekt het kabinet en het parlement werkelijk aan creativiteit om een referendum de allure van een dorpsverkiezing te geven?
Ik begrijp ook niet waarom Rouvoet niet dreigt met ontslag. Het kind met het badwater weggooien mag als een aanslag op zijn portefeuille worden gezien.
Maar ja, hij heeft het te druk met echte kindertjes maken. De democratie mag gewoon het kind van de rekening blijven.

Geef een reactie

Batman vertraagt bouwproject

VleermuisOok 2e Kamerleden hebben een huis en haard, waar hun hart ligt. Het landsbelang is een schone zaak, maar als er stront aan de knikker is aan het thuisfront, dan heb je een prima positie dat nationaal aan de kaak te stellen.
Mevrouw Schreijer-Pierik (CDA) verheft een lokaal incidentje tot een nationale ramp. Voor ze in de 2e kamer arriveerde, was ze gedeputeerde van de provincie Overijssel. Daar ligt het pittoreske Oldenzaal, op ruim een half uurtje van haar woonplaats en nog geen kwartier van haar geboorteplaats. En in Oldenzaal is het goed mis.

In de buurt Glinde Esch houden zestien batmannetjes de sloop van 39 woningen tegen. De geplande nieuwbouw loopt nu een vertraging op van drie tot vier maanden. En dat alleen maar omdat batman is beschermd door de Flora- en faunawet. Grappig wetje, maar het kan het bedrijfsleven al gauw miljarden kosten, zo stelt mevrouw Schreijer. Dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn.

Nu is men binnen het CDA wel gewoon met boter op het hoofd op te treden. Zo ook, afgevaardigde Schreijer.
Ze vergeet te vermelden dat bouwprojecten ook wel om heel andere redenen vertraging oplopen. In diezelfde Oldenzaalse buurt was vorig jaar nog wat commotie rond een ander stukje nieuwbouw, waardoor de gemeente de plannen nog wat uitstelde om de omwonenden in een later stadium gerust te kunnen stellen.
En die vleermuizen kregen alleen maar de kans omdat men wel heel voortvarend huurhuizen dichttimmert, maar dan veel te lang wacht met de sloop. Zo ontstaat er enige tijd een tekort aan goedkope huurwoningen. De dichtgespijkerde pandjes verkrotten ondertussen en worden een uitstekende vestigingsplaats voor vleermuizen.

Vleermuizen, flora- en faunawet, het zou wat! Weet je wat een goede reden is om Oldenzaalse woningbouw te vertragen? Airport Twente! Mevrouw Schreijer was, als gedeputeerde in de Overijsselse Provinciale Staten, er helemaal niet op tegen dat de voormalige luchtmachtbasis een doorstart maakte als Enschede Airport.
Er is nog steeds veel discussie over het vliegveldje en mevrouw Schreijer staat nog steeds pal. Een afgeslankte versie van de airport is wat haar betreft niet bespreekbaar.
De toekomst op langere termijn is dus uiterst onzeker, maar ondertussen kunnen geplande bouwprojecten in Oldenzaal voorlopig geen doorgang vinden.
Mevrouw Schreijer houdt van Overijssel, ze is dol op Twente, maar als ze moet kiezen tussen vleermuizen en vliegtuigen, dan weet ze het wel. Ook al leidt dat tot vertraging van bouwprojecten.

Is dit gedrag nou typisch CDA-folkore? Of kennen andere partijen ook leden die probleempjes van huis en haard tot nationale ramp willen verheffen?
Wie voorbeelden weet: klik op de knop 'jouw reactie'.

Geef een reactie

De conjunctuur in de polder

Economie bedroefde mensen

Economie tierelier

De nederlandse cultuur wordt nog wel eens een hoog klaaggehalte toegedicht. Mensen zijn te negatief, zien het te somber in. Nu is echter aangetoond welk nut dat heeft.
Ik had tot op heden geen enkel verstand van economie, maar nou begrijp ik ineens waarom het nodig is dat de overheid het mensen soms zo lastig maakt. En waarom je maar beter wel slecht nieuws op de voorpagina van de krant kan hebben.
Al die positivo's zijn eigenlijk staatsgevaarlijk. Laten we dus vooral doorgaan met steunen en kreunen, zeuren en klagen en bangmakerij.

Geef een reactie

Hoe sloop je het glazen plafond?

Ramen lappen

(Zie ook de update over de nederlandse Female Board Index, onderaan dit artikel)
Het moet eens afgelopen zijn dat vrouwen niet verder dan het glazen plafond mogen komen en dan nog vaak alleen om de ramen te lappen. Dat is volstrekt overbodig werk, dankzij het bestaan van zelfreinigend glas.
Met het zelfreinigend vermogen van het 'old-boys-network' is het zo bar en boos gesteld dat er zo langzamerhand eens maatregelen moeten komen om dat glazen plafond te slopen. Maar hoe krijg je dat goed voor elkaar?

Je kan natuurlijk helemaal niks doen. Tijden veranderen dus de geschiedenis wellicht ook wel. De grote ziener Herman Wijffels, mede-aanstichter van het huidige kabinet, zei bij zijn afscheid als voorzitter van de SER, dat we naar een tijd gaan waar masculiene waarden meer plaats maken voor feminiene waarden. Wel, als het zover is zul je ongetwijfeld meer vrouwen in de bestuurskamers van grote bedrijven op de stoelen der commissarissen zien zitten.

Nou is niet iedereen zeker van de grillen van de tijdgeest en vind dat er concretere maatregelen nodig zijn. De heer Rinnooy Kan, huidige voorzitter van de SER, schaamt zich kapot dat in nederland slechts zeven procent der commissarissen een vrouw is. Dat moet anders en dolenthousiast heeft hij dan ook zitting genomen in een commissie die minister Plasterk en staatssecretaris Heemskerk gaat adviseren hoe hij bedrijven kan vertellen wat ze aan hun glazen plafond moeten doen.

Dat is niet zomaar een commissie, nee, het is een heuse Taskforce. Vorige week is dat clubje gepresenteerd en dat was meteen een groot succes: drie vrouwen en zeven mannen. Een fraaie weerspiegeling van de bestuurswereld, inclusief die van het kabinet zelf.
Eerder kon u hier al lezen dat de enorme ambities van de regering, aangaande de arbeidsparticipatie van vrouwen, zeer waarschijnlijk niet van toepassing zijn op het bestuur van het land. Binnen het kabinet doen meer vrouwen secretariaatswerk dan dat ze ministeriële verantwoordelijkheid krijgen toebedeeld. Het 'old-boys-network' is in de politiek minstens zo'n sterk fort als in het bedrijfsleven.
Te verwachten valt dat die Taskforce, in de lijn van het kabinetsbeleid, met een gedragscode op de proppen zal komen. Geen verplichtingen, maar zelfregulering. Vrijheid leidt immers tot blijheid? En laten we vrolijk zijn: gedragscodes hebben al tot veel lollige dingen geleid.

Maar ook daar heeft niet iedereen vertrouwen in. De Taskforce 'Vrouwen aan de top' ook niet en die is op het lumineuze idee gekomen een charter op te stellen. Een pakket bindende maatregelen. Dat lijkt verder te gaan dan zelfregulerende gedragscodes, maar de charter wordt niet opgelegd. Het bedrijfsleven mag dat stuk vrijwillig ondertekenen.

En zelfs daar heeft niet iedereen alle vertrouwen in. Dat wil zeggen: in nederland misschien wel, maar in Noorwegen heeft men dat anders aangepakt. In 2003 steunde een flinke meerderheid van het parlement een wetsvoorstel van de toenmalige minister van economische zaken om beursgenoteerde bedrijven te verplichten 40 procent van de bestuurzetels aan vrouwen ter beschikking te stellen. Men kreeg vijf jaar de tijd om dat percentage te halen en op 1 januari van dit jaar moest aan de wettelijke verplichting zijn voldaan. En jawel hoor, 38 procent van de commissarissen in NV's is een vrouw.
Het succes is evident. De Noorse economie is niet in elkaar gestort en de meeste bedrijven staan nog steeds als een huis. Hoewel, wat er van de noorse economie terecht komt als de 77 bedrijven die de score niet hebben gehaald, hun deuren moeten sluiten, moeten we afwachten.

Een code, een charter of een wet. Eigenlijk onzin dat zulke instrumenten nodig zijn. Om te beginnen zijn er meer vrouwen dan mannen in dit land. En als je dan nagaat dat van alle werkenden, vrouwen gemiddeld hoger zijn opgeleid dan mannen, dan moet dat toch al genoeg zijn om een einde te maken aan de deplorabele diversiteit in leidinggevende functies. Het bedrijfsleven telt slechts 13 procent vrouwelijke managers en 7 procent commissarissen.

Laat in de poll zien hoe jij erover denkt.
(poll gesloten op 21 februari, hier de uitslag)
Het glazen plafond sloop je het beste met ….
1. een gedragscode: 17%
2. met een charter: 0%
3. met een wet: 33%
4. niks, het komt vanzelf wel goed: 50%

Update 17 januari: De beursgenoteerde bedrijven in nederland doen het nog veel slechter dan de noren. Lees hier meer over de Female Board Index. Niet meer dan 5 procent vrouwen in de top. Ahold heeft de meeste vrouwen aan de top, Philips helemaal geen.
Ik heb de samenstelster van de index, Mijntje Lückerath-Rovers, om haar visie op dit artikel te geven en uitgenodigd hier een gastlog te schrijven.
Mocht dat er van komen, dan lees je dat natuurlijk weer op dit weblog.

Geef een reactie

Emotie in de megastal

FlatJe hebt je best gedaan een weloverwogen advies op te stellen. De klus is geklaard en het stuk moet de openbare ruimte in. Hoe zorg je er nou voor dat iedereen dat advies ook serieus leest? Hoe vestig je de aandacht op die zorgvuldig, uitgebalanceerde wijsheden?
Het MNP (Milieu- en Natuur Planbureau), de RDA (Raad voor de Dieren Aangelegenheden), de RLG (Raad voor het Landelijk Gebied) en het RIVM (Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu) hebben dat pirma voor elkaar gekregen. In opdracht van de Tweede Kamer flansten ze een opstelletje in elkaar over de voor en tegens van varkensflats, kippenkrioelkasten en kolossale kalfskwekerijen Dat advies heeft de welluidende titel: Het megabedrijf gewogen – Advies over het megabedrijf in de intensieve veehouderij.

Het persbericht werd de wereld ingeslingerd en droeg de kop: Kansen en Bedreigingen van Megastallen. En jawel hoor, de eerste kranten- en nieuwsberichten reageerden vooral op het woordje 'bedreigingen'. Van de eerste 49 berichten waren er slechts twee die het bericht min of meer letterlijk overnamen: 'Bouw megastal is kans en bedreiging' en 'Megastallen snijden aan twee kanten'.
Slechts vier berichten haalden alleen de posititieve regels eruit: 'Megastal is niet slecht voor het milieu', 'Megastal biedt kansen voor milieu en welzijn', 'LTO blij met positief advies over megastallen' en 'Groen licht voor megastallen'.
De overige 43 berichten alarmeerden echter eensgezind: 'Megastal bedreiging voor volksgezondheid'.

Dat laatste doet geen recht aan het advies. De adviseurs wijzen wel degelijk op mogelijke risico's, maar benadrukken vooral dat het allemaal zo'n vaart niet zal lopen, mits zorgvuldig en volgens de moderne kwaliteitsnormen gemegaboerd wordt. Een superstal kan als de boer die maar netjes schoon houdt. Een miljoen kippen op stok kan, als de boer ook zorgt voor een beetje gezelligheid in de ren.
Groot voordeel van geconcentreerde veehouderij is, dat het beter controleerbaar is. Vele keuterboertjes en hobby-veehouders zijn natuurlijk lastiger te inspecteren dan een paar megastallen. De megaboer moet wel transparant te werk gaan. We mogen dus meer van die glazen complexen verwachten, die we al kennen van de tuinbouw. Zet al onze vleeswaren in kassen en elke burger kan zien of de boer netjes met de levende have omgaat.

De aanbevelingen 'megastal-mag-mits-maar' zijn niet echt boeiend. Een wat flets advies dus. Leuker wordt het als de adviseurs hun licht laten schijnen over de onrust die er hier en daar in de samenleving heerst. Een apart hoofstukje gaat over die emotie in de samenleving en daar blijkt een waarlijk visionair inzicht. Ik licht er een paar diepzinnige quotes uit.

'Zestig jaar vrede en welvaartsgroei heeft ons wereldbeeld geleidelijk aan geësthetiseerd'.
Pardon? Ik weet ook wel dat het gebruikelijk is dat men zich ergens terugtrekt om ongestoord zo'n rapport te formuleren, maar hier lijkt het wel of men een poosje op een verre planeet heeft vergaderd. Zestig jaar vrede? Waar dan? Welvaartsgroei? Voor wie dan? En welke esthetiek heeft men het over?
Doelt men op het bedrieglijke verschijnsel van 'schone oorlogen'? Of bedoelt men dat nederland in die 60 jaar wel bij allerlei schermutselingen was betrokken, maar dat ver genoeg van ons bed was om nog last van de bloedspetters te hebben?
Is men vergeten dat die welvaartsgroei ook menig boer de kop heeft gekost? Dat de kloof tussen hebberds en armoedzaaiers groter is geworden?
En welke esthetiek? Zijn we echt betonnen bakbeesten meer gaan waarderen dan pittoreske boerderijtjes?

De adviescollege wijst er op dat niet zij, maar de gemiddelde burger zo langzamerhand het contact met de realiteit dreigt te verliezen: 'Het College van Rijksadviseurs stelt in zijn advies over megastallen dat in de oeroude tweedeling tussen negotium (het werken in het zweet uwer aanschijn) en het otium (het genieten) de laatste aan de winnende hand lijkt te zijn. Een schone diensteneconomie waarin iedereen alleen achter een toetsenbordje zit als ideaalbeeld. '
De burger moet niet denken dat het landschap alleen dient voor een fraai, romantisch plaatje dat op een zondagmiddagwandeling zijn oog moet strelen, laat staan dat zijn voedselproductie zonder enig lawaai en stankoverlast tot stand zou kunnen komen.

Ja, alleen de boer, hij ploetert voort. Geef die boer toch de ruimte, zodat hij zijn werk goed kan doen. En willen wij elke dag dat lapje vlees op ons bordje, dan moeten we ook niet zeuren over de accomodaties waarin dat vlees is opgegroeid. Wat willen we nou? Fijn recrëeren als we ons toetsenbordje zat zijn? Of lekker en veel eten?
Als iedereen zich er mee gaat bemoeien krijgen we vervelende toestanden: 'Deze discussie kan de vreedzame coëxistentie van deze twee verschillende aanspraken op het landschap op scherp zetten'.

Als je de adviseurs mag geloven woedt er dus een flinke oorlog om het landschap en dreigt de boer daar de dupe van te worden omdat we zo emotioneel reageren op een uit de kluiten gewassen varkenskot.
Het advies beoogt aan die discussie een einde te maken en bereidt de weg voor uitbreiding van superboerderijen voor.
Andere wegen komen niet in het advies voor. Natuurlijk niet, want deze deskundigen zijn niet gek. Minder vlees eten bijvoorbeeld, slaat als een tang op een varken. Dat zou meer ruimte voor gewassen betekenen en dan krijg je weer discussie over het plantenwelzijn. Dat schiet niet op en is ook hypocriet. Planten denken en praten net zo min als dieren dat doen. Dus of koeien of boerenkool nou op een kluitje staan, die vraag moet eens voorgoed de wereld uit.
En dat we ook minder voedsel nodig hebben als we eens ophouden onszelf zo mega te vermenigvuldigen, is een optie die te ridicuul voor woorden is. De risico's die megavoedselproduktie met zich meebrengt valt met allerlei regeltjes, protocollen en wetten te beheersen. Dat geldt natuurlijk niet voor ons consumptiegedrag en van god gegeven voortplantingsdrang.

De Tweede Kamer mag zich nu buigen over de keuze tussen kansen en bedreiging. Het advies is alvast duidelijk: Doe niet zo emotioneel moeilijk als we willen blijven schransen.

Geef een reactie

Exit ondernemingsraad

SER

Ruzie in de SER (Sociaal Economische Raad). Na eerdere bonje over het ontslagrecht, liggen werkgevers en werknemers in de sjieke raad nu te rollebollen over de invloed van de werknemers.
De SER moet de regering van advies dienen over een opgepimpte ondernemingsraad. Het gaat al jaren niet zo goed met de OR. Het kost steeds meer moeite werknemers te boeien met dit product van repressieve tolerantie. Want veel meer is het eigenlijk niet en daarmee is meteen verklaard waarom maar weinig werknemers uren avondstudie en oeverloze vergadertijd over hebben voor de hen zo ruimhartig toebedeelde inspraak. Werknemers hebben wel degelijk enig economisch besef en als de inspraak niet rendeert, dan daalt de inzet zo beneden nulpunt.

Een poging van het vorige kabinet de OR nieuw leven in te blazen, strandde op zoveel verzet dat de toen verantwoordelijke minister het ontwerp voor een Wet Medezeggenschap Werknemers (de beoogde opvolger van de Wet op de OndernemingsRaden) snel weer moest intrekken.

De SER is nu aan het stoeien over een ontwerp voor evenwichtig ondernemingsbestuur. Aanstaande vrijdag zou een definitief advies op tafel moeten liggen. Dat wordt wel tijd, want er is veel veranderd. Moesten in duistere tijden directeuren het eens zien te worden met hun ondergeschikten, nu is ook de directie werknemer en maken aandeelhouders en commissarissen de dienst uit. De SER is op zoek naar meer balans tussen de belanghebbenden, maar omdat de SER alle belanghebbenden in hun pluche hebben zitten, komen ze er niet echt uit.

Raar eigenlijk, want nu het politieke tij meezit en zo vreselijk druk wordt gehamerd op ieders eigen verantwoordelijkheid, ook die van jan-met-de-pet, zou je een gloedvol betoog verwachten over herinvoering van de coöperatieve onderneming en arbeiderszelfbestuur. Maar goed, dat zijn historische artefacten, die teveel rieken naar reeds lang uitgestorven begrippen als socialisme en communisme. We gaan natuurlijk geen oude lijken opgraven.

Ik verwacht dat de huidige onenigheid binnen de SER uiteindelijk een nieuw monster van maakbaarheid zal opleveren. De schijn van democratisch bestuur gevat in een gedragscode die de huidige wet moet vervangen. Reken maar dat dan de werknemers over hun toeren van enthousiasme de bestuurskamers in zullen stromen met hun eigen verantwoordelijkheid. Voor het zover is wil ik toch de onbeschaamdheid opbrengen de raad van advies te dienen.

Ga eens een kijkje nemen bij het Braziliaanse bedrijf Semco. In de tachtiger jaren nam Ricardo Semler het bedrijf van zijn vader over en zette het hiërarchische bestuur om in een volledig democratisch model. De aandeelhouder heeft nog slechts één stem in de besluitvorming en de zeggenschap is gelijk verdeeld over alle werknemers.

Naar verwachting zou dat de onderneming te gronde richten, maar dat is er niet van gekomen. In tegendeel zelfs. Door ook flink aandacht te besteden aan het welzijn van de werknemers, de ervaring en inzichten van oudere en ex-werknemers, het herindelen van het bedrijf in kleinere, voor zichzelf verantwoordelijke eenheden, is de inzet van de werknemers zo gegroeid dat ook de omzet steeg.

Het bedrijf is geen oubollige coöperatie geworden, geen stalinistisch fort van arbeiderszelfbestuur, maar is een gemeenschap van gedeelde verantwoordelijkheid, vakkundigheid en ervaring geworden.

Mijn advies aan de SER: doe verder niet moeilijk, neem het ondernemingsplan van Semco over en draag het kabinet op de moed te hebben van dat model de nieuwe wet medezeggenschap werknemers te maken.

Geef een reactie

Code Belgwording

Belgwordingen

In een artikeltje op indymedia.be stond een intrigerende passage: “Door de Belgwordingen verdwijnen elk jaar een aantal vreemdelingen uit de statistieken zonder het land te verlaten.”
Mooie zin. Eerst dacht ik: Belgwording kennen we hier in nederland niet, maar als het helpt het aantal “vreemdelingen” te verminderen, komen we misschien eens af van types die zo vreselijk gebelgd zijn over de aanwezigheid van mensen met buitenlandse wortels.

Helpt natuurlijk niet want wat er uit de onderbuik komt is vooral een gevoelswaarde. Je kan met statistieken nog zoveel aantonen, de gevoelswaarde verander je er niet mee. Zo is het KNMI een aantal jaren geleden al door de knieën gegaan voor 'het gevoel' en heeft behalve de echt gemeten temperaturen ook de gevoelswaarde in hun cijfers opgenomen.

Het artikel beschrijft hoe statistici met hun cijfertjes, percentages, curven en parameters zo goed mogelijk de belgwording in kaart proberen te brengen. Net als in nederland is er in de wetgeving het nodige veranderd. De criteria tot belgwording zijn anders dan pakweg 30 jaar geleden. Ook de doelgroep is veranderd. Andere nationaliteiten wensen belg te worden en de redenen daartoe zijn ook geëvolueerd. Neem alleen al het toenemend aantal nederlanders dat naar het zuiden uitwijkt.

Er zijn 23 manieren om belg te worden, elk vastgelegd in een code om de statistiek overzichtelijk te maken. Die codes refereren aan artikelen uit de Wet op de nationaliteitsverwerving.
Code 11 is “belg geworden door geboorte uit een belgische ouder”, code 30 staat voor “grote naturalisatie” en code 90 betekent: “ander motief of niet nader omschreven”.

Onze Rijkswet op het Nederlanderschap (RWN) telt 6 artikelen die in 32 punten beschrijft aan welke criteria hollanderwording moet voldoen. Grotendeels hetzelfde als de belgen hanteren. Slechts twee codes of artikelen heb ik in de rijkswet hier niet kunnen ontdekken. Code 14: vondelingen worden geacht op belgisch grond geboren te zijn en zijn daarmee volwaardig belg. En die code 90 (ander motief) staat ook niet in onze Rijkswet, hoewel men in artikel10 een slag om de arm inbouwt om in bijzondere gevallen het nederlanderschap te verlenen.

De belgische wet mocht na de laatste wijzigingen (1999 / 2001) op de nodige kritiek uit de bekende hoeken rekenen. Het werd de 'snel-belg-wet' genoemd. De voorwaarden tot belgwording zouden veel te soepel zijn. Naar de letter van de wet misschien wel, in de praktijk heeft de wet er toe geleid dat het aantal belgwordingen middels naturalisatie flink is terug gelopen (ruim 10.000 in 2000 tot iets meer dan 6000 in 2006).

In Nederland heeft men aan de eventuele ruime mogelijkheden van de rijkswet paal en perk gesteld door bij naturalisatie de inburgeringskursussen verplicht te stellen en zelfs als men daar voor slaagt wordt men gedwongen naar een ceremonie te gaan, alwaar de status van nederlanderschap wordt uitgereikt. Dat was een feestelijk ideetje van Verdonk toen zij minister was. Ook in Nederland is het aantal naturalisaties gedaald (ruim 40.000 in 2002 tot ruim 20.000 in 2004).

Zowel in nederland als in belgië is de periode tussen aanvraag en toekenning behoorlijk opgerekt door aan de wet verbonden toeters en bellen. Naturalisaties vormen nog steeds de grootste bulk in de statistieken. De andere mogelijkheden, bijvoorbeeld adoptie, scoren lager. Waarom de naturalisaties terug lopen wordt in de statistieken niet vermeld.

Met statistieken kun je van mensen codes en grafieken maken. Met wetten kun je van mensen codes en rubrieken maken. Zelfs dat abstraheren van mensen voorkomt niet dat er hier en daar in de samenleving akelig moeilijk wordt gedaan over “de vreemdeling”.
Ook al geven de statistieken aan dat er geen tsunami aan immigranten is, ook al is er een dijk van een wet gemaakt om instroom te beperken, om de diarree aan 'gevoelswaarden' in te dammen zijn er andere instrumenten nodig.

Dar kan in kleine dingetjes zitten. Vervang de term 'vreemdeling' door mensen uit of van…''. En termen als belgwording of verkrijging nederlanderschap suggereren dat het om bijzondere kadootjes gaat. Terwijl toch veel mensen al jaren wonen, werken en belasting betalen. Dat lijkt mij ceremonie genoeg om ook stemrecht te krijgen.

Verder zou, analoog aan het weerbericht, de gevoelswaarde ook in de statistieken opgenomen kunnen worden. Kun je in één oogopslag zien dat werkelijkheid en darmkrampen mijlenver uit elkaar liggen.
Tevens zou, in het kader van werkelijke keuzevrijheid, elke nationaliteit gekozen kunnen worden, zonder meteen ook het land uitgezet te worden. Belgwording vind ik zo'n grappig woord, dat ik er welhaast toe over zou willen gaan. Maar om er nou ook te gaan wonen?

En als dat allemaal niet helpt bepaalde opvattingen terug te brengen tot meer genuanceerdere versies, kan altijd nog de wet toegepast worden. Wie de grondwet tart, mag zich nader verklaren voor de rechter. Da's een paardemiddel dat zoveel mogelijk vermeden dient te worden, maar waar bepaalde mensen menen anderen hun menswaardigheid te moeten ontnemen, mag best iets kordater worden gehandeld.

Geef een reactie

Oorkonde 2007 Midas Dekkers

Oorkonde Donkey Shocking Award 2007

Donkey Shocking Banner

De Donkey Shocking Award is aan u toegewezen omdat U een voorstel, plan, of actie heeft gelanceerd of ondernomen dat

  1. een maatschappelijk relevant onderwerp betreft
  2. een kwalitatieve verbetering van dat onderwerp beoogt
  3. zonder twijfel gebaseerd is op positieve intenties
  4. een serieuze poging is individuen, organisaties, bedrijven of overheden tot beter handelen aan te zetten

echter door redactie en lezers van het weblog “Codes, keuze en maakbaarheid” een minimale kans van slagen wordt toegeschreven, omdat er te weinig rekening wordt gehouden met de realiteit van één of meerdere van de volgende factoren:

  1. het menselijke tekort, zijnde hebzucht, of egoïsme, of gebrek aan visie, of ongeïntresseerdheid
  2. de tijdgeest, zijnde heersende trends of contemporaine culturele opvattingen
  3. gebrek aan brede politieke en/of maatschappelijke steun
  4. de financiële prioriteitenstelling van overheden, organisaties en/of burgers

In uw geval betekent dit specifiek dat velen teleurgesteld waren dat uw radio-column bij Vara's Vroege vogels werd beëindigd, maar verwachtingsvol uitkijken naar nieuwe publicaties. Met andere woorden:

Uw uiterst creatieve en humorvolle wijze van “informatieverstrekking” wordt zeer gewaardeerd. U heeft ook menigmaal originele oplossingen aangedragen. Wij menen echter dat teveel mensen deze uitstekende ideeën niet overnemen, gehinderd als zij worden door hun egoïsme en hebzucht.


Deze oorkonde moet gezien worden als een aanmoedigingsprijs, waarmee wij willen zeggen dat u zeker uw werk en goede bedoelingen moet voortzetten, hopende dat u bij een volgende gelegenheid met de grootst mogelijke creativiteit in uw plannen een oplossing kan integreren voor één of meer van de genoemde belemmerende factoren.


Namens de redactie en lezers van het weblog “Codes, keuzes en maakbaarheid” wensen wij u daar alle sterkte en wijsheid bij.

Geef een reactie