Diplomatieke keuzes

Ambassade Harare

We hebben een logé. Dat wil zeggen: de nederlandse ambassade in Zimbabwe is de gastheer van Morgan Tsvangirai. En dat gastheerschap is niet meer dan onze plicht, volgens het Hoofd Diplomatie, Maxime Verhagen.

Hij had natuurlijk ook voor een “neutrale” diplomatie kunnen kiezen en de heer Tsvangirai naar een hotel kunnen verwijzen. Maar het standpunt van de nederlandse regering is duidelijk, wat Zimbabwe betreft. “Nederland, de EU en anderen staan klaar om een democratische, legitieme en hervormingsgezinde regering in Zimbabwe te steunen,” aldus minister Koenders (Ontwikkelingssamenwerking) op de website van Buitenlandse Zaken.

Of de heer Tsvangirai veilig is binnen de muren van de ambassade moeten we nog afwachten. De Zimbabwaanse burgers zijn zeker niet veilig. Die kunnen elke dag een knokploeg van Mugabe-aanhangers verwachten, die een verkiezingscampagne voeren met knuppels, messen en geweren.

Nu is de ambassade te klein om alle bange Zimbabwanen te ontvangen. Diplomatie heeft zo zijn grenzen. Maar de regering kan natuurlijk wel het voorbeeld van Groot-Brittannië volgen en de legitimiteit van Mugabe's heerschappij officieel “non grata” verklaren.

Wat kan diplomatie nog meer doen?
De druk verhogen, zoals dat heet, bestaat uit wat boycotmaatregelen (onder andere een wapenembargo), financiële steun aan de oppositie en herhaalde oproepen de verkiezingen eerlijk te laten verlopen.

Nu dus ook een oproep om de Veiligheidsraad bijeen te laten komen. In die Veiligheidsraad zit ook China, die tot nu toe een leuk steuntje in de rug van Mugabe was. Als China onwelwillend blijkt het regime van Mugabe verder aan te pakken, kan de regering toch serieus overwegen de vlucht van Balkenende naar het olympische Beijing af te gelasten.

Handelsembargo's voor landen die Mugabe blijven steunen horen ook tot diplomatieke oorlogsvoering. En verder kan de nederlandse diplomatie natuurlijk tal van kundige onderhandelaars aanbieden, die in staat moeten zijn meer democratischer coalities in Zimbabwe te vormen.
Vlieg de ovale tafel die Herman Wijffels gebruikte bij de voorbereidingen van het huidige kabinet naar de ambassade in Harare. Misschien een aardige uitdaging voor Wijffels zelf om aan die tafel de koffie te schenken en Zimbabwaanse politici tot elkaar te laten komen.

De regering heeft gekozen tegen Mugabe en lijkt te kiezen voor Tsvangirai. Hopelijk is dat alleen een keuze voor 's mans veiligheid, want de politieke koers moeten de burgers in Zimbabwe natuurlijk helemaal zelf bepalen.

Tenslotte waren het ook de diplomatieke keuzes in het verleden die Mugabe aan de macht hielpen en veel te lang hebben gehouden.
Het “vrije westen” vond het in 1982 allang best dat Mugabe zijn partner in de strijd voor een onafhankelijk Zimbabwe, Joshua Nkomo, uit de eerste vrije regering wipte. Nkomo was een communist en daar hadden (en hebben) westerse diplomaten een broertje dood aan.
Een meer liberaal ingestelde Tsvangirai valt meer in de smaak.

In 1987 veranderde Mugabe de grondwet om zichzelf tot president te verheffen. In 1990 werden er verkiezingen gehouden die de internationale toets der kritiek absoluut niet konden doorstaan. Kortom: al veel eerder waren er redenen genoeg om Mugabe tot aftreden te dwingen.

Het gaat niet om “vrije verkiezingen” alleen. Het gaat er vooral om dat er een einde komt aan het verkiezingsgeweld. De vraag is of dat met louter diplomatieke middelen bereikt kan worden.

Vooralsnog kan die druk nog best een stukje heftiger. Niet alleen alle landen die het Mugabe-regime steunen met diplomatieke sancties aanpakken, niet alleen steun aan delen van de oppositie maar aan alle oppositie, maar ook Mugabe en zijn gewelddadige uitvoerders van zijn verkiezingscampagne voor het Internationale Gerechtshof slepen.

Geef een reactie

De prijs van succes

VangzeilDe kinderopvang gaat duurder worden. De eigen bijdrage gaat omhoog en gastouders krijgen een lagere vergoeding.
Fraai staaltje overheidsmanagement. Eerst trek je meer klanten met aantrekkelijke prijskaartjes. Zijn de klanten eenmaal binnen, gaan de prijzen omhoog.
De kinderopvang is zo'n succes gebleken dat het nu te duur wordt. De gebruikers mogen bij betalen.

Eerder bleek dat bij de AWBZ ook zo te werken. Door verandering van de regels ontstond er zo'n grote toeloop op de AWBZ, dat die nu ook te duur is en er maatregelen bedacht worden om de kosten weer te beheersen, lees – klanten af te stoten en de overige klanten meer te laten betalen.

Wat zal het volgende succesverhaal van dit kabinet zijn, waar de burger zijn portomonnee voor mag trekken?
Het onderwijs? Er moeten meer hoger opgeleide mensen komen. Straks lukt dat nog ook en schieten de nieuwe universiteiten als paddestoelen uit de grond. De aanwas van de nodige hoogleraren maakt de zaak wel erg duur en wie gaat dat dan betalen?

Een goed geregelde kinderopvang is nodig om meer mensen aan het werk te hebben. Arbeidsparticipatie vergroten heet dat in de beleidsterminologie. Onder andere nodig wegens het dreigende grijze gevaar.
Iedereen moet aan de slag: jong, oud, mannen, vrouwen, vaders, moeders, de lammen en de blinden, en dat allemaal omdat we wel op onze 100ste verjaardag met pensioen willen, maar dat onbetaalbaar wordt omdat er nog maar een paar duizend oudere jongeren zijn die het met hun belastingafdracht moeten financieren.

Dus hebben de burgers een dubbele opdracht: genoeg nageslacht verwekken om het arbeidspotentieel op nivo te houden en datzelfde nageslacht in de kinderopvang te doen om zelf lang genoeg te werken om voor de oude dag te sparen.
Heeft iemand al eens uitgerekend hoeveel kinderen er verwekt moeten worden om, zonder milieu- en voedselproblemen, de AOW en pensioenen veilig te stellen?

Welke oplossingen zouden de kinderopvang wel betaalbaar kunnen maken?

1. Stoppen met die subsidies. De vrije markt het werk laten doen. Er is behoefte aan meer werknemers, een deel blijft thuis om voor de kinderen te zorgen. Bedrijven kunnen die mensen lokken door kinderopvang te garanderen.
Voordeel: het kost de overheid niks, onze belasting kan omlaag.
Nadeel: we hebben dan ook niets te vertellen over de aard en kwaliteit van die opvang. Elk bedrijf bepaalt dat zelf, omdat ze ook zelf voor de kosten opdraaien.

2. Zoveel potentiële werknemers verwekken, dat zowel de vergrijzing als de kinderopvang uit de belastingen kan worden betaald.
Voordeel: de subsidies kunnen blijven bestaan en daarmee ook de controle over de kwaliteit van de kinderopvang.
Nadeel: we zullen de laatste restjes natuur op moeten geven, want die babyboom moet wel gehuisvest worden, naar extra kinderdagverblijven en scholen gaan en aan het werk in meer bedrijven.

3. De kinderarbeid herinvoeren. Waarom zouden alleen volwassenen voor hun eigen bestaan en voorzieningen moeten betalen?
Voordeel: veel produkten en diensten worden goedkoper (goed voor de concurrentiepositie met sommige 'buitenlanden') en de consumenten houden dus geld over om bijvoorbeeld aan kinderopvang te besteden.
Nadeel: het doel 'meer hoger opgeleiden' op de arbeidsmarkt wordt lastig te realiseren.

Zijn er nog andere keuzes? Bijvoorbeeld het huidige stelsel in takt houden en ook van het bedrijfsleven een substantieel hogere bijdrage te eisen? Of andere keuzes maken over de verdeling van de belastingopbrengsten?
Of zal elke succesvolle oplossing altijd resulteren in hogere kosten, die alleen maar door de individuele burger betaald moeten worden?
Misschien moeten we wat minder succesvol willen zijn?

Geef een reactie

Gedragscode voor zwaailichten

Zwaalicht

De website Regering.nl is een van de sites waar je kan lezen waar het kabinet zo al mee bezig is. Gisteren stond er een nieuwsbericht op waarin een intrigerende passage is opgenomen.

Minister Eurlings is niet alleen hard aan het werk om voldoende snelwegen te bouwen, hij moet natuurlijk ook er voor zorgen dat de hulpdiensten goed hun weg kunnen vinden in al dat verkeer. Daarom komt er een aanpassing van het Reglement verkeersregels en verkeerstekens.

Blijkbaar is het op dat gebied een rommeltje en moet er nodig wat duidelijkheid worden verschaft. Dus krijgen alle hulpdiensten hetzelfde geluidssignaal. Het loeiende geluid van voortrazende hulpverleners wordt ook beter hoorbaar gemaakt.

Ook de zwaailichten worden verbeterd. Extra blauwe lampen en richtingaanwijzers moeten er voor zorgen dat de “voorrangsvoertuigen” zich flitsend door het verkeer kunnen snellen.

Maar nu die intrigerende alinea: “Om ongewenst gebruik van voorrangssignalen tegen te gaan, komen er gezamenlijke gedragscodes. De regeling van optische en geluidssignalen wordt aangescherpt voor wat betreft de bevoegdheden en de verantwoordelijkheden van chauffeurs”.

Kijk een aan. Zou de klagende burger nu toch gelijk hebben met het idee dat de politie of brandweer snel een bamihap gaat halen en daarvoor het zwaailicht gebruikt? Of zijn er van die romantisch ingestelde ambulancerijders, die bij het passeren van hun eigen huis even de drietonige toeter aanzetten om een 'hou van jou' aan moeders of vaders thuis over te brengen? Welk 'ongewenst gebruik' heeft men het hier over?
Het zal toch niet zo zijn dat we ook al hufters met zwaailichten hebben?

Misschien dat de regering heel iets anders bedoelt. Bijvoorbeeld wie van de aansnellende hulpverleners voorrang heeft bij bepaalde situaties. In Amsterdam ging het mis toen, na een melding van een brand, zowel de brandweer als de politie gelijktijdig een kruispunt naderden. Wie heeft in zo'n geval als eerste voorrang?
Blijkbaar wisten de chauffeurs het niet goed. Een uitwijkmanoeuvre was het gevolg. De brandweer koos een broodjeszaak, de politie het hazenpad.

Tja, als die chauffeurs nou een gedragscode voor zulke situaties hebben, weten ze misschien wel hoe het moet.

Er is ook nog een andere mogelijkheid waarom de regering een gedragscode noodzakelijk vindt. De politie in Hengelo heeft kort geleden een interessante proef gedaan. Men wilde wel eens weten hoeveel sneller een auto op de plaats van onheil zou zijn, bij gebruik van de voorrangssignalen.

Men liet een wagen met en een andere wagen zonder toeters en bellen uitrukken voor een ritje van 15 kilometer. De politieauto zonder de signalen mocht wel harder rijden dan is toegestaan en waar nodig een rood verkeerlicht negeren.
Het resultaat: de wagen met licht en geluid was slechts 7 seconden sneller ter plaatse.

Zal er nu in de aangekondigde gedragscode komen te staan dat de chauffeurs alleen licht- en geluidsoverlast mogen produceren als ze er zeker van zijn dat het wel een substantiële tijdswinst oplevert?

Ik denk dat die gedragscode helemaal niet nodig is. Natuurlijk: er zal wel eens een hulpverlener het zwaailicht gebruiken om snel een broodje shoarma te halen om in de kantine net op tijd nog Nederland-Rusland te zien. Een tevreden werknemer zal toch zeker ook betere prestaties leveren als de nood aan de man is?

Geef een reactie

Schadeclaims tegen maakbaarheid?

RisicoBen je gemeentesecretaris van een behoorlijk grote gemeente, dan voel je je al gauw een hele Piet. Als jouw gemeente gehinderd wordt bij grootse plannen, die je stad in de vaart der wereldeconomie kunnen opstoten, dan kijk je niet lijdzaam toe, maar doe je je mond natuurlijk open.

Arjan van Gils, gemeentesecretaris van Rotterdam is zo'n lefambtenaar. Zijn motto: de overheid moet niet lullen maar poetsen, niet alles dichttimmeren met regeltjes, de mythe van de maakbaarheid niet langer in stand houden. Aldus deze ambtenaar in het blad Overheidmanagement.
Om de overheid wat scherper te krijgen zou de risicoaansprakelijkheid moeten worden ingevoerd. Van Gils droomt reeds van een fikse claim tegen het Rijk, omdat allerlei vervelende regeltjes de ontwikkeling van de Maavlakte tegenhouden.

Risicoaansprakelijkheid wil zeggen dat een persoon of organisatie aansprakelijk kan worden gesteld voor schade aan derden, zonder dat er sprake is van eigen schuld.
Zo zijn ouders aansprakelijk voor de schade die hun kinderen veroorzaken, hondeneigenaren voor de beten die hun troeteltje aan de postbode toebrengen, bedrijven voor schade door fouten in hun producten en werkgevers voor de wanprestaties van hun werknemers.

Nu is een ambtenaar een dienaar der wet en geen politicus. Hij hoort het beleid uit te voeren dat de politiek verantwoordelijken maken.
De Rotterdamse hoofdklerk creëert een opmerkelijke situatie, die een complexe juridische toestand kan opleveren. Hij spreekt zich uit over het beleid en stelt dat belanghebbenden (in dit geval projectontwikkelaars) die last hebben van overheidsbeleid, schadeclaims zouden kunnen opvoeren, op grond van risicoaansprakelijkheid.
Dat kan een kostbare kwestie worden voor de werkgever van deze ambtenaar. Volgens de visie van die ambtenaar kan de belastingbetaler dan weer een schadeclaim indienen als de belastingen verhoogd moeten worden om die claims te bekostigen.

Daar is Arjan van Gils niet bang voor. Ook de overheid moet niet bang zijn. Tegen ontevreden burgers moet een sterk leidende overheid kunnen zeggen: 'Wat u wilt, kan niet'.
De politieke richting die de gemeentesecretaris in wil, is duidelijk. Als met uitbreiding van de Maasvlakte de milieudoelstellingen niet worden gehaald, is het niet de bedoeling dat de astmatische burger naar de rechter stapt. Wel mogen de gemeente Rotterdam, projectontwikkelaars en bedrijven naar de rechter als de Maasvlakte niet het gedroomde paradijs wordt als daarmee wel die milieudoelstellingen gerealiseerd worden.

Natuurlijk mag de overheid worden afgerekend op haar beleid en prestaties. Dat zou, normaal gesproken, via de stembus moeten gaan. Maar wanneer is er sprake van schade die via de rechter moet worden verhaald?
De schadeclaim die in 2005 werd overwogen omdat burgers door de invoering van de euro duurder uit zijn is er bij mijn weten nooit van gekomen. Een claim die de verenigde autoleasebedrijven overwegen, omdat ze verlies vrezen wegens een wijziging in de wegenbelasting, zal ook wel geen kans maken.
En zal de schadeclaim die de nabestaanden van de slachtoffers in Sebrenica eisen van de nederlandse overheid worden toegewezen?

De geldende juridische regelingen bieden genoeg mogelijkheden om schade te claimen, ook bij de overheden. Als directe schuld kan worden aangetoond, zal een rechter een claim ook toewijzen.
Toch wordt soms een zaak niet naar ieders tevredenheid afgehandeld. De ministers die verantwoordelijk werden gehouden voor fouten in de brandbeveiliging van het cellencomplex op Schiphol, dat in 2005 afbrandde, verschenen niet voor de rechter. Ze kozen eieren voor hun geld en stapten op. De overheid heeft geen schadeclaims betaald.

Heeft de gemeentesecretaris van de tweede grootste gemeente daarom gelijk? Moet het mogelijk zijn dat de overheid ook op risicoaansprakelijkheid kan worden aangesproken als zij in al haar maakbaarheid faalt?
En mag een ambtenaar daarover zeggen wat-ie maar wil en moet zijn werkgever (de overheid dus) voor de rechter worden gesleept als iemand van die uitspraken schade denkt op te lopen?

Geef een reactie

Zeg me wie je bent

GeluidanalyseEindelijk kun je weer op je woord worden geloofd. Dankzij Siemens. Dit bedrijf gebruikte al enige tijd stemherkenning als middel tot identificatie van medewerkers die de helpdeks belden.
Inmiddels meent Siemens dat deze technologie zo ver is ontwikkeld en zo goed werkt, dat het ook aan 'de consument' beschikbaar kan worden gesteld.

Groot probleem bij heldpdesks blijkt dat mensen hun wachtwoord zijn vergeten. Dat geldt ook bij het gebruik van de pc. Mensen die hun pc hebben beveiligd door hun de toegang tot het besturingssysteem met een wachtwoord te vergrendelen, kunnen nu automtatisch en snel aan nieuwe wachtwoord worden geholpen.
Door niet alleen hun persoonlijke gegevens (naam, geboortedatum, enz.), maar ook hun stem te laten registreren, wordt een vlotte afhandeling aan de helpdesk mogelijk. Je babbelt wat door de telefoon tegen een computer en binnen enkele minuten heb je je nieuwe wachtwoord.
Mooie oplossing voor mensen die last hebben van het MAHSRO-verschijnsel?

Snel en makkelijk is ook het doel dat Albert Heijn voor ogen heeft bij de introductie van de vingerscan. Aan de kassa betalen met je vingerafdruk. Je kunt he pincode gerust vergeten.
De eerste gebruikers van deze methode zijn enthousiast en maken zich weinig zorgen over eventueel misbruik.
Overigens: dat je vingerafdruk aan slijtage onderhevig is, naar mate je ouder wordt, kan het zoveelste probleem van de vergrijzing worden.

Biometrie is betrekkelijk nieuw. Toch wordt het steeds meer gebruikt. De irisscans en gezichtsscans bij de paspoortcontrole op vliegvelden, het biometrische paspoort dat vorig jaar in Nederland is ingevoerd en nu dan ook de vingerscans en stemherkenning.
De consument lijkt de grootste twee bezwaren (falende tehcniek en inbreuk op de privacy) argeloos terzijde te schuiven. Albert Heijn wordt zonder meer vertrouwd, terwijl gegegevens van de klanten met een AH-bonuskaart gebruikt worden om uitkeringsfraude op te sporen. De Sociale Verzekeringsbank kan bij de grootgrutter controleren of de uitgaven van boodschappen een beetje passen bij het budget van een uitkeringsgerechtigde.
Zal Albert Heijn de recherche ook een handje helpen als die wil weten waar criminelen hun boodschappen doen?

In mei interviewde De Volkskrant de hoogleraar Recht en Informatisering en lid van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid, Corien Prins. In dat artikel stelt de hoogleraar dat mensen neigen een bijna grenzeloos vertrouwen in de technologie te hebben. Quote: “Zo zit er achter de toepassing van biometrie een complexe technische wereld. Er worden afwegingen gemaakt waar burgers geen weet van hebben, maar die wel hun positie bepalen”.

Falende techniek kan van een argeloze burger een misdadiger maken. Het koppelen van verschillende databases met persoonlijke gegevens kan gebruikt worden zonder dat de burger er zelf iets van weet. De keuzes die bij het gebruik van al die gegevens worden gemaakt, maakt de burger niet zelf.
Als jij nooit een aanbieding van een verzekeraar in de bus krijgt, zul je blij zijn met het uitblijven van ongewenste reclame. Ben je ook zo blij als je weet dat de verzekeraar bepaalde buurten of mensen met een bepaald inkomen mijdt? Die gegevens heb jij niet geleverd, die haalt de verzekeraar uit bepaalde databases.

Om biometrie ook een aanvaarbaar onderdeel van de burgercontrole te maken, worden ook toepassingen de wereld in geholpen waar de burger voordeel meent bij te hebben.
Nooit meer wachtwoorden onthouden, want met een paar cijfers brabbelen heb je zo een nieuwe. Nooit meer je pincode onthouden, want je betaalt met je vingerafdruk.
Het gemak dient de mens. En voor dat gemak gooit de mens blijkbaar graag zijn privacy te grabbel.

Geef een reactie

Naar een toekomst zonder werk

Robot

Ik wou dat ik een vulkaan was. Lekker op mijn rug liggen roken en iedereen zegt: Kijk, hij werkt!

Maar ledigheid is des duivels oorkussen. Dat moeten we niet willen. De toekomst is geen luilekkerland, waar de gebraden kippetjes zo je mond invliegen. Nee, de commissie Bakker wil naar een toekomst die werkt. En in die toekomst is iedereen aan het werk. Geen werkloosheid meer en langer werken. Langer in jaren en langer per dag.

De politiek vroeg de commissie Bakker zich over het ontslagrecht te buigen en het resultaat is verbluffend: niks ontslagrecht. Er wordt niemand ontslagen want alle handen zijn nodig om onze welvaart op peil te houden. Dus werkgevers die iemand ontslaan draaien voor de kosten op om de ontslagene aan een andere baan te helpen. Werknemers die het als hoogste ideaal zien om in part time baantjes tot pakweg hun vijftigste te werken zullen raar opkijken, want zulk werk is er straks niet meer. Arbeid is werk, dus een arbeidersparadijs is een wereld waarin veel, lang en hard wordt gewerkt.

Het streven naar een lang en gelukkig leven, in zo groot mogelijke ledigheid, dreigt nu als een boemerang tegen ons te keren. We leven eindelijk wat langer, in een relatief grotere gezondheid, maar nu wordt het toch te grijs. De commissie Bakker komt daarom met een visionair, alles omvattend rapport met een veelzijdig aanbod aan oplossingen om een noodlottige toekomst het hoofd te bieden.

Een volledige werkgelegenheid is één van de speerpunten uit dat rapport. Los van de argumenten die hier en daar zijn aangevoerd om aan te tonen dat er geen werk voor iedereen is, kan ook op een andere manier naar de wil tot werk gekeken worden.

In de geschiedenis van de arbeid stond tot nu toe centraal dat meer werk, in de kortst mogelijke tijd door minder mensen gedaan zou moeten worden. Dankzij de lopende band en geautomatiseerde productieprocessen is dat aardig gelukt. Voordelen: de efficiëntie van het werk wordt vergroot en veel vervelend of smerig, ongezond werk is door machines overgenomen.

In alle plannetjes voor een volledige werkgelegenheid, valt weinig tot niets te lezen over de mogelijkheden die hedendaagse en toekomstige technologie kan bieden om de dreigende problemen op te lossen. Arbeid adelt is nog steeds de onderliggende filosofie. De commissie Bakker ziet ook slechts heil in werk door mensen. Nergens een visie over de mogelijkheden van technologie en automatisering. Wel plannen om de zorg betaalbaar te krijgen (later met pensioen, zelf meebetalen aan je eigen AOW) en meer mensen aan het werk in de zorg (langer werken, geen deeltijdbaantjes), maar geen enkel idee of dat werk ook op een andere manier kan worden gedaan.

In landen als Japan en Korea ziet men wel mogelijkheden in technologische hulp. In Zuid-Korea is vorig jaar een experiment gestart met huishoudrobots. Duizend huishoudens en veertig kinderopvangcentra kregen geautomatiseerde hulpjes in huis. En in Japan worden robots ingezet om de eenzaamheid onder ouderen te verlichten. Robots worden gezien als een substantiële bijdrage om problemen rond de vergrijzing aan te pakken.

Waarom ontbreekt die invalshoek in plannen van commissies als die van meneer Bakker of “sociale plannen” zoals mevrouw Hamer (PvdA) die lanceerde? Waarom staat het streven naar een werkloos luilekkerland niet centraal?

Het zal toch niet de calvinistische zienswijze zijn dat het paradijs niet op aarde te vinden is, maar na een arbeidzaam leven in de hemel op ons wacht?

(Het “ik wou dat ik een vulkaan was…” is gejat uit een voorstelling van het ooit roemruchte cabaretduo Neerlands Hoop).

Geef een reactie

Taalles

Taal leren

Elf miljoen euro valt er te verdienen door tienduizend oude nederlanders die de nieuwkomers onze taal gaan leren.
“Den eerschten lesch” ghaet alzo:

Den oude meester:

Die door de wereldt sal gehraken,
die moet connen huilen met de honden
ende moet ook connen diversche spraken

De nieuw gehkomene:

Ah! Ich verstehe what you say
tout le monde zegt van alles
cosmopolitaal, das ist okay!

Geef een reactie

Oranje kinderen

Kind

De waarde van oranje. Daar zal in deze tijden verschillend over worden gedacht en vooral met sport geassocieerd worden. Even de dagelijkse sores laten voor wat het is en je overgeven aan het plezier van een leuk potje voetbal.
Nu zijn er in de kleurensymboliek de meest uiteenlopende opvattingen over de waarde van oranje. Plezier wordt er mee geassocieerd, maar het kan net zo goed voor verdriet staan.
De treurige kanten van sportieve gebeurtenissen zou in augustus wel eens onder de aandacht gebracht kunnen worden. Een deense kunstenaar wil oranje als protestkleur wil bij de Olympische Spelen in China.

Maar goed, da's allemaal gedoe van volwassenen. Bij oranje en kinderen spelen heel andere zaken. De meeste mensen zullen onmiddellijk aan het nageslacht van de koninklijke familie denken. De één krijgt dan een vlaag van vertedering, een ander zal verzuchten dat het jammer is dat Rouvoet de oranje-selectie vooral in god's hand wil houden.

In Gelderland hebben ze oranje kinderen in een wel heel bijzonder daglicht gezet. Oranje kinderen zijn probleemkids of afkomstig uit een ongelukkig gezin. Met die vaststelling zullen niet blij zijn in het koninklijk huis.

De politie in Gelderland heeft een systeem ontwikkeld om zo vroeg mogelijk kinderen met criminele ambities in kaart te brengen. Dat systeem wordt nu landelijk ingevoerd en kan op een staatssubsidie van 270.000 euro rekenen.

Met het systeem wordt geregistreerd welke kinderen in aanraking met oom agent komt en welk probleemgedrag het vertoont. Die informatie wordt gelinkt aan de thuissituatie. Komen daar criminele broertjes of zusjes voor of zijn er andere problemen, dan heeft men genoeg gegevens om het kind een code te geven.
En dat wordt op een wel heel creatieve manier gedaan. Wit staat voor geen risico, geel is opkomend risico. Ben je oranje dan ben je dus een probleemkind. Rood is crimineel.

Codes zijn bedoeld om bepaalde zaken simpel en overzichtelijk te houden. Maar had men in dit geval niet wat beter kunnen nadenken? Los van wat er in de diverse theorieën over de symboliek van kleuren wordt vermeld, is hier sprake van een codering die sterk stigmatiserende trekjes heeft. Of mogen we nog blij zijn dat zwart niet in het kleurenspectrum van het registratiesysteem voorkomt?

Nou mag de koningin zich niet al te veel met de keuzes van het kabinet bemoeien, maar hopelijk voelt ze zich nu zo zeer in haar oranje waarde aangetast dat ze in deze kwestie stevig ingrijpt.

Geef een reactie

Van viertaks naar ééntaks

Twintig eurocentVoor een dubbeltje op de eerste rang zitten, wie wil dat nou niet? Rita Verdonk gunt het iedereen. En om dat mogelijk te maken moet de vlaktaks worden ingevoerd.
Een voorstel dat eind mei overigens ook door de SER werd gepropageerd.

Allerlei argumenten zouden pleiten voor de vlaktaks: mensen zouden meer en langer willen werken als ze minder belasting moeten betalen, het voorkomt kapitaalvlucht naar het buitenland en het zou veel eerlijker zijn. Mensen die veel en hard werken en daardoor veel verdienen, hoeven niet zuur naar hun belastingaanslag te kijken.

Het huidige belastingstelsel kent vier tarieven. Verdien je tot ruim 17.000 euro, dan betaal je 33,65% belasting.
Dan maakt de belastingdienst een sprong van 7,75%. Tussen 17.320 en 31.122 euro moet men 41,40% afstaan aan het rijk.
De volgende stap is minimaal. Tussen 31.123 en 53.064 euro wordt 42% belasting geheven.
De volgende groep heeft het erg zwaar. Boven de 53.065 euro per jaar gaat 52% naar de schatkist. Da's een behoorlijke sprong en dat voelt niet lekker. Logisch dat aan een vlaktaks wordt gedacht.

Nu zou je iedereen op een vlakinkomen kunnen zetten. Allemaal hetzelfde basissalaris om modaal van te kunnen leven, met een belasting die genoeg oplevert om de staat draaiende te houden. Wie meer verdient, mag het houden.
Het CBS stelde in 2007 de beroepsbevolking op 7 miljoen mensen. Als die allemaal 65.000 euro bruto per jaar verdienen en daarvan 31 procent aan de belasting schenken, casht de overheid ruim 141 miljard euro en houdt iedereen toch nog netto 3738 euro per maand over om van te leven.
Ter herinnering: in 2006 waren de staatsuitgaven…. 141 miljard euro.
Maar goed, een vlakinkomen is hier onbespreekbaar.

De vlaktaks zou dus een oplossing kunnen zijn. Maar zonder belastingen kunnen we niet. Dat wil zeggen: wijzelf wel, maar wegen aanleggen, de zorg betalen en het onderwijs nog een beetje op kwaliteit houden, wordt een bijna onmogelijke zaak. Dat zou tot een vervlakking van de kwaliteit van ons bestaan leiden.

Maar als we zo gehecht zijn aan zoveel miljoen mensen met zoveel miljoen inkomensverschillen, omdat al die verschillen het land zo leuk maken, waarom dan 1 belastingtarief? Wie zo tegen vervlakking is, zou ook niet voor een vlaktaks moeten zijn.
Wat mij betreft mag het huidige viertaksstelsel best op de schop. Niet naar een ééntaksstelsel, maar een 30-taksstelsel: van 25 tot 50 procent.
Tot een brutosalaris van 30.000 euro is iedereen belastingvrij. Vanaf 30.000 euro gaat men 25% belasting betalen en voor elke 5000 euro meer komt er telkens 1% bij.
Vanaf 100.000 euro wordt er telkens 1% meer belasting geheven voor elke 50.000 euro meer.

Daar moeten we toch een heel eind mee komen. De grote sprongen in het huidige viertaksstelssel zijn weggewerkt. De verschillen waar mensen mee geconfronteerd worden als ze ineens wat meer verdienen en in een ander tarief komen, zijn afgevlakt. En het solidariteisprincipe blijft overeind.
Nu nog een deskundige zoeken die kan uitrekenen of de overheidsuitgaven hiermee voldoende zijn gedekt.

Geef een reactie

De coalitie-mixer

CoalitieLeuke jongens en een enkel meisje van het weblog GeenCommentaar. De laatste versie van hun democratisch speeltje is uit: de coalitiechecker.
Op basis van de meest recente opiniepeilingen van de Politieke Barometer, kun je checken hoe de coalitie van jouw voorkeur het op dit moment zou doen.

De standaardpagina van deze virtuele kabinetsformatie gaat uit van minimaal 76 zetels in de Kamer en maximaal 6 verschillende coalitiepartners. Dat levert al een overzicht van 341 mogelijke opties. Je moet er niet aan denken dat het stemmen op coalities wettelijk mogelijk wordt. Bij zo'n overdaad aan keuzes krijg je geen hond meer naar de stembus.

Maar je kan ook zelf je voorkeur samenstellen en kijken of dat een leuke coalitie oplevert.
Nu heb ik afgelopen zaterdag een gastlogje mogen schrijven op GeenCommentaar. Dat ging over de JOVD, de jonge liberalen, die ooit de initiatiefnemers waren voor het zogenaamde 'des Indes beraad'.
Dat was een overleg tussen VVD, PvdA, D66 en GroenLinks, met als doel uit te zoeken of een regering zonder dat eeuwige CDA mogelijk was.

Die optie heb ik nu door de coalitiechecker gehaald en de SP aan die humanistisch-sociaal-democratische-liberale coalitie toegevoegd (in de tijd van het des Indes beraad was de SP geen serieuze regeringskandidaat).
Op dit moment zijn PvdA, VVD, SP, GL en D66 met 89 zetels in de 2e kamer vertegenwoordigt. Omdat de PvdA in 2002 besloten heeft samen te spannen met CDA en CU, krijgt de oppositie van SP, D66, GL en VVD weinig voet aan de grond in het kabinetsbeleid. De christelijke dominantie is nog steeds troef, dankzij het opportunisme van de PvdA, een iets te grote bek van Jan Marijnissen tijdens de kabinetsinformatie en een VVD die het met de oorspronkelijke liberale principes niet zo nauw neemt.
Zo gauw zien we het 'des Indes beraad' zich niet herhalen.

De coaltiecheker leert dat bovengenoemde combinatie er in zijn totaliteit flink op achteruit is gegaan in de peilingen. Danzkij winst voor D66 komt die coalitie toch nog op een meerderheidje van 76 zetels.
Het huidige kabinet zou het overigens ook niet redden. CDA, CU en PvdA zijn nu nog goed voor 80 zetels, maar in de peilingen hebben ze het dieptepunt van slechts 60 bereikt.

Nee, een democratie op grond van christelijke normen en waarden, daar komen we waarschijnlijk tot in de eeuwigheid niet meer van af. Zelfs in GroenLinks geloven ze er niet meer in. Daar gaan stemmen op om orthodoxen meer ruimte te geven binnen de partij.

Wel een leuk speeltje, die coalitiechecker. Die wordt pas echt interessant als er weer verkiezingen voor de deur staan. In eerdere artikelen heb ik al eens voorgesteld dat de kiezers, behalve hun traditionele stem, ook een voorkeur voor een coalitie in de stembus zouden mogen deponeren.
De kieswet moet een klein beetje veranderd worden. Het instrument is er dankzij GeenCommentaar al. Een beetje aanpassen en het initiatief van GeenCommentaar is ook bruikbaar voor mijn voorstel.
Of krijgen we dan een actie 'Wij vertrouwen de coalitiechecker niet'?

Wil je ook een kabinetje formeren? Ga dan naar de coalitiechecker.

Geef een reactie