Auteursarchief: Klokwerk

Vermoorde onschuld

Vermoorde onschuld Op het moment van dit schrijven, wordt er nog gedebatteerd wordt over het rapport van de commissie Davids. Terwijl het is onzeker hoe het met Balkenende en zijn collega’s af zal lopen, even wat extra informatie.

Informatieverstrekking schijnt het heikele punt te zijn. Wel gelogen, niet gelogen. Informatie achter gehouden, of juist alle relevante informatie verstrekt. Een probleem waar dit kabinet vaker mee te maken heeft. De premier kan nu wel de vermoorde onschuld uithangen, maar ook onder de vorige edities Balkenende, kwam het fenomeen voor. Gelukkig hebben we de feiten nog (samengevat in deze excelsheet).

Onder de vier Balkenende kabinetten waren er, naast deze Irak-kwestie, zeker nog zeven gevalletjes waarbij de juistheid van de informatieverstrekking werd betwijfeld of het parlement informatie werd onthouden. Alleen bij de Schipholbrand (2006) leidde dat tot ontslag van twee betrokken bewindslieden. Piet Hein Donner en Sybille Dekker dienden hun ontslag in.
In alle overige gevallen mochten de bewindslieden blijven.

Bij het niet informeren van de 1e Kamer over genomen besluiten, waarbij het procedureel verplicht was eerst de 1e Kamer in te lichten, is genoegen genomen met excuses van de heren Klink, Donner en Hirsch Ballin. Dat is drie keer voorgekomen.
Donner overleefde een motie van wantrouwen, toen bleek dat het Openbaar Ministerie informatie achter had gehouden in de zaak van de Schiedammer parkmoord. Dat leidde tot de veroordeling van een onschuldige.

Verdonk had als minister van Vreemdelingenzaken tot tweemaal toe verkeerde informatie verstrekt over Congolese en Syrische asielzoekers. Verdonk wilde ze terugsturen, maar uit de juiste informatie bleek dat het besluit levensgevaarlijk voor de betrokkenen was. Verdonk bleef in functie nadat moties van wantrouwen het niet haalden.
Bij de start van Balkenende I kon de net aangestelde minister van Defensie wel opstappen. Ben Korthals struikelde alsnog over de bouwfraude-kwestie. De parlementaire enquête was nog niet afgerond, maar de ophef over de zaak was genoeg voor Korthals om zijn ontslag aan te bieden.

Sommige bewindslieden onder een van de vier Balkenende-kabinetten hadden al een besmet verleden. Zeven politici waren actief in Kok-II, het kabinet dat zijn ontslag indiende toen het NIOD-rapport over de Sebrenica-kwestie openbaar werd.
Hirsch Ballin had wat langer geleden, onder Lubbers III al een akkefietje. De IRT-affaire leidde tot zijn ontslag in 1994. Valt het u ook op dat er onder Balkenende een paar recidivisten actief waren? (Hirsch Ballin, Donner en Verdonk).

Het is zuur voor 23 van de huidige 27 bewindslieden (ministers en staatssecretarissen), als het kabinet nu valt over een kwestie waar ze alleen boter voor op het hoofd dragen. Ze waren er niet bij toen tot steun aan de invasie in Irak werd besloten. Natuurlijk hadden ze als voltallig kabinet hun premier kunnen dwingen al meteen gehoor te geven aan de roep tot een nader onderzoek. Enige verantwoordelijkheid voor de huidige situatie hebben ze dus wel.

Bovendien menen sommigen dat een val van het huidige kabinet niet wenselijk is, omdat er een flinke kans is dat de PVV in de nieuwe regering kan komen. Mocht dat zo zijn, dan zal er wat informatieverstrekking niet veel veranderen. Behalve Balkenende is ook heer Wilders een meester in het niet beantwoorden van vragen en het verstrekken van verkeerde informatie.
De staat van dienst van Balkenende c.s. is echter zo bedenkelijk geworden, dat er eigenlijk maar één uitkomst kan zijn, op basis van het rapport Davids.

Geef een reactie

Nou breekt mijn klomp

Nou breekt mijn klomp Even een idiote vergelijking. Toen de industriële revolutie goed op stoom lag, ging menig boerenknecht in de fabriek werken. Nog wel op klompen. Handig schoeisel. Ging er wat fout in de machine waarachter men werkte, gooide je een klomp in het raderwerk en de boel stond stil. Een methode die ook werd toegepast als de onvrede over loon en werkklimaat de kop op stak.

Nu de dienstverlenende revolutie een voldongen feit is, mensen in modieuze stappers naar het werk gaan, in trendy pakken en met schone handen en redelijk salaris weer huiswaarts keren, saboteert de werknemer nog steeds het arbeidsproces!

Dat beweren diverse deskundige bedrijfsopleiders, de instituten die het aanstormend managementtalent klaarstomen voor de beroepspraktijk.
In 2006 deden medewerkers van de Universiteit in Cardiff (U.K.) onderzoek naar frontoffice medewerkers. En wat bleek? Die verzieken de boel vaak opzettelijk. Service-sabotage, zoals dat werd genoemd, was wel gerelateerd aan allerlei prestatiemaatregelen, die managers hanteerden.

Dat soort beleid wordt wel eens toegepast om werknemers te motiveren. Extra beloningen voor het halen van de “targets”, personeelsuitjes als beloning voor een prestatie van een afdeling. Dat soort dingen. Vaak is dat niet genoeg en moet er meer worden gedaan om de betrokkenheid van de werknemers te vergroten. Want aan die betrokkenheid mankeert heel wat, menen sommigen. In 2007 zei Alex Klein, docent aan de Nyenrode Business Universiteit, dat een kwart van de werknemers aan passieve sabotage doet. Uit gebrek aan betrokkenheid. Meer wij-gevoel is de oplossing.

Vorig jaar lieten alweer twee bedrijfskundige opleiders hun licht over hedendaagse sabotage schijnen.Onderzoekers van de Businessscchool IMD in Lausanne, zagen ernstig verstoorde relaties tussen werkgevers en werknemers in Amerikaanse bedrijven. Ze betoogden dat niet altijd incompetente of dictatoriale leidinggevenden de oorzaak van bedrijfsellende zijn. Nee, zelfs “goede bazen” kunnen gesaboteerd worden door hun ondergeschikten.
Actieve sabotage is het uitproberen van de chef. Passieve sabotage bestaat uit lamlendigheid en dus staat de werknemer niet meer open voor een gezond gesprek met zijn baas.

Terug naar Groot-Brittannië. Onderzoekers van de Warwick Business School stellen dat 75 tot 96 procent van de servicemedewerkers aan sabotage doen. Ze betrapten vier typen saboteurs.
Idioten die uit een behoefte aan gierend adrenaline rotgeintjes uithalen met klanten. Zombies die te lui zijn om ook maar iets voor klant en bedrijf uit te spoken. Chagrijnige mispunten, die hun onvrede botvieren op de clientèle en hebberige egoïsten, die op het grote geld uit zijn en daar alles er voor over hebben, ook al pakt het beroerd uit voor het bedrijf of de klandizie.

U zult er vast een paar van herkennen. De lamlendige lokettist, de hondsbrutale callcenter medewerker, de schijtlollige servicedesk beambte. Maar dat het er zoveel zijn en ook nog eens het werk terroriseren met hun sabotageacties? Daar breekt mijn klomp.
Ik ben het eens met de stelling dat niet alles op managers alleen kan worden afgeschoven. Natuurlijk, een manager die een of andere vervelende rotklus verkoopt als een “uitdaging”, waar jij alleen maar moe van wordt en hij of zij een bonus rijker, kan rekenen op opstandig personeel.

Maar ook managers staan aan de lopende band. Uitvoerders van een continue stroom van veranderend overheidsbeleid, min of meer gedwongen fusies, immer wijzigende financieringsstromen. Ze worden daarbij belaagd door een heel leger van adviserende, coachende, trainende bureautjes die wel even zullen helpen met implementeren van die stroom en de menselijke bronnen aan nieuwe competenties en vaardigheden helpen.

Ik was het maar heel zelden eens met wijlen Pim Fortuyn, die in 2002 een vergelijk trok tussen de industriële revolutie en de hedendaagse collectieve sector. Hij stelde: “Er is heel veel sabotage in de gezondheidszorg, in het onderwijs en bij de politie. (…) Het kleinbedrijf komt niet verder dan drie procent ziekteverzuim. Het grootbedrijf zit rond de 7 procent. En dan kom je in de collectieve sector en daar is het 10, 15 procent. Dat is sabotage, dat kan niet anders”.

Had Fortuyn gelijk? Hebben de genoemde onderzoekers nu een vorm van collectieve sabotage ontdekt tegen de schaalvergroting in de dienstverlening? Tegen de vloedgolf aan protocollen, administratieve verplichtingen en tegen oplopende werkdruk?
Zou kunnen. In mijn eigen werkervaring geldt zeker een toenemende werkdruk, terwijl er aan de cao flink wordt gerommeld en continu een bezuinigingsdruk zorgt voor een te lage personele bezetting en beknibbelen op gezonde werklocaties of goede voorzieningen voor de “klanten”.

Toch is er geen sprake van sabotage. Het ziekteverzuim is al een paar jaar lager dan het ooit was en we doen gewoon zo goed mogelijk ons werk. Maar dat kan natuurlijk heel anders liggen in andere dienstverlenende beroepen. Bent u een saboteur?

Geef een reactie

Flamboyante ministers

Flamboyante ministers Ministers moeten zich meestal verdedigen als hun beleid onder vuur ligt. Normale gang van zaken. Maar zo nu en dan heb je er bij, die zich zo opvallend gedragen, dat vooral over hun persoonlijkheid vragen rijzen.

Zo is daar de Belgische minister Michel Daerden, die de senaat dronken te woord gestaan zou hebben. Het excuus? De van huis uit Franstalige minister, praat wat lijzig als hij Vlaams moet klappen. Drank en ministers. Dat hoort bij de Belgische cultuur?

Het heeft er de schijn van. Eerder kwam minister van Defensie, Pieter de Crem, in het nieuws wegens een borreltje teveel in een New Yorkse bar. Het bericht kwam de wereld in, dankzij blogster Nathalie Lubbe Bakker, die prompt haar baantje als barvrouw kwijtraakte.

Wat zijn Nederlandse ministers dan toch brave Hendriken. Of nee, een Hendrik schreef ook naam als minister van Defensie. Een blik in de geschiedenis, toont opvallende overeenkomsten tussen Henk Vredeling en Pieter de Crem.
Beiden 45-plussers toen ze minister werden. Allebei moesten ze flink bezuinigen op defensie. En beiden staan bekend om een opvliegend karakter.

De bezuinigingoperaties brengt ze natuurlijk in conflict met de legerleiding. Vredeling bediende generaals die dreigden met ontslag, op hun wenken. Het ontslag werd met liefde verleend.
Zover is het bij De Crem (nog) niet. De legertop moet met 20 procent worden afgeslankt. Natuurlijk een reden waarom er wel een generaal dwars gaat liggen en De Crem’s besluiten dreigt te boycotten.

Als de heren iets niet naar de zin is, kunnen ze hoog van de toren blazen. De Crem kwam recentelijk in het nieuws, toen hij tekeer ging tegen cabinepersoneel van het vliegtuig waarmee hij naar huis vloog.
Vredeling liet zich in interviews onverbloemd uit over collega’s. Zo zei hij over zijn voorganger Luns, toen secretaris-generaal van de Navo: “Hij praat naar hij verstand heeft en dat is niet veel”. En zijn chef, Joop den Uyl, noemde hij “de grootste nationalist die er bestaat. Dat heb ik hem recht in zijn smoel gezegd, in een ministerraadsvergadering”. (Uit NRC-artikel bij overlijden van Vredeling).

Eén verschil is er wel tussen Vredeling en De Crem. De eerste was een sociaaldemocraat. De Crem hoort bij het Belgische christendemocratische kamp. Dranklust en een grote bek zijn dus niet gebonden aan een politieke kleur.
Ik denk niet dat Vredeling als rolmodel en inspiratiebron voor De Crem dient. In België is het veel vaker een gewoonte dat kabinetten vechtend over straat rollen, zoals dat in Nederland alleen van het kabinet Den Uyl wordt gezegd. Misschien hebben Belgische ministers gemiddeld meer eigenaardig karakter, dan hun Nederlandse collega’s. En dus meer conflicten en opvallend gedrag?

Balkenende wordt wel eens grijze saaiheid verweten. Dat moet strategie van de man zijn. Hij weet zich omringd door ministers, die niet bijzonder opvallen in kroegen, vliegtuigen en interviews. Daar kan zijn collega Leterme nog wat van leren?

Geef een reactie

Anti-idiotica

Anti-idiotica De hoeveelheid schadelijke bacteriën, die hun neus ophalen voor antibiotica, neemt nog steeds toe. Soms gaat dat zo snel dat een gemiddelde huisarts op de feiten achterloopt en rustig een niet-werkend middeltje tegen gonorroe voorschrijft.

Het lijkt bijna niet te doen om duurzaam werkende antibiotica te maken. Bacteriën blijken een slim mechanisme in hun DNA te hebben, om weerstand te bieden tegen aanvallers. Die zijn er volop, want antibiotica spoelen we niet alleen door de wc als het kuurtje al na 2 dagen helpt, het komt ook in de natuur terecht omdat het als groeimiddel in veevoer wordt gebruikt.

Onderzoekers hebben bodemmonsters bestudeerd, afkomstig van vijf veldproeven, gedaan tussen 1945 en 2008. Men ging op zoek naar het DNA dat bacteriën resistent maakt en kon zo vaststellen dat steeds meer micro-organismen resistent zijn geworden (lees hier meer).
De oorzaken heeft men nog niet in kaart, maar “een effect van het gebruik van stalmest op de ontwikkeling van resistentie kon niet worden aangetoond”.

Kan iemand mij uitleggen hoe die conclusie zich verhoudt tot het wereldwijde beleid antibiotica in de veehouderij drastisch te beperken?
De gezamenlijke veedierenartsen willen zelfs een eigen toezichthouder oprichten, om in ons land het gebruik van antibiotica in de intensieve veehouderij met twintig procent omlaag te brengen. Voorlopig is het oppassen als u het ziekenhuis in moet en naast een varkensboer komt te liggen. Die kan wel eens met een MRSA-bacterie besmet zijn. Een bacterie die erg problematisch kan zijn voor mensen die ermee besmet zijn en een operatie moeten ondergaan.

Nu zijn de ziekenhuizen daar erg alert op en gelukkig is er een snelle methode gevonden, om die bacterie op te sporen. Gewoon een wattenstaafje door de neus halen en binnen anderhalf uur weet men of de eigenaar van de neus besmet is. De uitvinders van deze sneltest menen dat grootschalige toepassing van deze methode hier honderden levens per jaar kan redden. Over de hele wereld zelfs tienduizenden.

Voorkomen is beter dan genezen, heet het op de wandtegeltjes der volkswijsheid. Bacteriën verdedigen zich tegen antibiotica door resistent te maken. Maar dat doen ze alleen als ze ook echt worden aangevallen. Blijft de bedreiging weg, dan verandert hun DNA weer, nu zonder die afweer die hen resistent maakt.

Beleidmakers en wetenschappers zijn het er in ieder geval over eens dat het gebruik van antibiotica sterk met worden verminderd, wil het voorkomen van een groeiend leger resistente ziekteverwekkers nog een beetje kans van slagen hebben.

Als leek vraag je je dan af of het gebruik van antibiotica niet helemaal moet worden gestopt. Meer anti-idiotica. We hoeven tenslotte geen vegetariër te worden, om een gezonde bijdrage te leveren. Gewoon minder vlees op tafel en op brood. Eén keer per week, zou al veel schelen. Het zal menig veehouder zijn baan kosten, maar veel meer mensen hun leven. En waarom is het vandaag de dag nog nodig gonorroe op te lopen?

Minder antibiotica, meer anti-idiotica. Antibiotica is mooi spul, maar als het tegen ons gaat werken, moeten we er zo snel mogelijk van af.

Geef een reactie

Persconferentie ministerraad

Persconferentie ministerraad De eerste ministerraden van dit nieuwe jaar zijn voltrokken. Zoals gebruikelijk vinden er na afloop persconferenties plaats, alwaar het mediamieke deel der naties hun leiders met vragen bestoken.

Op zoek naar nog grotere rampen dan lokale of internationale onlusten, probeert een enkele journalist het leiderschap te testen en vraagt de aandacht voor ijzingwekkende ontwikkelingen tengevolge van het winterse weer.

Wel, de MP’s staan hun mannetje. Balkenende proeft “een gemeenschappelijk gevoel voor verantwoordelijkheid voor de samenleving” en maant het volk de stoepen schoon te houden. De extra kosten die dat met zich meebrengt, zijn natuurlijk voor burgerman’s eigen rekening.

In Frankrijk gaat dat anders. Nicolas Sarkozy stelt zijn eigen kabinet als voorbeeld voor goed gedrag in barre tijden. Hij trekt acuut lering uit ongelukken die zijn ministers maken. Hij verbiedt zijn collega’s dan ook nog langer met de scooter op de ijsgladde Parijse wegen rond te crossen.

Verder gaan de ministerraden in gans Europa over tot de orde van de dag: het bevriezen van de staatsuitgaven. Het zout dat maar niet opraakt, om in de wonden te strooien.

Geef een reactie

Het geheugen van 1976

Het geheugen van 1976 De overeenkomst tussen Nederland, Argentinië en 1976? Vliegtuigen en piloten. Brokkenpiloot prins Bernhard en zijn collega Julio P. Allebei erg in de weer geweest met vliegtuigen.

En nu vliegen de stukken de archieven uit. In Argentinië gaf president Kirchner opdracht alle documenten over de “Vuile Oorlog” vrij te geven. Hopelijk leveren de documenten genoeg bewijslast, om van dienst te zijn bij heropende rechtszaken over misdaden tegen de menselijkheid. Eén van de verdachten is dus “onze” Julio P.
Over die andere piloot rolt nu een stuk uit ons Nationaal Archief, waaruit zou blijken dat de Lockheed-affaire onvolledig is afgehandeld, omdat Den Uyl bepaalde stukken achter slot en grendel deed.

Het Nationaal Archief geeft elk jaar een hele berg stukken vrij, Behalve de documenten over de Lockheed-affaire, ook materiaal over onze vuile oorlog in Indonesië. Wie de ellenlange opgave (pdf!) van stukken doorneemt, ziet er ook “stukken betreffende wreedheden, misdragingen en mishandelingen begaan door Nederlandse militairen in 1946 – 1947 en 1949. Ongetwijfeld zullen een paar journalisten zich daar op storten, op zoek naar nog onbekende feiten.

Het blijft jammer dat het altijd zo lang moet duren voor er meer inzicht wordt geboden in de handel en wandel van overheden en hun dienaren. Aan de andere kant: maar goed dat de meeste overheden er een fikse bewaarzucht op na houden.
De wettelijke termijn waarop stukken geopenbaard mogen worden is lang. Wil er alsnog enige belasten materiaal uitrollen, heb je er soms weinig aan, omdat bepaalde misdaden, vergrijpen of onheuse zaken verjaard zijn.

Nou hoor je bepaalde politici wel eens roepen dat voor sommige misdaden, gepleegd door burgers, de verjaringstermijn moet komen te vervallen. Misschien een goed idee om een wet in het leven te roepen, die stelt dat er geen enkele verjaringstermijn geldt voor wan- en misdaden die door openbaarmaking van nationale archieven bewezen kunnen worden?

Of is het niet netjes om prins Bernhard postuum nog een douw te geven? Het zou in ieder geval wel netjes zijn om, ook al veel te laat voor de vele slachtoffers, spijt te betonen en lering te trekken. Ook al komt dat tot postume veroordelingen, ze komen natuurlijk ook in het archief.
Ook verantwoordelijke politici vergrijzen en leven langer. Dus ook al is de termijn voor openbaarmaking lang, met zo’n anti-verjaringswet, lopen ze meer kans alsnog boete te moeten doen voor verhulde, kwalijke besluiten en praktijen.

Geef een reactie

Dan maar de lucht in?

Dan maar de lucht in? Gezinnen in de stad. Ze komen nog voor. Eigenlijk is het een raadsel waarom mensen die kinderen krijgen niet onmiddellijk verhuizen naar gebieden waar ruimte is om buiten te spelen. Waar ze hun kroost niet het internet op moeten jagen om verband tussen een plak kaas en een koe tussen de oortjes te krijgen.

Afijn, voor de eigenheimers die hun nazaatjes in metropolische turbulentie willen grootbrengen, moet woonruimte worden bedacht. Jong en aanstormend architectonisch talent mogen ideeën leveren voor “De verticale stad voor gezinnen”. De hoofdprijs voor degenen die het beste ontwerp indienen: een reis naar Marseille om daar de Unité d'Habitation van Le Corbusier te bezoeken.

Le Corbusier’s “eenheid van wonen” moet blijkbaar de inspiratie vormen voor een nieuwe visie op verticaal wonen en leven. Le Corbusier moet, net als menig ander architect, opgegroeid zijn met de blokkendoos. Stapelen met beton, veel meer stelt het gebouw niet voor. Vernieuwend was de gedachte wonen met voorzieningen, als tuinen en winkels, te combineren in een en dezelfde hoop beton.

Zoals vaak gebeurt als noviteiten op de wereld worden geplempt, waren er mensen die dachten dat deze woonvorm tot grote ellende kon leiden. Bewoners van het complex zouden wel eens ziek kunnen worden, zelfs hartstikke gek,van al dat beton en de beperkte mobiliteit, omdat men voor een brood en een pak melk de straat niet meer op hoefde. Behalve een paar gevalletjes hoogtevrees, viel het allemaal wel mee.

Vandaag zitten we nog meer dan in de tijd van Le Corbusier met een ruimtelijk probleem. Er moet snel woonruimte bijkomen, maar de beschikbare ruimte wordt alsmaar kleiner. Niet alleen door bevolkingsgroei en gezinsaanwas, ook door bescherming van natuurgebieden en landschapsbehoud. De oplossing ligt voor de hand. Geen ruimte meer op de grond? Dan maar de lucht in!

Geen hemelstormend idee, want inmiddels zijn de begrippen torenflat en wolkenkrabber nietige blokkendoosjes, vergeleken bij de meest recente oprisping in Dubai: Burj Dubai. De 828 meter hoge “unité d’Habitation” telt 1044 appartementen, wat kantoren en een hotel.
Maar is hoogbouw nou een goede habitat voor gezinnen?

Er zijn mogelijke voordelen. Binnentuinen waar het kroost veilig kan spelen, een pak luiers is een etage lager te halen.
Nadelen zijn er ook. Zijn de liften wel groot genoeg om vier volwassenen en evenveel robuuste kinderwagens te vervoeren? Hoeveel konijntjes zullen wel niet van de balkons worden gegooid, door explorerende kinderen? En, angstwekkend toekomstbeeld, wat voor volwassenen zullen die kinderen worden, die in de cruciale periode van wasdom, gewend zijn op alles en iedereen neer te zien?

Kan het dan anders? Zeker wel. Op het plaatje hier linksboven zit u een impressie van de Habitation Taupinière. Het molshoopwonen.
Om aan de behoefte van enige skyline te voldoen bouwen we terpen. Op de tekening ziet u bij 1 een tweetal gebouwen. Elk met vijf geschakelde gezinswoningen, in eveneens terpachtige vorm.Ondergronds (zie 2) bevinden zich a) recreatieve voorzieningen, zoals tuinen, fitnesszalen en zwembaden. Bij b) een laag assorti winkels. Daaronder, bij c), parkeergarages en de laagste laag biedt ruimte voor machines die warm water uit de bodem putten en die afval composteren ten behoeve van de energievoorziening.

Elke Habitation Taupinière is kleinschalig, om de intimiteit en persoonlijkheid te garanderen. De geschakelde woningen zijn van natuurlijke materialen gemaakt en op de molshoop zelf kan gerecreëerd worden, door de liefhebbers van echte buitenlucht. Zonder last van hoogtevrees te hebben.
Het is natuurlijk jammer voor wormen, kevers, pissebedden en ander ondergronds gedierte. Maar daar zullen we er toch al niet zoveel meer van hebben. Ze hebben al lang moeten wijken voor buizen, kabels en heipalen onder flatgebouwen.

In de nieuwe 'verticale stad' wonen gezinnen wel naast elkaar en niet op elkaar. Voor de broodnodige voorzieningen kan men dan heerlijk onderuit zakken.

Geef een reactie

Klusjes voor lagelonenlanden

Klusjes voor lagelonenlanden

Even een postje over post van eind vorig jaar. Uw handgeschreven kerst- en nieuwjaarskaarten, worden voortaan eerst naar lagelonenlanden gevlogen. Het Nederlands Dagblad meldde dat TNT Post een klusje gaat uitbesteden.

Enveloppen die onleesbaar zijn voor de sorteermachines, worden handmatig voorzien van een barcode, zodat ze alsnog door de sorteerautomaat kunnen.
Dat werk mag nu in India, Mexico en op de Filippijnen worden gedaan. Dat scheelt echt een stuk, zegt een TNT-woordvoerder in het ND: “TNT hanteert in Nederland een uurloon van 23 euro. In India en op de Filippijnen doen ze het voor een fractie van die prijs”.
In het ND stelt de woordvoerder dat 94% van de post automatisch wordt verwerkt. Zou dan 6% tot de onleesbare post horen?

Op de wist-je-dat-pagina van TNT lezen we dat er jaarlijks ruim 5 miljard poststukken worden bezorgd. Dan zouden we het dus over 300 miljoen onleesbare stukken per jaar hebben?
We lezen daar ook dat TNT over computers beschikt die handschriften kunnen lezen en sommige computers wel 250 adressen per seconde aankunnen. Dat zijn er 900 duizend in een uur. Maakt één computer een 8-urige werkdag, dan zijn er 7,2 miljoen stukken verwerkt.
Stel de computer heeft een 32-urige werkweek, 5 weken op vakantie gaat en 4 weken ziek is, dan zijn er op jaarbasis ruim 9.9 miljard van die stukken verwerkt. Geen 300 miljoen. Dus welk werk wil TNT nu naar de lagelonenlanden exporteren?

Goed, laten we ervan uitgaan dat er toch een fractie werk overblijft dat echt helemaal met de hand gedaan moet worden. Kleine beetjes. Maar die kunnen wel uitmaken in de concurrentieslag die TNT, dankzij de privatisering van de postmarkt, nu moet leveren. “Het is een kwestie van: alle kleine beetjes helpen”, verzucht de TNT woordvoerder in het ND, “het gaat niet om grote aantallen banen”.

Je zou denken: de arme man moet wel. Zijn concurrenten, Sandd en Selekt Mail, hebben net een kort geding tegen de Staat gewonnen. Geschrokken van de gevolgen van de privatisering, wil de overheid de post weer een beetje reguleren, door de bedrijven te dwingen op korte termijn medewerkers in vaste dienst te nemen. De rechter had echter begrip voor de moordende veldslag en verbood de overheid zulke dwingende maatregelen op te leggen.
Tja, dan zit je als TNT nog steeds in het nauw, op een moment dat zo’n 42% van de werknemers hun baan dreigen te verliezen.

Dus begint TNT eerst wat handwerk af te stoten. Een fractie werk, dat nu voor een fractie loon op exotische locaties in de wereld gedaan mag worden.
Ik zou als TNT-baas meteen staatssteun aanvragen voor het lumineuze idee. Het ministerie van economische zaken heeft namelijk 10 miljoen euro per jaar beschikbaar voor Nederlandse bedrijven die willen exporteren naar of investeren in India. Nu geldt dat vooral voor ICT, biotechnologie, design, vliegtuigonderhoud en de maritieme logistiek. Maar wellicht valt het ministerie over te halen ook de postale handenarbeid en logistiek erbij te betrekken.
Meteen een aanvraag insturen en wie weet heb je zelfs de fractie loonkosten daarmee gehalveerd.

Maar is het nou wel sociaal om hier een paar werknemers de uitkering in te sturen en het werk over te laten aan mensen die niet eens een kerstgratificatie in hun cao gegarandeerd hebben? Laat staan dat met sociale premies allerlei ongemak verzekerd is? Gaat TNT de gebruikelijke werkgeverspremies betalen?
Helaas. Al zou TNT Post dat willen, ze vallen niet onder het sociaal zekerheidsverdrag, dat sociale zakenminister Donner, vorig jaar met India ondertekende. Dat verdrag is alleen bedoel om de uitwisseling van hoogopgeleide experts makkelijker te maken. Zulke mensen worden maximaal 5 jaar vrijgesteld van de sociale premies in het gastland. Een regeling waar de postsorteerder uit Zwolle dus niks aan heeft, als hij vervangend werk zoekt in India.

Kortom, er wordt flink gewerkt aan een gezonde handelsrelatie met lagelonenlanden, zoals India. Maar postsorteerders in Nederland en in India worden er niet wijzer van. Misschien iets om te onthouden als uw volgende nieuwjaarswens weer in een handgeschreven enevelop de bus ingaat?

Geef een reactie

Sneeuw- en ijsvrij

Sneeuw- en ijsvrij Meer kou, meer sneeuw, meer ijs. Voorlopig nog geen herhaling van echter winters, toen we als schoolgaande jeugd al “ijsvrij, ijsvrij!” joelden, slechts enkele dagen voordat we werkelijk vrij kregen om te schaatsen.

Toch hebben veel mensen nu moeite met de vorst, al zou je op 30 april anders vermoeden. Dan ligt menig stoepje bezaaid met huisraad, waarvan driekwart de volgende dag door de gemeentereiniging verwijderd moet worden. Nu laat men ook de rommel liggen en dat is meer te begrijpen. Sneeuw en ijs zijn immers niemands eigen rommel?

Dat moet de gemeente ook maar opknappen? Daar breekt een enkele burger nu het hoofd over. Want stel dat buurman ook zijn hoofd breekt, tengevolge van een uitglijder, omdat je het eigen stoepje niet van sneeuw- of ijs hebt ontdaan?
Vroeger, in de tijd van echte winters, was elke burger verplicht het eigen stoepje schoon te houden. Die verplichting was niet te handhaven, dus heet het nu “de eigen verantwoordelijkheid van de van elke bewoner” te zijn.

De verplichting tot het sneeuw- en ijsvrij houden van je stoepje, vind je niet dus meer terug in de APV (Algemene Plaatselijke Verordening) van je gemeente. Mag niet ook meer. Want die verplichting zou aanzetten tot gedwongen onbetaald werk, hetgeen verboden is volgens Europese regelgeving.
De website jurofoon merkt gladjes op, dat vreemd te vinden. In België kent men die verplichting wel. Maakt men de stoep niet schoon dan kan men in de prijzen vallen (een boete van 250 euro).

Sommige gemeenten kennen wel een gladheidverbod. Dat wil zeggen: je mag niet opzettelijk van de stoep een ijsbaan maken. De stoep met water reinigen mag dus niet bij min-8, je auto wassen voor de deur evenmin. Dat zie je ook weinig. Eerder is men hard aan het werk de auto sneeuw- en ijsvrij te maken. Wat blijkbaar niet onder gedwongen onbetaald werk valt.

De meeste gemeenten doen nu een beroep op de zelfwerkzaamheid van de burgers met oproepen om maar wel de stoep veilig te houden en het aanbieden van gratis strooizout. De burger die zijn straatje schoon wil houden kan echter in problemen komen, want het strooizout raakt op.
Er zal dus meer sneeuw en meer ijs blijven liggen. Strooizout zou het de brave burger een stuk makkelijker maken. Want wie heeft er tegenwoordig nog een fikse sneeuwschuiver, laat staan een machine die de sneeuw op de stoep van de buren aan de overkant spuit?

Er is een verplichting geschrapt die niet te handhaven viel. Zitten we nu met een eigen verantwoordelijkheid, die niet gehandhaafd hoeft te worden. Zul je zien dat de overheid, bij aanhoudende vorst, oproept tot een gedragscode sneeuw- en ijsvrij.
Misschien gewoon maar alles laten liggen en wachten tot de dooi het werk doet?

Geef een reactie

Blogpareltje 2009 – De winnaars

Blogpareltjes 2009 – de winnaars De winnaars van het Blogpareltje (voor de zwijnen) van het Jaar 2009 zijn bekend.
We zochten artikeltjes of reacties waarbij je eerst moet lachen (of op zijn minst een glimlach trekt), maar waarna je toch aan het denken wordt gezet. Het mocht ook enkele alinea of zinsnede zijn.
Iedereen kon tot 29 december nominaties insturen, waarna de lezers hun stem uitbrachten op wat zij de grappigste doordenker van 2009 vonden.

In twee categorieën waren prijzen te behalen. De eerste categorie: weblogartikeltjes. Het maakte niet uit of ze afkomstig waren van opinieblogs, wetenschapsblogs, literaire blogs of persoonlijke blogs zijn. Elk blog was goed, mits dat langer dan drie jaar draait en frequent publiceert.
De tweede categorie: de reacteurs (of reaguurders). Ook hier gaat het om frequentie, ofwel “de vaste lezer”. De bezoekers die de blogs levendig houden en een parelende kwinkslag achterlaten.

In totaal werden er 33 nominaties ingestuurd (zie hier alle inzendingen, exceldoc.!). Maar liefst 26 weblogartikeltjes, slechts 5 reacteurs en 2 inzendingen uit 2008 en dus niet mee konden dingen naar de fraaie prijzen.
Uit de weblogartikeltjes zijn hier 10 finalisten geselecteerd, die het meest voldeden aan de criteria, die u hier nog eens terug kan lezen. Omdat er maar 5 reacteurs waren genomineerd, zijn deze allen ter stemming gebracht.
Vanaf 29 december kon er dus worden gestemd (zie ook het overzicht van het stemverloop -exceldocument) en het is nu de hoogste tijd de winnaars bekend te maken.

In de categorie weblogartikeltjes feliciteren we:
Op de eerste plaats en dus de winnaar van 250 euro: Frissewind (hetkanWel) met Elf natuurlijke antidepressiva.
Het weblog hetkanWel houdt op 23 januari hun hetkanWel-dag. Ik zal de redactie benaderen met het verzoek de hoofdprijs op die dag persoonlijk aan Frissewind te overhandigen. Uiteraard kunt u hier een verslag verwachten.

Op de tweede plaats, de winnaar van een etentje met de redactie van dit weblog: Perik (Sargasso) met Nederlanders vinden controle gezellig.
Op drie, daarmee goed voor een kadobon van 50 euro: M. Molovich (Panzerfaust) met Natuurlijke selectie.

De redacties van genoemde weblogs zullen worden benaderd om in contact te komen met hun winnaars. De bedoeling is ook hier een persoonlijke overhandiging van de prijzen, waarvan het verslag natuurlijk hier gepubliceerd zal worden.

In de categorie Reacteurs:
Op 1, goed voor de boekenbon van 50 euro: Wout (reactie 23 op GeenCommentaar). Vanaf het begin van het stemmen bovenaan, hoewel hij op het laatst bijna werd gepasseerd door….
Nummer 2: mescaline (op Sargasso), de winnaar van een koffie- met-taart in enig horeca etablissement.
De derde plaats, goed voor een kadobon van 25 euro: Yevgeny Podorkin (op Sargasso).
De redacties van de weblogs waar zij reageerden, zal gevraagd worden het contact met de winnaars tot stand te brengen, zodat ook hier een persoonlijke uitreiking van de prijzen mogelijk is.

Voor de volledigheid de rest van de uitslagen. In de categorie weblogartikeltjes:
4. Verbal Jam met Een provocerende nieuwjaarswens.
5. Mack.web-log met Het roer moet om.
6. Gedeelde plaats voor CasaSpider met Klemtoon en Uitspraak en Xinix met Devolutie.
7. Wauwel met Kerstsfeer.
8. Gedeelde plaats voor Stroomopwaarts met Commotie en Vluchtstrook met Verkeersperikelen.

In de categorie Reacteurs eindigen op de gedeelde 4e plaats: Mack (op RobHamilton) en Philippus (reactie nr. 15 op hetkanWel).

Komt er een Blogpareltje (voor de zwijnen) in 2010?
Ja. Gezien de vele positieve reacties, zal deze “award” worden herhaald. U kunt dus nu al uw pareltjes verzamelen, om ze in december 2010 te nomineren. Let daarbij wel goed op de criteria.
Na dit proefpareltje, zal de opzet en organisatie drastisch veranderen. Iedereen mag nomineren. Uit de inzendingen zal een professionele jury de uiteindelijke prijswinnaars kiezen.

Kunt u dan nog stemmen? Zeker wel. Het manco van de huidige opzet is natuurlijk dat de uitslag beïnvloed kan worden doordat weblogs en lezers via publicaties en oproepen het stemmen kunnen sturen. Bovendien zijn er stemmers die meerder keren stemmen, vanaf verschillende pc’s. Prima, het kan en mag ook in 2010 allemaal.
Om het toch zo objectief mogelijk te houden bepaalt de jury de winnaars voor de hoofdprijzen. U kunt in december bepalen wie de publieksprijzen krijgt. Minder grote prijzen, maar uw stemmen zullen de winnaars zeker vrolijk maken.

De uitslag zal dan in januari 2011 bekend gemaakt worden op een openbare nieuwjaarsreceptie van dit weblog. Een bescheiden maar feestelijke bijeenkomst. Plaats en tijd zullen natuurlijk pas in december 2010 bekend worden gemaakt.

Tot slot:Iedereen die nominaties heeft ingestuurd, alle weblogs die met publicaties en links aandacht hebben besteed aan het Blogpareltje en iedereen die de moeite nam te reageren en te stemmen: dank, dank en nog eens dank. We hebben toch een mooi en parelend begin van het nieuwe jaar tot stand gebracht.

Geef een reactie