Auteursarchief: Klokwerk

Culturele acceptatie versnelt?

Snelheid Zo’n tweehonderd jaar aan culturele ontwikkeling staat binnenkort on-line. Ruim 5 miljoen boeken zijn gedigitaliseerd en je hoeft du niet meer alle bibliotheken over heel de wereld af te lopen om de cultuurverschijnselen na te pluizen.

Maar ook digitaal kost dat veel tijd. Die hebben mensen steeds minder. Een conclusie die wetenschappers al uit die enorme hoeveelheid materiaal hebben getrokken. Hebben zij dan wel al die boeken gelezen?
Nee, dat hebben ze aan computers overgelaten, lezen we op VPRO’s Noorderlicht, waar ook een paar aardige voorbeelden staan, die uit computerresearch in de digitale rijstebrij zijn gehaald. Opmerkelijke conclusies, die binnenkort via Google’s culturomics op te halen zijn. Een soort cablegate van de menselijke cultuur.

In deze moderne tijden vergeten we het verleden sneller. In steeds rapper tempo wisselen we die in voor noviteiten. De wetenschappers denken dat te bewijzen, omdat uit het computeronderzoek bleek dat in de 19e eeuw jaartallen en bijbehorende gebeurtenissen veel langer werden genoemd, dan in de 20e eeuw. Nieuwe technologieën worden nu veel sneller geaccepteerd ,dan twee eeuwen geleden.Noorderlicht haalt een wat grappiger voorbeeldje aan. Mensen worden sneller beroemd, maar zijn dat sneller beroemdheid af. Kunnen we nu concluderen dat we in het algemeen van alles sneller vergeten?

Het idee in tijden te leven waar ontwikkelingen zich in rap tempo voltrekken, zullen velen wel herkennen, denk ik. Als dat ook echt zo is, verklaart dat misschien waarom we sneller zaken vergeten. De geheugenruimte in onze eigen harde schijf, kent blijkbaar zijn grenzen. Wie al het nieuwe tot zich wil nemen, zal wel oude troep moeten opruimen.

Ik zie een veel interessantere mogelijkheid van het culturomics project. Misschien zijn hedendaagse ontwikkelingen te duiden met observaties uit het verleden. De acceptatie van een nieuwigheden is toch niet alleen een kwestie van tijd? Wie weet is er uit te vogelen wat er nog meer bij komt kijken. Het zou al leuk zijn te weten hoe lang het duurt voor nieuwkomers in een samenleving worden geaccepteerd. Nog aardiger wordt het, als we weten welke factoren een rol speelden in die acceptatie.

Geef een reactie

De VVD is voor sneeuwvrij.

Pieck Tja, daar zitten we ineens midden in de problemen. Teveel sneeuw. En net als vorig jaar, te weinig zout. Gelukkig zijn er altijd weer van die opgeruimde geesten die weten hoe je de problemen kan oplossen.

“De eigen stoep sneeuwvrij maken is iets dat iedereen eigenlijk uit zichzelf zou moeten doen. Helaas gebeurt dat niet, dus pleiten wij ervoor deze verplichting weer in te voeren”. Het Amsterdamse gemeenteraadslid Maurice Piek (VVD), hier geciteerd uit een artikel in Trouw, ziet zijn stadgenoten door de witte puinhopen ploeteren. Hij heeft het blijkbaar niet op de mooie plaatjes van zijn sjieke voorvader Anton Pieck. Die deed niet zo moeilijk over barre winters en schetste romantische winterpret.

Maurice Piek heeft daar een heel ander beeld van. “Bij deze extreme weersomstandigheden zou dag en nacht gestrooid en geruimd moeten worden. Als de mankracht daarvoor niet beschikbaar is, moet naar alternatieven gezocht worden”, zegt hij in Trouw.
Herinvoering van de winterse burgerplicht? Jawel, maar niet voor elke Amsterdammer. Heer Piek sluit aan bij zijn Tweede Kamercollega Azmani, die bij de eerste sneeuwvlokje begin december, voorstelde uitkeringsgerechtigden te verplichten tot het verlenen van bijstand.

Hoe nobel het ook is, de wegkwijnende werklozen uit hun isolement te bevrijden, in al zijn opgeruimdheid brengt Maurice Piek zijn stad hiermee in nog veel meer problemen.
Om te beginnen: waar haalt de gemeente 32.710 stuks werktuig vandaan, waarmee de sneeuw moet worden geruimd? Er is immers geen zout genoeg om alle bijstandsgerechtigden mee op pad te sturen? Dus zal het toch met schep en bezem moeten.
Gesteld dat die vier procent Amsterdammers de overige 735 duizend stadgenoten van de sneeuw kunnen verlossen, waar moet die sneeuw dan heen? De geruimde sneeuw zou in de grachten gekieperd kunnen worden. De hoofdstedelijke woonbootbewoners zijn wel wat overlast gewend. Maar kunnen zij al die sneeuw wel aan?

En wat verzint de Amsterdamse VVD voor de tewerkgestelden, als de winter voorbij is? Natuurlijk zijn zij door deze prachtige werkervaring dolenthousiast geworden. De arbeidsadrealine giert door hun aderen en ze willen meer. Hoeveel werk denkt Maurice Piek ze in het voorjaar te kunnen bieden? Hij zal snel met nieuwe ideeën moeten komen, want onrustige Amsterdammers hebben wel vaker de lokale autoriteiten in problemen gebracht.

Is het niet beter iedereen sneeuwvrij te geven?

Geef een reactie

Lokale integriteit.

Klokkenluider U dacht dat Wikileaks bewezen heeft, wat u altijd al dacht? Namelijk dat diplomaten en wereldleiders er zo hun eigen idee over integriteit op na houden? Op kleiner schaal is het mogelijk even erg. Dat denken de plaatselijke klokkenluiders in ieder geval wel. In elf gemeenten zijn lokale wikileaks geopend. De komende week zullen nog 39 gemeenten volgen.

Tja, een politieke carrière begint natuurlijk onderop. En als geslotenheid tot de gangbare ethiek van het bestuurlijke métier hoort, dan probeer je dat als lokaal bestuurder je meteen eigen te maken. Dat is niet altijd even gemakkelijk, want waart moet een wetouder of burgemeester open en eerlijk over zijn en waarover niet?
Met het opzetten van plaatselijke wikileaks wordt het nog vervelender voor de bestuurders. Zij hebben al te maken met klachtenloketten, gemeentelijke ombudsmannen, bezwaarprocedures of boze burgers die de ruiten inkinkelen, nu komen daar ook de klokkenluiders aan.

Waar hebben gemeentebesturen dat nou aan verdiend. Ze waren zelf al lekker bezig hun eigen integriteit te onderzoeken. Maar vier procent van de gemeenten heeft nog geen integriteitsbeleid. Vier procent! Dat zijn niet meer dan negen gemeenten. Waarom dan toch nog 50 lokale wikileaks opgericht?
Zijn de zelfregulerende gedragscodes voor de ambtenaren van Maarssen of B & W van Achtkarspelen niet genoeg? Bovendien hebben we nog BING, het Bureau Integriteit waarmee de Nederlandse gemeenten de hand in eigen boezem steken. Doet prima werk. De gemeente Alphen aan de Rijn schakelde het bureau in, toen boze burgers het bestuur ervan verdachten dat ambtenaren werden voorgetrokken bij het toewijzen van woningen.

BING onderzocht de kwestie en het gemeentebestuur meldt nu trots dat “individuele bestuurders en het college van burgemeester en wethouders hebben niet in strijd gehandeld met de bestuurlijke gedragsregels van de gemeente”.
Keurig, zou je zeggen. In hetzelfde bericht, zegt de gemeente ook: “Betrokken ambtenaren hebben wel gedragsregels van de gemeente geschonden”. Pardon? Wel regels geschonden, maar niet in strijd daarmee gehandeld?
Maakt niet uit, want BING heeft ook geconcludeerd dat “er geen sprake is van strafrechtelijke overtredingen”.

Ja, op die manier lijkt Alphen aan de Rijn wel rijp voor de klokkenluiders van Ope(N)u. En die krijgt de gemeente ook. Na 21 december luidt het niet BING maar BENG in Alphen.
Bing, beng, beieren. Ik ben benieuwd wat de Ope(N)u-klokkenluiders aan de integriteit van het lokale bestuur zullen toevoegen. Of denkt u dat ook deze belhamels boven water krijgen, wat u al lang wist?

Geef een reactie

De laatste lijsten.

Lijstjes Het gekke van Lijstjes van het Jaar is dat er vaak al vroeg toppers van een jaar bekend zijn. December mag dan een drukke lijstjesmaand zijn, niet alle memorabel geachte zaken worden deze maand gekozen. Toch is ook december nog te vroeg. Waarom niet tot januari gewacht? Want hoe kan een bijzonder moment, mens of megahit dat op 31 december geschiedenis maakt, ooit in een jaarlijst komen?

De drang om de weet-ik-niet-wat van 2010 ook in dit jaar zelf te presenteren, is groter dan het respect voor de kalender. In september werd al de modestad van het jaar benoemd. Deze keer eindelijk ook met een Nederlandse vermelding. Het dorp aan het IJ besteeg als nieuwkomer zelfs de 17e plaats in deze top-40.
Hoewel de barmhartigheid die rond Kerst toeslaat nog moet losbarsten, wist het blad Miljonair in oktober al wie de gulste rijkaard van 2010 is. De winnaar had zelf meer aan goede doelen geschonken, dan zijn vermogen. Ra, ra, hoe kan dat?
In november werd de slager van het jaar bekend gemaakt. Denk nu niet meteen aan seriemoordenaars of oorlogshitsers. Het gaat hier gewoon om een ambachtelijke vleeshouwer.

In december is het dus flink raak. Met de top-2000 voor de boeg, passeerden al andere lijstjes. Sommigen al helemaal af, zoals Time’s Man van het Jaar. Sommigen nog in de maak. Zoals de grootste politieke leugen (Sargasso).
Er dook er eentje op, die vooruitloopt. Nurks Magazine zoekt de Nationale Zondebok voor 2011. Daar zal ook wel een lijstje uitrollen, maar daar gaat het de Nurksen niet om. Men zoekt een sterk persoon, liefst een succesvolle, heteroseksuele blanke man van middelbare leeftijd met talent voor ijdelheid en zelfgenoegzaamheid. Die mag dan volgend jaar de Nationale Zondebok worden, omdat het in de volksaard ligt altijd een ander de schuld te geven van wat er ook mis gaat. Ik ben benieuwd wie die nieuwe Jezus gaat worden.

Maar goed, u had nog een lijstje van mij tegoed. Nadat de parlementaire pers en EenVandaag de politicus van het jaar gevonden hadden, kan de lijst van beste politici van de laatste zeven jaar worden voltooid.
In de top-3 blijven Pechtold en Marijnissen aan kop, maar Rouvoet is verdrongen door Rutte. Dankzij de parlementaire pers en EenVandaag stijgt Rutte van de vijfde naar de derde plaats. Ook Verhagen (van 8 naar 6) en Wilders (van 13 naar 9) mogen de panels wel bedanken.
De volledige lijst en details zijn hier in te zien (exceldocument!). Opvallend is trouwens dat de gisteren en vandaag zo geroemde Halsema helemaal niet in de lijst voorkomt.

U heeft natuurlijk niets met lijstjes. Maar mocht u een hele leuke of zeer bijzondere zijn tegengekomen, gooi hem in de reacties.

Geef een reactie

Het kabinet verlaat haar post.

Postbode Vandaag was de laatste ministerraad voor het kerstreces. Dat lijkt me heel vervelend voor het kersverse kabinet. Begin je net een beetje op gang te komen, moet je alweer met vakantie. Een ideaal waar menig werknemer naar hunkert, maar dat niet past bij een kabinet dat van start ging met de woorden “Wacht u op onze daden”. Zo’n kabinet popelt natuurlijk om die daden te laten zien.

Voorlopig komt het kabinet niet veel verder dan het eerste gedeelte van de slogan. Zo heeft de ministerraad besloten dat postbodes van Sandd en SelektMail nog even moeten wachten tot hun werkgevers wettelijk zijn verplicht ze een arbeidcontract aan te bieden.
Onderhandelingen over een cao verlopen uiterst moeizaam, maar in tegenstelling tot hun collega’s van TNT Post, zul je de postbodes van Sandd en SelektMail niet zien staken. Niet omdat ze zo loyaal zijn, maar uit angst hun magere stukloon te verliezen.

Het ontbreken van een fatsoenlijke cao was nou net een van de tekortkomingen in de geliberaliseerde postmarkt. TNT Post had er wel een, de nieuwkomers niet. Concurrentievoordeel voor Sandd en SelektMail en de noodlottige gevolgen voor TNT Post zijn inmiddels bekend. Er moest wel gestaakt worden om het allerergste te voorkomen. Dat leverde in ieder geval een voorlopig akkoord op. Er geen worden geen 11 duizend, maar ruim 7 duizend TNT’ers de komende twee jaar van hun post ontheven.

En nu krijgen de concurrentievervalsers een extra twee weken respijt. Zelf hoeven ze niet veel te doen. Het kabinet heeft Ruud Vreeman aangesteld om de problemen nader te bestuderen en met de betrokken partijen tot alternatieve voorstellen te komen. Ze hebben een jaar de tijd gehad om tot een cao te komen. Krijgt Ruud Vreeman dat met twee extra weken wel voor elkaar?

Waarschijnlijk niet. En dan is het zaak voor het kabinet stand te houden. Maar hoe? Krijgen Sandd en SelektMail een fikse boete als ze niet meewerken aan de tot standkoming van de cao? Worden ze de liberale markt weer uitgebonjourd? Welnee, het kabinet verlaat doodleuk haar post. Kerstreces. Een korte periode van werkloosheid. Dat zouden de postbode van TNT ook wel willen, denk ik. Nu werken ze zich uit de naad om de bergen kerstpost zo snel mogelijk bij iedereen in de bus te krijgen.

Het zou mooier zijn als het kabinet deze feestelijke vorm van terugtrekkende staatsbemoeienis even vergeet en met daden komt, waar alle postbodes wat aan hebben. Maar dat kan niet. Het leidend motto is immers “Wacht u op onze daden”.

Geef een reactie

Overheid helpt zelfregulering om zeep.

Streppel Het Financieele Dagblad besteedt aandacht aan een opmerkelijke uitspraak van Jos Streppel, de voorzitter van de commissie die de naleving van de code Tabaksblat in de gaten houdt. Een code voor goed gedrag van ondernemingen, die nu zes jaar leidraad is voor braaf ondernemersschap.

Die code, ook wel corporate governance code genoemd, is een van de bekendste voorbeelden van zelfregulering. Een setje afspraken waar een bepaalde sector zich aan dient te houden. Bedoeld om uitwassen te voorkomen. Meer transparantie, geen buitensporig beloningsbeleid, goed bestuur en beleid zijn een paar van de zaken die in de gedragscode zijn geregeld, met de bedoeling dat de bedrijven zich er ook aan houden.

De commissie Streppel doet daar onderzoek naar en rapporteert jaarlijks de bevindingen. Dit jaar blijkt dat het wel aardig gaat met de naleving van het super-heren-akkoord, maar kapitaalkrachtig Nederland is er nog lang niet.
Er zijn er nog teveel bedrijven die hun beloningsbeleid niet op orde hebben. Waardoor het ook nog steeds mogelijk is, dat er te hoge beloningen en bonussen worden afgesproken. De raden voor commissarissen kunnen hun evaluaties een stuk duidelijker maken en de hoeveelheid vrouwen in de top laat nog te wensen over. Een paar van die bevindingen, die gehuld in lovende woorden in het rapport van 2010 (pdf!) te lezen zijn.

In de inleiding staat de opmerkelijke uitspraak waar het Financieele Dagblad over schrijft. De gedragscode is een mooi zelfregulerend instrument, maar volgens Jos Streppel zit de overheid de zelfregulering in de weg.
Pardon? We zitten toch al jaren met een overheid, die sterk voorstander is van zelfregulering? Onder Balkenende was zelfregulering toch de oplossing als er ergens in de samenleving weer eens iets fout ging? En het huidige kabinet is er ook niet vies van. Hoe kan zo’n overheid dan die zelfregulering in de weg zitten?

De overheid, zegt Jos Streppel, moet eens ophouden punten uit de gedragscode over te nemen en tot wetten te verheffen. Of volgens de quote in het Financieele Dagblad: “Bedrijven willen niet het hout aanleveren voor hun eigen brandstapel, zeker niet als de overheid selectief winkelt in de code”.
Minister Jan Kees de Jager, die het rapport in ontvangst mocht nemen, reageerde met “heel soms de ruimte moet worden ingeperkt omwille van de duidelijkheid. Zelfregulering waar het kan. Wetgeving als het moet”.

Nou moet er natuurlijk niks. Moeten is dwang, huilen is kindergezang, luidt een oude zegswijze. Maar sinds de invoering van de code Tabaksblat blijkt elk jaarrapport van de toezichthoudende commissie nog volop tekortkomingen constateert op de naleving ervan. Wat moet je dan als overheid, die toch ook te maken heeft met burgers die buitensporige beloningen wel zat zijn? Wachten tot de heren eindelijk bereid zijn hun eigen afspraken eens na te komen?
Nee, dan is een wetje om onrechtvaardige bonussen terug te vorderen (claw back) wel een passend antwoord op zulke laksheid. Een wetsvoorstel daartoe is in september naar de Tweede Kamer gestuurd. Zou het wetsvoorstel nooit zijn gemaakt als men van begin af de zelfregulering serieus had genomen?

Nu stelt Jos Streppel dus dat het bedrijfsleven nog minder vaart gaat maken met de naleving, omdat het gebrek daaraan alleen maar tot vervelende wetten leidt. Nog meer nalatigheid dus. Als de overheid daar even krachtig op reageert als op zich misdragende burgers, dan kan het bedrijfsleven nog heel wat worgwetten tegemoet zien.
Is de commissie Streppel nou een adequate toezichthouder of de advocaat van de duivel?

Geef een reactie

Naar een Kuyper-Thobeckiaanse economie

Kuyper Enthousiast werkt het kabinet Rutte aan restauratie van de economie, die vakkundig door de financiële sector naar de knoppen is geholpen. De maatregelen liegen er niet om. Dat kan ook niet, want die zijn openbaar. Waren ze maar gelekte geheimen. Dan zou er ongetwijfeld anders op worden gereageerd.
Het enige wat ik wel zou willen weten: is er wel goed over nagedacht? Bezuinigen mag nodig zijn, maar is er wel over de gevolgen op langer termijn nagedacht? Als we wat geluiden van de laatste tijd op een rij zetten, dan kunnen we niets anders zeggen dan: ja, daar is heel goed over nagedacht. Het liberaal-christelijk kabinet streeft naar een Kuyper-Thorbeckiaanse economie.

Abraham Kuyper, orthodox gereformeerde staatsman, staat in de geschiedenisboekjes geafficheerd als een man met een warm hart voor de “kleine luyden”. De arbeiders onder hen, hield hij voor zich met weinig tevreden te stellen. Klagende arbeiders vond hij staatsgevaarlijk. Hij aarzelde geen moment speciale wetgeving in te voeren om stakend haven- en spoorwegpersoneel aan te pakken. Dat was zo zijn eigen visie op staatsbemoeienis, waarvan hij zei dat die niet te ver moest gaan.Tussendoor richtte hij nog een schooltje op, waar later menig staatsman gepokt en gemazeld is, de Vrije Universiteit in Amsterdam.

Johan Rudolph Thorbecke, liberaal en vooral bekend als hervormer van ons staatbestel, wist in beroerde tijden al hoe je de economie een zetje kon geven. Uitbreiding van het spoorwegennet, de aanleg van het Noordzeekanaal en het afschaffen van wat belastingen. Hoewel niet in economische context, sprak hij zich over kunst uit: “De Kunst is geen regeringszaak, in zooverre de Regering geen oordeel, noch eenig gezag heeft op het gebied der kunst”.
Misschien dacht Rutte aan zijn verre voorvader, toen hij besloot afstand te nemen van de kunsten. “Het kabinet wil meer ruimte geven aan de samenleving en het particulier initiatief en de overheidsbemoeienis beperken”, staat in het regeerakkoord (pdf!).

VVD en CDA kennen hun bronnen. Kuyper werkte aan het moreel besef van de burgers. Thorbecke aan de hervorming van het staatsbestel. Beiden zetten de schop onder de economie. De kabinetten Balkenende plaveiden de weg naar het uiteindelijke doel, dat Rutte wil realiseren. Een Kuyperiaans normbesef, gekoppeld aan een liberale stokpaardjes zoals lastenverlichting. De crisis- en herstelwet wordt permanent gemaakt, waardoor het mogelijk wordt extra wegen aan te leggen of te verbreden. De hedendaagse variant van Thorbecke’s verbetering van de infrastructuur.

Hoe werkt dat? Het normbesef, de verantwoordelijkheid en het zelfinitiatief van de burger komt vanzelf in de door Rutte gewenste modus door fiks te bezuinigen. Dat gaat heel praktisch. Op openbare diensten van gemeenten wordt bezuinigd, Wat minder groenonderhoud, wat minder sneeuwruimen. Op zorg- en welzijn wordt bezuinigd, behalve op de handen aan het bed.
De oplossing? Burgers gaan het wegbezuinigde werk zelf doen. Om te beginnen iedereen die door de bezuinigingen in de bijstand terecht komt. Verplicht gras maaien in plantsoenen en koffieschenken in verpleegtehuizen. Een verschuiving in de werkgelegenheid. Verder het stimuleren van mantelzorg en club- en buurthuiswerk zal nog sterker op vrijwilligers moeten draaien.
Naar een economie, waarin heel wat werk weer ouderwets onbetaald verricht zal worden. En wat wel wordt betaald wordt met verlaging van minimumloon en loonmatiging beperkt.

De verwachting is dat het afgekondigde beleid de huidige economie er bovenop zal helpen. Dat is een misleidende boodschap. Om te beginnen gaat het nu steeds een klein beetje beter met die economie, dus met wat geduld komen we er ook wel. Tenzij er nog een crisis bovenop komt, zoals sommigen verwachten.
Het is ook misleidend omdat Rutte en consorten geen boodschap hebben aan de huidige economie. Vooral omdat daar nog teveel staatsbemoeienis in zit verweven en de burger er een normloze, luie consumentenrol in heeft. Maar bovenal omdat de “kleine luyden” weer op hun plek moeten en de staat afstand neemt van de samenleving.

Een onzinnige conclusie? Mwah, ik hoor Rutte bij zijn regeringverklaring nog zeggen: “Wacht op onze daden”. Hij meende een citaat van Cort van der Linden aan te halen, maar het was Thorbecke met die woorden de kritiek pareerde, op zijn pas benoemde eerste kabinet.

Geef een reactie

Door het oog van de tijd

Eye of Time Waar komt toch de drang vandaan de geheimen van het leven te willen zien, ook als die er niet zijn? Nee, nu niet even over Wikileaks, want dat gaat over geheimen die dat niet horen te zijn, maar er wel degelijk zijn. Het gaat over stiekeme codes, die informatie openbaren, waar we verder niet veel aan hebben.

In de Mona Lisa van Leonardo da Vinci sterft het van die codes. De laatste ontdekking is gevonden in Mona Lisa’s ogen. Daar zouden lettertjes of cijfertjes in zijn gepenseeld.
Natuurlijk verwijst de pers naar de bestseller de Da Vinci Code van Dan Brown, maar ook daar heeft de recente ontdekking niets mee van doen. De miniscule informatie in de poppetjes van Mona’s ogen, zouden iets vertellen over wie de dame nu eigenlijk is. In het ene oog dan. In het ander zouden de initialen van Leonardo zelf staan.

De oude kunstenaar kan er zelf niets over zeggen. Dat krijg je als je zo lang dood bent. Maar verder kan iedereen aan elk barstje in het schilderij elke symboliek toekennen. Volgens mij is de ontdekking niet meer dan de openbaring dat er een konijn in de wolken te zien is.

Kijk, aan wat jongere kunst zal niet snel enige mystiek worden toegekend. Voor spannende theorieën geldt hoe ouder, hoe mystieker. Dat kan veel makkelijker, omdat er veel lastiger keiharde bewijzen zijn aan te voeren. Van de mystiek van oude Egyptenaren tot de mystiek van welke god dan ook.
Op het plaatje linksboven zie een fragment van het Oog van de Tijd, een schilderij van Salvador Dali. Daarin een klokje en de handtekening van de meester. De grapjas heeft dat er natuurlijk in gekwast, in de verwachting dat ooit de Dali Code zou verschijnen. Kunnen we ook niet verifiëren, omdat ook deze kunstenaar morsdood is.

Door het oog van de tijd wordt geschiedenis steeds mythischer. Je moet het wel willen zien.

Geef een reactie

Parlementaire pers kiest broodheren als beste politici.

Lijstje Het aftellen is begonnen. Nog 19 dagen en het is gedaan met dit jaar. Nog gauw worden er wat lijstjes afgewerkt. Vandaag koos de parlementaire pers de politicus van dit jaar. Morgen zal EenVandaag bekend maken welke politicus door Het Publiek als beste wordt benoemd en wie door de Tweede Kamer de eretitel krijgt toegewezen.

De parlementaire pers. Het journalistiek deel der natie, dat nauw verbonden is met het Binnenhof. Zo nauw dat sommige journalisten het tot woordvoerder van politieke partijen schoppen. Zo nauw, dat alles wat bij een borrel in Nieuwspoort aan de orde komt, nooit wordt gelekt. Zo nauw, dat Frits Wester al weer jaren wel de Prinsjesdagstukken krijgt doorgespeeld.
Diezelfde heer Wester vond vorig jaar dat hele politicus-van-het-jaar gedoe maar een incestueus gebeuren. Hij kan het als geen ander weten, natuurlijk.

De parlementaire pers vind het kersvers benoemde triumviraat de beste politici. Keurig in rangorde. Rutte op 1, Verhagen tweede en Wilders nummer drie.
Om het door Frits Wester genoemde incestueuze karakter te doorbreken, maakte ik vorig jaar ook de politicus aller Balkenende-tijden bekend. Gewoon alle lijstjes van de laatste jaren verzamelen en daar eigenwijze punten aan toebedelen.
Alexander Pechtold bleek de allerbeste. Jan Marijnissen de goede tweede. Verder in de top 5: Rouvoet, Bos, Balkenende en Rutte.

Jawel, Rutte stond vorig jaar al hoog. Eens kijken of we tot de beste politicus van de laatste zeven jaar kunnen komen (zie dit exceldocument voor de feiten en cijfers).
Nu de uitslag van de parlementaire pers binnen is, stijgt Rutte van de 5e naar de 3e plaats.
Verhagen gaat van 8 naar 6 en Wilders stijft maar één plaats, van 12 naar 13. Pikant detail: hij staat daarmee nu op gelijke hoogte als Ella Vogelaar, ooit door Wilders psychiatrisch gediagnosticeerd.

Op dit moment is Pechtold nog steeds de beste politicus van de laatste jaren. Marijnissen nog op twee, maar nu dus op de hielen gezeten door Rutte. Zodra de uitslag van EenVandaag bekend is, zal ik die ook in het overzicht verwerken. Alles is nog mogelijk. Als het publiek Rutte minder goed vindt, valt hij misschien weer terug. En wie weet wordt Wilders als slechtste politicus gekozen, vanwege zijn frauderende, liegende en er op los slaande Kamerleden. De komende week kom ik er dus nog op terug.

Dat de parlementaire pers het totale gedoog-kabinet in de top drie heeft gekozen is tamelijk laf. Alsof de pers geen echte keuze heeft kunnen maken. Okee, het is een prestatie om met toch aardige verschillen tot een kabinet te komen. Maar de weg daar naartoe was toch wat rommelig.Volg dan het voorbeeld van Elsevier. Het blad koos de afgelopen week de politicus als de Nederlander van het jaar. Een hommage aan het harde werk en de opofferingsgezindheid van mensen die een maatschappelijke carrière laten schieten, voor het landsbelang.

Er zijn trouwens wel belangrijker lijstjes. De Blogparel van het Jaar bijvoorbeeld. Verzamelt u alvast uw pareltjes? Hier leest u het hoe, waarom en vooral het waartoe. Het afgelopen jaar hebben we al wat inzendingen mogen ontvangen. Zo rond kerst leest u er meer over en kunt u uw nominaties insturen.

Geef een reactie

Een hete december

Protest De kou is even uit de lucht. Of het de warmste winter wordt, moeten we nog zien. Maar het lijkt wel de heetste te worden. Kabinet Rutte en Wikileaks zijn blijkbaar in staat een vuur van actiebereidheid aan te wakkeren.
In augustus schreven we hier nog dat Nederland niet voorop loopt, als het om protestacties gaat. Moeten we dat in deze feestmaand herzien?

In augustus stonden er 13 acties op de teller, waarvan de meesten arbeidsconflicten betroffen. Na de installatie van het kabinet Rutte voeren acties tegen bezuinigingen de boventoon. En kou of niet, de climax ligt in deze maand. Met tien landelijk bekend geworden acties scoort december ver boven het maandgemiddelde van 2,8 acties per maand.
Drie acties gingen nog over arbeidsconflicten, waarvan die bij TNT Post de bekendste is. Bij superkruidenier AH zijn gisteren wilde stakingen uitgebroken. Zes acties waren tegen de bezuinigingen gericht. Eén actie (de cyberaanvallen op websites) vloeide voort uit de Wikileakskwestie, gevolgd door een kleine demonstratie.
De maatschappelijke onrust is deze maand dus een stuk groter dan de arbeidsonrust. Het een kan nog wel met het ander te maken hebben, want bezuinigingen zullen tot verlies van banen leiden.

In dit overzicht (exceldocument!) staat de onrust van 2010 op een rijtje. Daar staan niet alle, meer lokale acties bij. Zo waren er het eerste halfjaar al tal van plaatselijke acties van ambtenaren, burgers en belangenverenigingen, die acties voerden tegen gemeentelijke en provinciale bezuinigingen.
Wat rondneuzend op internet leverde al vrij snel een even grote lijst op. Tel je die acties mee dan zit het maandgemiddelde aan maatschappelijke onrust nu op bijna 6 acties per maand.

Rutte gaat misschien een paar records breken. Hij is de nummer één van jongste premiers. Maar hij is nog maar pas begonnen aan zijn magnus opus, of hij heeft de heetste decembermaand al voor de kiezen. En dat, terwijl de gevolgen van de aangekondigde bezuinigingen nog niet overal voelbaar zijn.

Zijn voorganger Balkenende, kreeg ook al te maken met stijgend ongenoegen. Wat aantal stakingen betreft had hij het echter redelijk rustig. Daarmee staat hij op de zesde plaats, ver achter Willem Drees en nog net boven Den Uyl (zie ook dit artikel uit 2008). Maar aan de acties deden wel steeds meer mensen deel. Wat aantallen actievoerders betreft staat Balkenende nummer één. Boven Lubbers en Den Uyl, ver boven Drees (zie ook het tweede artikel uit 2008).
En dan hebben we het alleen over arbeidsonrust. Acties tegen CO2-opslag, bezuinigingen of de gebrekkige openbaarheid van de diplomatie zijn daar niet meegerekend.

Zal Rutte de grootste maatschappelijke onrust van de laatste 65 jaar over zich heen krijgen?

Geef een reactie