Auteursarchief: Klokwerk

Te kust en te keur.

Een tijdje terug meende minister van integratie, mevrouw Vogelaar, dat de inburgeringstoetsen niet in orde waren. Ook al beweerde TNO het tegendeel. Mevrouw Vogelaar vond dat de toetsen zodanig verbeterd moesten worden dat het slagingspercentage omlaag zou gaan. Nou was er wel vaker kritiek op die toetsen. Ze zouden niet deugen omdat zelfs hier geboren en getogen inwoners een onvoldoende haalden. Zelf heb ik de Nationale Inburgeringstest van Teleac uit 2005 nog eens gedaan en jawel hoor: ik vrees dat ik mijn paspoort wel kan inleveren.
Maar nu komt het helemaal goed. Aanbieders van inburgeringsprogramma''''s worden nu ook aan een toets onderworpen. Slaagt men dan verkrijgt men een keurmerk. Diverse gemeenten hebben al aangekondigd alleen de goedgekeurde instellingen te subsidiëren. Inmiddels is de helft van de ruim 120 aanbieders al dik geslaagd. De rest is nog in procedure. Het valt dus kennelijk best mee.
Wat moeten de kandidaten voor deze toetsen echter met dit te kust en te keur-beleid? Hoe kunnen ze zich nou goed voorbereiden op het stempel goede inburger? Want eerst slaagden er aardig wat en dat vond Vogelaar dus teveel. En diegenen die slaagden deden het dus kennelijk beter dan menig erkende nederlander. En bij wie gaan ze de inburgeringskursus volgen? Bij die ene ongestempelde school in de buurt of bij een school met keurmerk, maar die wel 50 kilometer verderop te vinden is?
Het keurmerk zal de zoveelste dam worden om de instroom van immigranten te beperken. Want een immigrant die slaagt bij een niet goedgekeurde instelling, die wel dezelfde toets afneemt kan er op rekenen dat hij/zij niet tot prima inburger bestempeld zal worden.
Op naar de volgende vondst.

Geef een reactie

Maakbaarheid begint bij de bron.

Er zijn twee soorten maakbaarheid. De eerste is erg leuk. Uit het niets iets maken. Lekker beetje zitten uitvinden, ontdekkingen doen. Zo maakten we het vuur en het wiel. De tweede soort maakbaarheid is het meest bekend en toegepast: de reactie op de eerste soort. Want al zijn veel uitvindingen erg aardig, ze leveren ook bijverschijnselen op waar me minder blij mee zijn. Ofwel: er is geen koe zo bont, of er zit wel een vlekje aan.
Het menselijk tekort kan niet alles voorzien. Met het vuur en het wiel maakten we tenslotte ook klimaatveranderingen waar we nu zo veel moeite mee hebben. Veel mensen denken dat we dat met al onze maakbaarheid wel weer echt kunnen zetten. En zo zijn we lekker bezig. Hebben we last van water? Hoppa, inpolderen die handel. Gaat de jeugd niet alleen hangen maar ook klieren? Dan maken we prep camps waar ze tot voorbeeldige burgers worden opgevoed.
De meeste maakbaarheid is eigenlijk mosterd na de maaltijd. Maar misschien komt daarin verandering dankzij Wageningse onderzoekers. Ze hebben ontdekt welk gen verantwoordelijk is voor volle melk. Wat dat met maakbaarheid te maken heeft? Wel, eerst was er de koe en daar hebben we de melkproductie van gemaakt. Da's nog een hele industrie geworden. Met uiteindelijk resultaat dat we nu een overdadige keus aan melkproducten hebben. Daar zijn labaratoria en machines voor nodig. De koeien die doen maar wat, dus moeten wij mensen aan de slag met wat die beesten afscheiden. Het zou een stuk schelen als koeien meteen de gewenste melksoorten leveren.
En dat gaat mogelijk worden dankzij die Wageningse onderzoekers. Ze kwamen erachter dat verschillende koeien ook melk met verschillend vetgehalte produceerden. Nu ze het gen ontdekt hebben dat daar verantwoordelijk voor is, moet het mogelijk zijn om met een uitgekiend fokprogramma koeien te maken die melk fabriceren met het juiste vetgehalte. Zo zouden we dus volle en halfvolle melkkoeien kunnen krijgen. En natuurlijk de nul-procent koe.
Kijk, dat is nu een andere opvatting van maakbaarheid. Begin bij de bron! Ga nou geen melkfabrieken bouwen waardoor prachtige stukjes natuur verloren gaan. Maak geen machines die het milieu belasten. Nee, pak de bron aan. Een doorbraak in het maakbaarheidsdenken. Dat biedt perspektieven. De uitvinding van het vuur kan op de schroothoop. Zoek het gen dat verantwoordelijk is voor ons koude-gevoel. Met een beetje genetische manipulatie moet dat toch een warmte-gen kunnen worden en hebben we het vuur helemaal niet meer nodig. En het wiel hoeft niet langer uitsluitend onder milieuvervuilende auto's te worden gemonteerd. Als eenmaal het gen gevonden is dat de groei van onze voeten bewerkstelligt, kan met een fraai fokprogramma een hele nieuwe generatie mensen ontwikkeld worden die wieltjes onder de enkels hebben.
Begin dus bij de bron. Want onze geniale maakbaarheid zit tenslotte ook in onze genen. Toch?

Geef een reactie

Diplomatieke codes in het Midden-Oosten.

Terwijl de Palestijnse gebieden steeds dieper wegzakken in een burgeroorlog, verschijnt een vertrouwelijk overdrachtsrapport van de VN-gezant in het Midden-Oosten Alvaro de Soto via de Guardian en daarop volgend NRC Handelsblad Het rapport, gedateerd 5 mei jl., geeft een dramatisch zicht op de codes die gelden bij het werk van deze VN-missie voor vrede in het gebied en het zogenaamde Kwartet voor het Midden-Oosten (samenwerking tussen VS, EU, Rusland en de VN).

In mijn eerste blog op Peterspagina wil ik verhalen en citeren uit dat indrukwekkende rapport, juist op dit moment. Want deze oorlog is er niet alleen een van Palestijnen onderling. Deze oorlog is er ook vanwege het falen, dan wel de onwil van internationale diplomaten om een oplossing van het Isrælisch-Palestijnse conflict dichterbij te brengen. Deze oorlog is er een van verraad aan basisprincipes van internationaal recht en de doelstellingen van de VN. Laat dit blog geen reden zijn om het rapport van Alvaro de Soto niet zelf te lezen. Hoewel de lengte van mijn bijdrage anders doet vermoeden, heb ik me grotendeels beperkt tot de machinaties van het diplomatieke verkeer en veel andere ontwikkelingen buiten beschouwing gelaten.

Als De Soto in juni 2005 aan de slag gaat in Gaza en Jerusalem aan de slag gaat, treft hij een onderbezet en slecht geleid bureau aan, dat geen goede betrekkingen onderhoudt met andere VN-missies in de regio. Tijdens zijn missie, krijgt hij nooit toestemming om naar Syrië te gaan of direct met de Palestijnse Autoriteit in overleg te treden. Dit heeft hindert zijn werk enorm. “I have frequently felt like the Black Knight in “Monthy Pyton and the Holy Grail”, who, after having both legs and both arms lopped off by the King, still accuses his adversary of cowardice and threatens to bite off his legs”.

Wolfensohn – de kandidaat opvolger van Wolfowitz bij de Wereldbank – wordt door de VS geparachuteerd als speciale afgezant voor Gaza. Na veel duwen en trekken wordt hij gezant van het hele Kwartet, met een ruim mandaat. Hij krijgt het beste personeel van elk lid van het Kwartet toebedeeld en beschikt over de beste informatie, aangeleverd door het US State Department. De samenwerking tussen de missie van De Soto en die van Wolfensohn verloopt steeds moeilijker. Niettemin doet Wolfensohn goed werk, al wordt hij op belangrijke momenten gedwarsboomd door uitgerekend de VS-gezanten en uiteindelijk Rice zelf. Wolfensohn verdwijnt tamelijk geruisloos van het toneel.

De meest dramatische ontwikkelingen vinden plaats rond de Palestijnse verkiezingen. President Abu Mazen’s strategie om Hamas zoveel mogelijk mee te laten doen in het politieke proces en ze daarmee ook het vredesproces in te trekken krijgt aanvankelijk de steun van het Kwartet. Echter, als Hamas de verkiezingen wint is het hek van de dam. Onder leiding van de VS worden alle banden met de Palestijnse Autoriteit voorwaardelijk gemaakt aan afwijzing van geweld, erkenning van Israël en het overnemen van alle vorige vredesakkoorden, inclusief the ‘Roadmap to Peace’. De EU en Rusland gaan er zonder protest in mee.

Hiermee wordt het Kwartet onderdeel van het conflict in plaats van onderdeel van de oplossing. De belangrijkste opdracht van Wolfensohn was om de Palestijnse economie weer uit het slop te trekken. Wat daar van over is wordt effectief om zeep geholpen door de boycot van het Kwartet. Dit heeft ernstige gevolgen voor de levenstandaard van mensen, vooral in de Gaza-strook. De insituties van de Palestijnse Autoriteit storten in. Wederopbouwhulp wordt weer noodhulp.

Israël stopt met het doorsluizen van BTW en douaneheffingen naar de Palestijnse Autoriteit. Dit geld wordt opgebracht door Palestijnse bedrijven. Het is in strijd met de akkoorden waar Hamas wél aan gehouden wordt. Hierdoor valt ongeveer een derde van de inkomsten van de Palestijnse Autoriteit weg. Drie van de vier leden van het Kwartet zijn ongelukkig met de gang van zaken en roepen Israël op de betalingen te hervatten. Onder druk van de VS blijft de kritiek binnenskamers. De kritiek op het gebrekkige regeren van de nieuwe Palestijnse regering neemt steeds verder toe.

Kort na de verkiezingen laat Hamas weten een breed samengestelde regering te willen vormen. De VS verzetten zich fel tegen een regering met Hamas én Fatah. Daarmee zouden de ‘good guys’ namelijk niet meer eenvoudig van de ‘bad guys’ te scheiden zijn: “… the US envoy declared twice in an envoys meeting in Washington how much ‘I like this violence’, referring to the near civil-war that was erupting in Gaza in which civilians were being regularly killed and injured, because ‘it means that other Palestinians are resisting Hamas’”. Uiteindelijk wordt door inspanningen van koning Abdullah van Saoedi-Arabië in Mekka tot een regering van Nationale Eenheid gekomen. Als de VS zich niet verzet hadden, had de regering een jaar eerder gevormd kunnen worden en was veel leed en ellende voorkomen.

Aanvankelijk is De Soto positief over het concept van ‘het Kwartet’. Het is geen gek idee om het drukke diplomatieke verkeer in het Midden-Oosten te stroomlijnen. Maar twee jaar later vindt hij dat de VN serieus haar positie binnen het Kwartet moet overwegen. Het Kwartet functioneert als een vriendengroep van de VS, die de VS gebruikt wanneer het haar uitkomt. Tegelijkertijd is de VS de enige partij die werkelijk invloed heeft op Israël, maar zelden bereid is enige druk van betekenis uit te oefenen. Binnen het Kwartet is de leidende rol van de VS onuitgesproken en al helemaal niet geformaliseerd. Elk lid van het Kwartet spreekt voor zichzelf en niet zelden spreken ze elkaar openlijk tegen.

Ondank de tekortkomingen kon De Soto met de positie van de VN in het Kwartet leven, totdat zij posities ging innemen die nooit op een meerderheid binnen VN-organen zouden kunnen rekenen, die in strijd zijn of tenminste op gespannen voet staan met VN-veiligheidsraadresoluties en/of internationaal recht, dan wel een minimum aan onpartijdigheid ontberen dat de levensader van diplomatiek optreden van de Secretaris-Generaal is.

Dit betekent allerminst dat De Soto geen kritiek heeft op de Palestijnse autoriteiten en Hamas in het bijzonder. Hij beschrijft bitter de spiraal van geweld en verharding.

De blokkade van de Palestijnse Gebieden wordt door veel gewone Palestijnen gezien als collectieve straf voor de verkiezingsuitslag en het Kwartet als degene die de straf oplegt. De facto is het niet het Kwartet dat de sancties heeft opgelegd, maar Israël, de VS en de EU. Maar door de Palestijnen wordt het wel zo gevoeld, waardoor het Kwartet geen effectieve politieke rol meer kan spelen en ook de reputatie van de VN ernstig op de proef wordt gesteld. Het Kwartet, met Rusland en de VN, biedt een scherm waar de VS en de EU – die de sancties feitelijk opleggen – zich achter verschuilen.

Het Kwartet is verworden tot een mechanisme dat niet primair gaat over het oplossen van het Palestijns-Isrælische conflict. Het gaat net zo goed over Transatlantische relaties en wat verder van belang wordt geacht. Er wordt gegniffeld over de EU die met drie vertegenwoordigers aan tafel zit en daardoor geen eenduidig, maar wel een representatiever, geluid laat horen.

De VN Secretaris Generaal is een vreemde eend aan tafel. Hij zit er niet als vertegenwoordiger van de lidstaten, hij heeft geen mandaat van de Veiligheidsraad of de Algemene Vergadering, maar zit er vooral vanwege zijn vermogen om de lidstaten achter zich te krijgen. Naar de mening van De Soto is de plicht van de VN om zich binnen het VN-recht en het internationale recht te bewegen in het Kwartet. De stellingname van het Kwartet heeft de VN op glad ijs gebracht en de VN-medewerkers – die ‘op de grond’ de effecten van de blokkade proberen te verlichten, in een onmogelijke positie.

“With the benefit of hindsight. perhap we got carried away somewhat by our desire to be in the political game, after a fashion, in the Middle East. Embarking on this endeavour in a role for which the UNSG, because of the unique nature of his job, may not be suited, has put us in a difficult position, where our responsibilities toward the Palestinian people and the MEPP in general, are compromised, if not sacrificed, on the altar of an improved relationship with certain member states, however important they may be”. De Soto stelt dat de VN niet langer verantwoordelijkheid moet dragen voor de beslissingen van het Kwartet, maar beter een soort waarnemer-positie kan innemen.

Een belangrijk voordeel van VN-diplomatie is dat de VN met partijen praat waar andere partijen/landen zich niet aan branden, zolang het het doel van vreedzame conflictbeslechting dient. Na de verkiezingsoverwinning van Hamas heeft de VN richtlijnen opgesteld over contacten met de regering van de Palestijnse Autoriteit. Voor De Soto betekent dit dat hij alleen op hoog niveau contact mag hebben met de toestemming van de Secretaris-Generaal. Deze toestemming krijgt hij vrijwel nooit en bovendien werd niet uitgelegd waarom, behalve dat het de contacten met de Kwartet-partners zou bemoeilijken. Dit maakt effectieve diplomatie onmogelijk en is in VN-context moeilijk te volgen. Waarom wel praten met de Libanese Hezbollah en niet met Hamas? Er is geen enkele VN-resolutie die deze contacten verbiedt. Door diplomatieke relaties met de Palestijnese Autoriteit en Syrië in te ruilen voor goede relaties met de VS en Israël heeft de VN zich irrelevant gemaakt in de regio. Als de Secretaris-Generaal zijn onpartijdigheid in het Midden-Oosten verliest door zich teveel te vereenzelvigen met één of twee leden van de Veiligheidsraad, verliest hij zijn geloofwaardigheid wereldwijd en kan de VN dus ook elders niet meer effectief aan het oplossen van conflicten werken.

Het moment dat de nieuwe Secretaris-Generaal Ban Ki-moon de relatie van de VN met de Palestijnse Autoriteit verder op scherp zette door te spreken van voorwaarden aan verdere contacten, was voor De Soto de druppel die de emmer deed overlopen. Hij realiseerde zich dat zijn inspanningen geen resultaat konden hebben en besloot na 25 jaar de VN te verlaten.

De Soto noemt het ineenstorten van de Palestijnse Autoriteit een realistisch scenario, als de boycot en het isoleren van de Hamasleden in de regering aanhoudt. In dat geval moet Israël haar verantwoordelijkheid voor het welzijn van de bevolking in de bezette gebieden weer op zich nemen en zijn de institutionele vorderingen sinds de Oslo-akkoorden tenietgedaan. Dit brengt ook de twee-staten oplossing verder weg. Want voor die oplossing zijn twee territoria en twee regeringen nodig. Ook voor Israël is dat geen aantrekkelijk perspectief.

“Should that (het uiteenvallen van de Regering van Nationale Eenheid, LdB) happen, it will be a huge setback for Isræl and the Palestinians alike and be a major setback for efforts to resolve conflict through diplomacy rather than violence in the region and even beyond – and I fear that the UN will not be able to say that we did what we could to prevent it”.

Hij verwijt zichzelf en de VN Israël met fluwelen handschoenen aan te pakken. Israël weet haar vermogen om de relatie tussen VN en VS te beïnvloeden feilloos aan te wenden. “We are not a friend of Isræl if we allow Isræl to fall into the self-dilusion that the Palestinians are the only ones to blame, or that it can continue blithely to ignore its obligations under existing agreements without paying an international diplomatic price in the short-term, and a bitter price regarding its security and identity in the long-term”.

Rode draad in het verhaal van Alvaro de Soto is de code om Israël en de VS niet voor het hoofd te stoten. Deze code is sterker dan die van internationale diplomatie en blijkt zelfs het VN-verdrag opzij te kunnen zetten. De tragedie is dat daarmee het hart van haar bestaan van de VN – het vreedzaam voorkomen en beëindigen van conflicten – wordt geraakt.

Geef een reactie

Het menselijke tekort ontdekt.

Het onderzoek naar onze genen heeft beleeft een doorbraak. Het menselijke tekort is ontdekt!Inmiddels weten we dankzij DNA-onderzoek welke genen verantwoordelijk zijn voor de kleur van ons haar of onze ogen. Ook weten we welke genen de aanstichters zijn van bepaalde ziekten. Maar het eeuwige raadsel waarom wij mensen met de beste bedoelingen ons ding doen en toch zeer regelmatig falen, was tot op heden niet opgelost.
Het blijkt niet de zondeval van Adam en Eva te zijn. Het zijn ook niet de duivelse verleidingen die elke dag weer op de loer liggen. Het ligt ook niet aan een verkeerde opvoeding of een hersenafwijking. Nee, het zit in onze genen. Want wat blijkt? Slechts 3 procent van de genen zijn functioneel, de rest doet maar wat. Ze evolueren wanneer ze daar zin in hebben, zodat het voor onderzoekers onmogelijk wordt te ontdekken welke functie ze eigenlijk hebben. Net als men erachter gekomen is waar een bepaald gen verantwoordelijk voor is, besluit dat gen te veranderen en zet de ontdekking van de onderzoeker op losse schroeven.
Tja, als onze genen maar wat aan klooien, dan is het niet verwonderlijk dat het nooit wat zal worden met ons mensen. Het menselijk tekort is dus erfelijk omdat onze genen er een rommeltje van maken. Geef dus niet je ouders de schuld, verwijt je ondewijzers niks, vergeet dat het ooit met een hapje van een appel begon. Het zit in onszelf. Willen we de wereld verbeteren, willen we onszelf vervolmaken dan zullen we ruim baan moeten geven aan gen-manipulatie om al die evoluerende genen de juiste richting te geven. Toch?
Of wordt het menselijk tekort door geheel iets ander veroorzaakt en leidt dat er ook toe dat we nooit alles van ons DNA zullen begrijpen?

Geef een reactie

Een serieuze baas.

Op de website Mangement Team valt te lezen dat driekwart van de werknemers de baas serieus neemt. De baas? Wie is dat dan? Het begrip baas wordt toch hooguit nog gebruikt in de relatie met huisdieren? Werknemers hebben toch al lang te maken met managers, leidinggevenden, coördinatoren of slechts een hoofd? Zelfs de de schipper naast god, de roerganger van onze democratie wordt niet als baas weggezet. Meer neutraal wordt zijn functie als MP afgekort, meer amicaal wordt de man JP genoemd. Maar baas? Nee, da's toch wel een heel ouderwets woord dat in de tijd van de slavernij wel een correcte aanduiding was. Die driekwart werknemers voelen zich misschien nog slaaf? Ze komen uit een groep van 500 mensen met betaald werk, die voor een onderzoekje van Veronica Magazine zijn ondervraagd door buro Trendbox. Tweederde van die groep werkt liever erg hard om veel te verdienen dan dat ze meer vrije tijd met een laag inkomen moeten bekostigen. De meerderheid heeft ook liever een salarisverhoging dan een auto van de zaak. De gemiddeld 32 uur die men per week op het werk is wordt voor 12% benut om van een kater bij te komen. De helft van de ondervraagden zit voor privédoeleinden op internet te surfen en zo'n 40% besteedt de tijd aan roddelen. Maar driekwart neemt wel de baas serieus. Nou zou een beetje manager met bazige trekjes onmiddelijk op botte wijze een einde maken aan al die verspilde tijd. Waarschijnlijk wordt hij/zij dan meteen een stuk minder ernstig genomen. Het is en blijft wel de functionaris die over het geld gaat en dus over de eerder genoemde salarisverhogingen waar al die hardwerkende werknemers reikhalzend naar uitzien. De beste manier om het gewenste inkomen te bereiken is dan wel je baas serieus nemen. Ik denk niet dat er leidinggevenden zijn die van harte meer loon uitbetalen als ze in hun gezicht te worden uitgelachen. Hoeveel mensen onder de lezers hebben ook een echte baas? Of noemt u hem/haar gewoon bij de voornaam? En hoe serieus neemt u die baas dan wel?

Geef een reactie

Geen code, geen bestemming.

Codes moeten het de ons gemakkelijk maken. Dat blijkt niet op te gaan bij de NS. De NS heeft bijna overal de loketten gesloten en vervangen door kaartjesautomaten. Handig, want dat scheelt personeel en ook in de heel vroege en late uurtjes kun je toch een kaartje bemachtigen. Nu staan die automaten dus overal, maar dat betekent nog niet dat je ook overal kunt komen. Je reisbestemming geef je aan door een code in te tikken die de NS aan een bepaalde plaats heeft toegewezen. Sta je in Amsterdam en je wilt naar, we noemen maar wat, het Duitse plaatsje Leer? Geen probleem. Sta je echter op station Winschoten dan kun je lke code intikken die je wil, maar de code voor Leer zit er niet bij.
De Winschotenaren vinden dat een grote tekortkoming van de NS. Het vervoersbedrijf Arriva, die een groot deel van het openbaar vervoer daar regelt, adviseert de reizigers een strippenklaart te gebruiken. Als de klant dat niet zit zitten, moet-ie wachten tot de OV-chipkaart gebruikt kan worden.
Tja, heb je eindelijk mensen die zeker zijn van hun bestemming, wordt ze die zekerheid ontnomen opmdat de kaartjesautomaat de code niet kent. Ik kan me voorstellen dat de Winschotenaars een beetje hetzelfde gevoel krijgen als mensen die hun idendtiteitscode zijn vergeten (sofinummer of klantnummer) en daarom volgens de diverse helpdeks helemaal niet bestaan.
De redaktie heeft de kwestie getest bij de dichtst bijzijnde kaartjesautomaat. Om er zeker van te zijn dat er een kaartje voor het Duitse plaatsje uit zou rollen, heb ik niet de code ingetikt, maar gewoon: Leer. Wat denkt u dat eruit kwam? Een fraai kaartje waarop stond: Leer??? Dat doet u zelf maar. De NS wil dus niks leren en laat dat aan de reizigers over.

Geef een reactie

De rechtsstaat in commissie bijeen.

Terwijl de helft van Nederland dagelijks naar het werk gaat, is de andere helft in commissie bijeen. Da's maar goed ook, want het is vooor een gemiddelde minister ondoenlijk het hele beleid zelf te bedenken. Nu hebben ministers daar wel ambtenaren voor, maar de komende jaren zullen ze heel wat ambtenaren naar huis moeten sturen, dus wie helpen dan de ministers plannen te bedenken? Juist, de commissies.
De allernieuwste commissie moet uitvogelen hoe de burger meer kennis krijgt van de kernwaarden van onze rechtsstaat. Minister Hirsch Ballin (Justitie) heeft gisteren deze commissie aan het werk gezet en 1 december moet de club met adviezen en voorstellen komen. De commissie bestaat uit 8 niet zo heel erg bekende BN'ers, 4 min of meer bekende publieke figuren en 1 beste wel bekende BN'er. En dat is dan de enige zonder wetenschappelijke titel of vooraanstaande functie bij maatschappelijk relevant geachte organisaties. Richard Krajicek is dus een beetje vreemde eend in de bijt. In het Algmeen Dagblad geeft hij dan ook ruiterlijk toe dat hij met zijn inbreng er een slag naar zal slaan. Daar heeft-ie tenslotte het meest verstand van.
Hirsch Ballin maakt het zichzelf ondertussen niet makkelijk. Zijn departement kent nu dus 37 commissies en dat gaat hem dus niet alleen een hoop koffie met koekjes kosten, maar ook een partij leeswerk. Dat de man houdt geen tijd meer over voor een goed boek, laat staan voor een aardig weblogje.
We wensen de commissie veel succes want de kernwaarden van de rechtsstaat staan aardig onder druk. Niet op de laatste plaats natuurlijk door toedoen van de regering zelf, die als deelnemer in ''de oorlog tegen het terrorisme'' bereid is wat gaten te schieten in de privacybescherming. De commissie moet uitzoeken hoe aan het volk valt uit te leggen hoe en waarom onze rechtsstaat werkt zoals die nu werkt. Met andere woorden: Wie zich beperkt voelt op het gebied van de grondwettelijke vrijheid van meningsuiting, krijgt straks van de regering te horen waarom er grenzens aan die vrijheid zijn en kan tevreden naar huis.
Ondanks Postbus 51-campagnes, voorlichtingswebsites van Justitie en Openbaar Ministerie is het publiek niet genoeg bekend met de werking van onze rechtsstaat. De commissie moet dus andere middelen verzinnen. Ik doe graag wat suggesties:
– Eenmaal per jaar op televisie de Nationale Kennis van de Rechtsstaat-kwis, volgens het concept van het nationaal Dictee en de Grote Geschiedenis Quiz.
– Wie heeft de Rechtsstaat X-factor? Een seizoen lang worden aankomende advocaten, rechters in spé en crimineeltjes in wording gevolgd. Welke idool weet de rechtsstaat het meest naar zijn/haar hand weet te zetten?
– Huur BNN in. In een spraakmakende uitzending laat men een willekeurige burger kiezen welke rechtsorganen vervangen gaan worden. De kandidaat kan kiezen uit alternatieven als juryrechtsspraak, censuurwetgeving of een dictatuur naar keuze.
Tot slot de lezersvraag: valt deze commissie onder de categorie ''Overbodig''?
Geef een reactie

Praatjes vullen geen gaatjes.

Wie zegt dat de mensheid niets leert van de geschiedenis, heeft het mis. Het kan soms even duren, maar er komt altijd een moment waarop men het licht ziet en met een briljante oplossing komt voor grote problemen. De geniale vondst van deze eeuw gaat het ''gaten vullen'' worden.
Toen kernafval een probleem werd ontdekte men lege ruimtes waar het spul prima bewaard kon worden: de zoutkoepels. Dat zijn lege gaten ontstan door zoutwinning. Die gaten lagen ondergronds maar een beetje te niksen. Eigenlijk een schande in het soort economie die wij kennen. Lege gaten zijn niets en leveren dus ook niks op. Daar moet toch wat mee gedaan kunnen worden.
En nu breekt dan het inzicht door dat je behalve kernafval wel meer zaken ondergronds kunt opslaan. Nu de nood hoog is en er snel wat aan die miserable CO2-uitstoot gedaan moet worden, ontdekt men ineens opnieuw de lege gaten. De industrie in het Rijnmondgebied kan per jaar zo''n 20 miljoen ton CO2 afvangen en opslaan in gaten die zijn ontstaan door gas- en oliewinning.
Dat inzicht geeft de mensheid hoop. Je haalt eerst wat leeg en later vul je het weer. Deze strategie hoeft natuurlijk niet beperkt te worden voor het opbergen van schadelijk afval. Je kan er ook armoede en honger mee bestrijden.
Armoede is tenslotte op aardig wat plaatsen ontstaan omdat in het verleden landen behoorlijk zijn leeg gehaald. Dat heeft onze maatschappij veel rijkdom opgeleverd en nu zitten we dan met zoveel produkten dat, om maar eens een voorbeeld te noemen, er niet eens genoeg chauffeurs zijn om de schappen van de superkruideniers te vullen. Gaan we het dan binnenkort nog meemaken dat het teveel aan rijkdom afgevoerd zal worden naar de economische gaten die we in onze voormalige koloniën hebben achter gelaten?
Het menselijk vernuft is wonderbaarlijk. Praatjes kunnen dus wel gaathjes vullen. Blijven denken, blijven praten en de oplossingen komen dan vanzelf wel.
Welke gaten kunnen volgens u nog meer gevuld worden en waarmee?
Geef een reactie

Religie en democratie.

Het dagblad Trouw meldt dat Gordon Brown, de opvolger van Tony Blair, eindelijk de scheiding tussen kerk en staat wil voltrekken. De volgelingen van de Anglicaanse kerk mogen zelf hun aartsbisschop kiezen. Tot nu toe werd die door de premier gekozen. Brown wil hiemee de kerk meer onafhankelijkheid geven.
Goed idee van Brown om de religieuzen in Engeland wat meer democratie te geven. Of de kerk vervolgens ook democratisch te werk zal gaan met die nieuwe verworvenheden, is nog maar de vraag. Kijk maar naar die andere katholieken: de paus wordt door een select clubje bisschoppen gekozen en niet door het gelovig gepeupel.
Zou het niet aardig zijn als religieën aller landen zich gaan aanpassen aan de eisen van de moderne tijd en de kerk even democratisch maken als de staat? Laat de gelovigen zelf hun pastoors, dominees, imams, rabbijnen, sai baba''s en goeroe''s kiezen. En als men het lef heeft de devote kiezers ook hun stem uit te laten brengen voor ayatollahs, bisschoppen en daila lama''s dan zouden de religies ineens veel democratischer zijn dan menig staatsbestel. Het zou teveel gevraagd zijn ook de paus door het volk te laten kiezen, maar da''s geen ramp. Die functionaris blijkt ook onder het huidige roomse kiesstelsel al popie jopie genoeg.
Tot op heden is het slecht gesteld met het democratisch gehalte van de religieuze gemeenten. Alleen als een door hogerhand aangestelde pastoor slecht blijkt te vallen bij de kerkgangers, mogen ze op hun knieën bij de bisschop en hun beklag doen. En dan maar afwachten wat die biscchop gaat doen.
Ik begrijp de grote terughoudendheid van geestelijke leiders wel om hun toko te democratiseren. Teveel vrijheid brengt ook de nodige risico''s met zich mee. Voor je het weet, gaan de mensen ook hun eigen god kiezen en zo staat dat niet geschreven in de heilige oergeschriften. Maar is het eigenlijk niet zo dat vanaf den beginnen de mensen altijd hun eigen god hebben gekozen? Men heeft tenslotte Wodan, Donar, Zeus en Mars een keertje ingewisseld voor God en Allah. En ook onder deze goden bestaan er net zoveel kerkelijke richtingen als politieke partijen. De recht-door-zee varianten, de liberalere stromingen en tal van kleinere, sectarische groepjes die niet verder zullen komen dan 1 zetel in het religieuze parlement. Velen hebben de spirituele stembusgang opgegeven omdat de religie hen niet tevreden stemde. Er zijn er zelfs die menen dat er niks te kiezen valt omdat er geen goden bestaan.
Dus als mensen al eeuwenlang zelf hun goden kiezen, waarom zouden ze dan hun religieuze leiders niet mogen kiezen?
Geef een reactie

Beroemd in België

Morgen gaan de Belgen naar de stembus. In de aanloop naar de verkiezingen kent men daar hetzelfde circus als we hier gewend zijn. Polls, politici die zich in allerlei bochten wringen om op te vallen en het nodige entertainment er rond heen.
Zo deed radio Donna aan alternatieve verkiezingen. Men vroeg de luisteraar een keus te maken uit een rijtje bekende Belgen en te kiezen wei men graag als premier zag. De kandidaten moesten wel aan wat voorwaarden voldoen: 1. Hij of zij moet een vlotte prater zijn. Debatteren moet hem of haar in het bloed zitten. 2. Hij of zij moet een stevige thuisbasis hebben, met kinderen én huisdieren. 3. Hij of zij moet beschikken over humor. Een grapje ontwricht vaak soms moeilijke gesprekken. 4. Hij of zij moet volks zijn. Een premier moet voelen wat er leeft bij de mensen. Markten afschuimen werkt nog altijd. 5. Hij of zij moet zijn talen spreken. Correct Nederlands, maar ook Engels, Frans én dialect.
Welke bekende Nederlander aan die voorwaarden zou voldoen weet ik even niet, maar in België won de ook hier bekende Goedele Liekens met vlag en wimpel deze maffe verkiezing.. Goedele was er zeer door verrast. Misschien gaat ze nu serieus nadenken over een overstap naar de politiek.
Waarschijnlijk krijgt de Belgische stembusgang hier minder belangstelling dan de tennisfinale op Roland Garros, waar Justine Henin de jonge Ana Ivanovic van zich af moet zien te slaan. Henin zou ook niet misstaan in de politiek. Met een mentaliteit van volhouden, tegenslagen kunnen verwerken en op het juiste moment toeslaan kan je in de politiek ver komen. Maar goed, ze voldoet nog te weinig aan de vijf voorwaarden die Goedele Liekens wel in huis zou hebben.
Goedele en Justine. Ook bij ons bekende Belgen. Nu kennen ze bij de zuiderburen geen BB''ers, zoals wij BN''''''''ers kennen. Wel kent men BV''ers (bekende Vlamingen) en BW''''''''ers (bekende Walen, ook wel wallons connus genoemd). Het gekke is dat meer vlamingen als ''bekend en beroemd'' gekend worden dan walen. En dat dreigt ook een rol te spelen bij de verkiezingen.
De Walen voelen zich een beetje overschaduwd door de Vlamingen en er zijn nu zelfs politieke partijen die graag zien dat het franstalige gedeelte van België maar overgeheveld moet worden naar Frankrijk. Dat begrijpen wij nederlanders goed. Want hoe ergerlijk is het dat je, na Luik te zijn gepasseeerd, ineens geconfronteerd wordt met belgen die weigeren in het nederlands met je te communiceren? Waarmee maar gezegd is dat ook nederlanders meer aan vlaanderen denken als ze het over belgen hebben.
De landelijke verkiezingen morgen zijn nauwelijks landelijk te noemen, omdat er amper kandidaten zijn die op landelijk niveau populariteit genieten bij zowel het vlaams- als franstalige gedeelte. Er is slechts één partij daarginder die het wel wil opnemen voor “de belg”. De Belgische Unie/Union Belge, is tegen scheiding van de taalgebieden. Vlamingen en Walen werken in dit clubje samen, maar lijken nauwelijks kans op ook maar één zetel te hebben.
Mocht in de toekomst Wallonië haar heil in Frankrijk zoeken, zijn wij dan bereid de Vlamingen op te nemen?
Dat zal lastig zijn. Er is een berucht deel Vlamingen dat meent dat ze ook zonder walen en nederlanders sterk genoeg zijn om op zichzelf te staan. En hier kijken we er wel voor uit belgisch grondgebied in te lijven, want dan is het natuurlijk meteen afgelopen met het belastingvoordelig wonen over de grens. Wat wel een voordeel zou zijn is dat de frieten op die manier ook tot ons erfgoed gerekend kunnen worden. Want, hoewel de patat van waalse origine is, krijgt Brugge het frietmuseum.
We wachten wel tot Goedele Liekens premier is geworden. En hoewel voor menig nederlander franstalige belgen niet bijster populair zijn, gaan we morgen wel hopen dat Justine Henin de tennisfinale wint.
Geef een reactie