Categoriearchief: Keuzes

Vluchten kan niet meer.

Welkom Degenen die denken dat de keuze in het stemhokje geen enkele invloed heeft, zit er naast. De opkomst in Europa van partijen als de PVV heeft een signaalwerking. Op de voorheen zo gastvrije deurmat van Nederland staat een duidelijk ‘niet welkom’. Dat is niet alleen in Nederland zo. BBC News brengt de top-7 in beeld van Europese landen, met een ongastvrije uitstraling.

Bij de verkiezingen in Finland kregen de “Ware Finnen’ vorige week 19 procent van de stemmen. Daarmee is Finland tweede op de lijst van landen met die een politiek partij in huis heeft die ‘nationaal-liberaal-met-een-socialistisch-tintje’ te noemen is. Zwitserland steekt met kop en schouders boven de andere zes landen uit, want de Zwitserse PVV kon bij de laatste verkiezingen op 28,9 procent van de stemmen rekenen.
Nederland is derde (15,5%), op de voet gevolgd door Frankrijk (15%). Denemarken, Italië en Zweden volgen met respectievelijk 13.9, 8.3 en 5.7 procent (meer in dit BBC News-artikel).

De invloed van dit soort partijen gaat zover, dat door heel Europa het vreemdelingenbeleid verworden is tot een anti-humanitair kettingslot op de deur. Dat merken Tunesische vluchtelingen nu. Italië heeft ze niet teruggestuurd, maar vroeg de medewerking van haar Europese collega’s. België en Frankrijk reageerden met verscherpte grenscontroles. Het argument is dat er onder de vluchtelingen vast ook economische gelukszoekers zullen zitten en die wil men eruit vissen.

Gastvrijheid voor vluchtelingen is al lang geen dagelijkse praktijk meer, ondanks de vele brandhaarden in de wereld. Belgen, die het geweld van de Eerste Wereldoorlog ontvluchtten, waren hier in 1914 welkom, ook al was Nederland daar niet goed op voorbereid. Vlak na de Tweede Wereldoorlog werden Baltische vluchtelingen ontvangen, die verspreidt door Europa leefden. Tijdens de woelige Koude Oorlog mochten Hongaren op onze gastvrijheid rekenen.

Sinds 1997 kennen we de ‘uitgenodigde vluchtelingen’. Een selecte groep vluchtelingen die, al dan niet tijdelijk, worden ontvangen in zogenaamde hervestigingslanden. Nederland zou jaarlijks rond 500 van deze genodigden opnemen. Aan die prestatieafspraken hield Nederland zich alleen van 2005 tot en met 2008. Daarna was het weer gedaan met de gastvrijheid.
Uitgenodigden

Bron: IOM-Nederland.

Er valt nog enig begrip op te brengen dat ‘economische gelukszoekers’ niet met open armen worden ontvangen. Ook al hebben velen er geen enkel probleem mee dat Nederlanders wel elders hun geluk zoeken als pensionados in Spanje, Australië en de Antillen. Of zoals boeren, die naar Zuid-Amerika of Scandinavië trekken.
Maar het is van de zotte dat er een rem zit op het uitnodigen van vluchtelingen, om een gedoogpartner ter wille te zijn.

Geef een reactie

Rutte's vinger.

Rutte's vinger Oei, oei, oei, Rutte! Pas nou toch op. Geef ze een vinger, dan pakken ze je hele hand. Het kabinet komt de oppositie tegemoet door een tweetal bezuinigingen uit te stellen. En wel omdat het maatschappelijk draagvlak nu wat te klein lijkt. Blijkbaar hebben de protesten tegen bezuinigingen op het passend en hoger onderwijs geholpen.

Al vanaf de eerste dag dat het kabinet aan het werk toog, protesteerden studenten, leraren en professoren tegen bezuinigingen op het hoger onderwijs. Nu wordt de ‘langstudeerboete’ op de lange baan geschoven. De protesten van ouders en onderwijzend personeel in het passen onderwijs, resulteren ook in uitstel.
Het gaat wel ten koste van maatschappelijke stages en het geld dat het kabinet voor de beloning van bijzonder presterende leerkrachten had gereserveerd. De een zijn brood, zal en moet de ander zijn dood betekenen, lijkt het devies van kabinet Rutte. Het uitstel is niet meer dan een budgetneutrale tegemoetkoming.

Maar het doortastende is er hiermee wel van af. Een signaal voor alle welzijnswerkers, bibliothecarissen, kunstenaars, militairen en iedereen, die volgens Rutte wel wat van de bezuinigingen zou voelen. De crisis biedt ook kansen, wordt wel beweerd. Nou, hier ligt dus een kans. Ga er gewoon een paar maanden tegenaan met petities, manifestaties en demonstraties en je krijgt op zijn minst uitstel. Of de bezuinigingen worden wat geleidelijker aan uitgevoerd.

Het kabinet denkt tijd te winnen. Tijd om genoeg Kamerleden aan hun kant te krijgen. Om een meerderheid voor de plannen te op de been te krijgen. Het kabinet is zich goed bewust van de uiterst krappe meerderheid, die het qua zetels heeft. Al vanaf het begin van deze regeerperiode is duidelijk dat niet alleen de oppositie, maar ook de coalitiepartner en het gedoogvriendje geen rotsvaste steun en samenwerking kunnen garanderen. Dus zijn stemmen van de oppositie nodig, of op zijn minst wat medewerking van de SGP en de CU. Op het gebied van het onderwijs breekt dat het kabinet nu op.

Deze besluitcrisis in het kabinet biedt kansen. Wat volgt? Gaat die ene kerncentrale van de baan? Krijgt kunst en cultuur uitstel? Blijft de zorgtoeslag gehandhaafd? Wordt de JSF-straaljager afbesteld? Vliegen er wat minder ambtenaren uit?
Welke onderwerpen lijken geschikt om Rutte’s prachtige hand aan de mensen te geven? Roept u maar.

Geef een reactie

Ga eens rond Rutte zitten.

Sit in Het CBS, de statistiekenboer, weet de cijfertjes altijd prachtig aan de actualiteit te verbinden. In 2010 is er meer arbeidtijd ‘verloren’ gegaan aan stakingen, dan in 2009. De post- en vervoersector kende de meeste stakingen.

Dat bericht plaatst het CBS dan een dag voor de tweede stakingsronde in het openbaar vervoer plaatsvindt. Na Amsterdam, wordt er morgen in Rotterdam gestaakt tegen de plannen het openbaar vervoer te privatiseren. Den Haag heeft de staking op 20 april gepland.
Dinsdag 12 april wordt misschien wel een hoogtepunt bereikt in de onrust die Rutte veroorzaakt, want ook de studenten gaan er weer tegenaan. In Den Haag willen ze op het Plein hun ongenoegen uiten over de bezuinigingen.

Nu heeft het CBS het alleen over arbeidsonrust, waarvan het grootste deel cao-onderhandelingen betrof. Er zijn, voor zover ik weet, geen recente statistieken over andere maatschappelijke onrust. Behalve dan onze Onrustmonitor, waarin niet alleen stakingen worden bijgehouden, maar ook acties tegen de bezuinigingen en overige maatschappelijke acties. De laatste stand van zaken is in dit exceldocument te zien.
Van 1 januari tot en met vandaag zijn er 43 acties meer gehouden dan in 2010. Dat komt neer op een toename van 123 procent. De score staat nu al op een gemiddelde van 18,5 acties per maand, terwijl dat in 2010 slechts 2,8 gemiddeld per maand was.

Het aandeel stakingen en overige arbeidsonrust staat op 16,9 procent van het totaal. In 2010 bestond 50 procent van alle onrust uit arbeidsconflicten. Acties tegen de bezuinigingen zijn explosief gegroeid. In 2010 maakten die voor 47 procent deel uit van Nederland in beweging, dit jaar is dat al 67,5 procent.
Overige maatschappelijke acties stijgen ook. In 2010 slechts 3 procent, nu 15,6 procent, vooral te danken aan het groeiende protest tegen nieuwe kerncentrales.

De meeste acties verlopen rustig. Dat komt ook om dat meer voor petitie- en handtekeningacties wordt gekozen. Ook publieksvriendelijke acties zijn populair. De acties in het openbaar vervoer worden niet door iedereen publieksvriendelijk genoemd en studentenacties willen nog wel eens verstoord worden door wat raddraaiers heten te zijn. Mag ik eens een rustig soort actie aanbevelen, dat vorig jaar door de stakende schoonmakers uit de vergetelheid is gerukt? Zij hielden vorig jaar een “sit in” op station Utrecht Centraal. De ‘sit in’ kennen we vooral uit de roerige zestiger en zeventiger jaren en was een vorm van geweldloos protest.Kijk, studenten zouden liever op het Binnenhof protesteren, dan daarbuiten, maar daar heeft de overheid trauma’s aan overgehouden, dus wordt dat binnenpleintje hermetisch afgesloten.

Maar goed, je kunt dan zelf het Binnenhof afsluiten. Als een enorme mensenmassa om het Binnenhof gaat zitten, kan er niemand meer op, maar ook niet meer af.
Zie je het al voor je? Studenten die rond het grondgebied van het Torentje gaan zitten. En dat dan dagen volhouden, gesteund door burgers die ook al maanden tegen de bezuinigingen protesteren. Een manier om de politiek even te isoleren en tot herbezinning te dwingen.

Want bezuinigen kan anders. Minder, omdat de economie weer aantrekt. En met andere keuzes. Rutte heeft altijd gezegd goed naar de oppositie te willen luisteren. Wel, als de burgeroppositie even plaats neemt rond het Torentje, kan Rutte de discussie aangaan.
Samen komen we er immers wel uit, toch?

Geef een reactie

Rutte's Onrust.

Crap Rutte valt niet te benijden. Vol enthousiasme wil hij het land er bovenop helpen, maar hij komt er maar niet aan toe. Het ene Europese overleg na de andere Eurovergadering kosten hem zijn dure tijd op zijn agenda. Bovenaan die agenda staat nog steeds:“Iedereen zal er iets van voelen”. Daar staat dan wel een beloning tegenover. We krijgen dit prachtige land terug.

Steeds meer mensen maken zich ongerust over de staat waarin dat land zal verkeren, op het moment dat het teruggegeven zal worden. Sterker nog, steeds meer mensen komen in beweging en proberen die zaken te redden, die zij prachtig vinden. Men begint blijkbaar te voelen, wat Rutte’s redding betekent. Het wordt alsmaar onrustiger in de samenleving. Het is nog niet zover dat het Binnenhof volstroomt en wordt omgedoopt tot Neerlands Tahrirplein, zoals Britse demonstranten hun Trafalgar Square wel een jasmijntintje gaven, toen ze zit weekend te hoop liepen tegen hun bezuinigingen.

In Nederland lijkt een tsunami aan lokale acties aan te zwellen. Toen het kabinet Rutte van start ging, kreeg het meteen al een hete december voor de kiezen. De maatschappelijke onrust was in de eerste maanden van het nieuwe kabinet al even groot als alle maanden daarvoor. In 2010 manifesteerde de maatschappelijke betrokkenheid van de burgers zich in 34 acties. Een gemiddelde van 2,8 per maand. De meesten betroffen arbeidsconflicten (50%), zoals cao-onderhandelingen en reorganisaties. De bezuinigingsplannen scoorden wel al 47% van alle onrust.

Het eerste kwartaal van 2011 zit er bijna op en we zien een fikse opleving van acties tegen de bezuinigingen. In de eerste drie maanden zijn er al 40 acties gevoerd, een gemiddelde van 13,3 per maand.. Daarvan betrof 68% de bezuinigingen. Arbeidsconflicten waren goed voor 25% van de acties.In januari leek de rust terug te keren. Slechts acht acties, na de tien van december. Maar dat was snel anders. In februari werden er twaalf acties gevoerd en in deze maand staat de teller al op twintig. In drie maanden tijd is de maatschappelijke onrust al 15 procent groter dan heel 2010.

Vooral in het onderwijs is de onrust het grootst. Acties tegen bezuinigingen op het hoger onderwijs blijven elkaar opvolgen. De kabinetsplannen met het speciaal onderwijs brengen ook steeds meer mensen op de been. Maar ook de dreigende sluitingen van bibliotheken, zwembaden en club- en buurthuizen leiden tot tal van lokale acties. De actiebereidheid lijkt alleen maar groter te worden.
In dit exceldocument de laatste stand van zaken.

Wat kan Rutte doen om de onrust te beteugelen? De plannen doorzetten en er een schepje bovenop doen, zoals bij het speciaal onderwijs is aangekondigd? Of de plannen bijstellen? Ik ben geen regeringsadviseur, maar dat laatste lijkt mij het wijste, wil het rustig blijven in dit prachtige land. Laat ik eerlijk zijn, het gaat mij ook om mijn eigen rust.

Als werkende in de daklozenopvang heb ik met twee zaken te maken. Minder personeel en meer daklozen. Dankzij de bezuinigingen doen we het werk met minder collega’s. Ach, wat harder werken, ook al dreigt er een slechtere cao uit de bus te komen, dat moet een betrokken burger er voor over hebben.
Maar hoe gaan we dat redden, nu het aantal nieuwe daklozen toeneemt? In 2009 hadden we hier gemiddeld twee aanmeldingen per week. In 2010 is dat opgelopen tot gemiddeld vier per week. Nu staat die teller al op gemiddeld zes per week. In nog maar drie maanden tijd. Elke dag komen er meer dan honderd individuen over de vloer, die onze opvang op de een of andere manier nodig hebben.

Ik ben Rutte’s onrust eigenlijk wel zat.

Geef een reactie

Dan dooft het licht.

Dan dooft het licht Gisteravond ging een uur het licht uit. Na een golf van duisternis vanuit Australië over de aarde rolde, begon ook hier de actie Earth Hour. Een symbolische milieuactie. Symbolisch, want zoveel stroom zal er niet mee bespaard worden, maar “we willen laten zien wat er kan gebeuren als mensen samenwerken”, zegt één van de organisatoren.

Vandaag, werd het een uur later licht. Vandaag zullen we weten of de samenwerking een succes is geworden. Iets echt weten, doe je altijd later. Er zijn natuurlijk wel van die visionaire zieners, die de mazzel hebben dat sommige dingen verlopen, zoals zij ze hadden voorspeld. Met een parmantig ‘zie je wel, ik wist het wel’, geven ze de twijfelaars het nakijken. Maar zeker weten kun je pas, als een voldongen feit achter de rug is. In de weg naar die ‘voldongenheid’, kan er altijd iets onverwachts gebeuren, die vooraf gestelde zekerheden onderuit schoffelen.

Zo weten we nu zeker dat kernenergie gevaarlijker is dan we misschien willen. We weten nu ook dat er veel meer mensen in de wereld vrijheid en democratie zo belangrijk vinden, dat ze de starten en pleinen er voor opgaan. We weten nog niet wat die maatschappelijke onrust op zal leveren. Maar we weten wel dat we het zo belangrijk vinden, dat we bereid zijn militaire middelen in te zetten om die vrijheidsdrang te beschermen tegen schietgrage dictators.

De jasmijnrevolutie spreekt zo tot de verbeelding dat demonstranten die in Londen tegen de bezuinigingen de straat op gingen, het pittoreske Trafalgar Square omdoopten tot Tahrirplein. Om dat kracht bij te zetten, meenden een aantal demonstranten ook maar over te gaan tot wat schermutselingen en een bank bestormden. Dat kostte ruim 200 oproerkraaiers tijdelijk hun vrijheid.
Maar wat een melodramatiek. Wat heeft de heldhaftigheid van Egyptenaren op het Tahrirplein nou te maken met onvrede over bezuinigingen? Vrijheid en democratie is toch wat anders het inleveren van een paar rotcenten, die onze economie er weer bovenop moeten helpen?

Laten we er, even melodramatisch, een schepje bovenop doen. “Een volk dat voor tirannen zwicht zal meer dan lijf en goed verliezen. Dan dooft het licht”.
Dat zinnetje uit een gedicht van Henk van Randwijk, siert een herdenkingsmonument in Amsterdam. Het gedicht is niet alleen een ‘in memoriam’ voor slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog, het roept ook op verder te kijken dan je neus lang is (maar gun Uw ogen wijder zicht, aanzie het land en alle mens tegader) en samen te werken tegen onrechtvaardigheid (wij staan tesaam voor het gericht, voor goed of kwaad te kiezen).

Ik kan me voorstellen, dat er nu mensen zijn die een verband zien tussen banken die riante bonussen blijven uitkeren, investeren in wapenhandel, een wereldwijde kredietcrisis veroorzaken en de bezuinigingen die nodig zouden zijn omdat die banken staatssteun hebben gekregen. Bezuinigingen die iedereen zullen raken, heeft Rutte beloofd. En ja, als er tegen bezuinigingen wordt geprotesteerd en het antwoord is dat er 50 miljoen meer wordt bezuinigd, dan stellen mensen natuurlijk ook vragen over het democratische gehalte, waarmee dit beleid tot stand komt.
Dan zit er een kans in dat het Binnenhof eerdaags ook wordt omgedoopt tot Tahrirplein. Morgen daarover meer op dit weblog.

Geef een reactie

No Intervention Zone?

No-fly zone Gekke Libiërs. Vragen wel om een no-fly zone, maar realiseren zich niet dat er van zo’n maatregel niets terecht komt, als er op de grond ook niet een en ander word geregeld. Een no-fly zone, opgelegd door de VN, is al een militaire maatregel en kan een eerste stap richting militaire interventies op de grond.

De Libische verzetsstrijders hebben de internationale gemeenschap om een no-fly zone gevraagd. De Arabische Liga ondersteunde dat verzoek en nu is het zover. Maar de Libiërs hebben ook altijd duidelijk gemaakt, dat ze de strijd tegen Gadaffi zelf wel opknappen en absoluut geen militaire interventie willen. Het is hun strijd, vinden ze, en niet die van de rest van de wereld. Dat lijkt nu te veranderen, omdat Gadaffi van geen ophouden weet.

Waarom is dit ook voor Nederlandse burgers belangrijk goed te volgen? Omdat we niet zo heel vrolijke herinneringen hebben aan no-fly zones en andere interventies. Bosnië is op een nationaal trauma uitgelopen (Sebrenica), evenals de Irak-oorlog waar we stiekem ingepiepeld werden.
Een kunstje dat Balkenende ons heeft geflikt en waar hij veel te laat en soort verantwoording over heeft afgelegd. Die bestond uit slecht en goed nieuws. Het slechte nieuws was natuurlijk iets van ‘waar gehakt wordt, vallen spaanders’. Het goede nieuws was dat we er, volgens Balkenende, weer iets moois aan over hebben gehouden: de ‘lessons learned’.

Die lessen sloegen vooral op de relatie tussen regering en parlement. Maar de lessen die bij eerdere no-fly zones en interventies zijn geleerd, kunnen nu de enige hoop vormen, dat het VN-besluit niet leidt tot onnodig bloedvergieten en ook niet tot een nieuw internationaal drama, waar Nederland misschien opnieuw weer de nodige ongelukken kan maken. Maar wat zouden dan die ‘lessons learned’ moeten zijn?

Premier Rutte en minister van Defensie Hillen hebben een les zeker getrokken: we wachten af en gaan zorgvuldig mogelijkheden van een Nederlandse bijdrage onderzoeken. Ofwel: eerst maar eens zien hoe heet Gadaffi dit soepje verorbert en ondertussen en beetje studeren. Allemaal tactiek om er niet in te hoeven stappen.
Rutte wil eventueel wel wat bijdragen als de NAVO er om vraagt. Dus deze keer niet als er een verzoek van de Amerikaanse regering komt. Maar Frankrijk en Groot-Brittanië zijn wel NAVO-leden en die zijn juist fervente voorstanders van de no-fly zone. Frankrijk wil zelfs verder gaan dan dat.

Kan Nederland niet wat meer initiatief nemen? Want een van de lessen uit het verleden is dat minder initatief en teveel aarzeling, afwachtendheid en volgzaamheid, er mede toe leidde dat de ervaringen in Bosnië, Irak en Afghanistan zo bedroevend waren.
En nog zo’n lesje is, dat met het instellen van een no-fly zone de Libische burgers nog niet hun leven zeker zijn. Gadaffi gaat gewoon met grondtroepen verder. De man heeft nu wel een staakt-het-vuren beloofd en hopelijk houdt hij zich daar ook aan.

Welke initiatieven zou Nederland kunnen nemen? Om te beginnen: zoek contact met de Libische vrijheidsbeweging en zoek uit welke ideeën deze heeft over de praktische uitvoering van de no-fly zone. Nederland als intermediair tussen de vrijheidsstrijders en de internationale gemeenschap. Dan moet Nederland wel eerst de Libische oppositie erkennen als transitieregering. Frankrijk deed dat al, de rest van de EU is nog niet zover.
Verder: zorg voor levering van hulpgoederen aan de steden die nog niet in Gadaffi’s handen zijn gevallen. Medische hulp en voedsel bijvoorbeeld. Dat kan een gevaarlijk klusje zijn, maar vraag desnoods militaire back-up van de bondgenoten.

En tot slot: als de no-fly zone door Gadaffi wordt genegeerd, biedt de bondgenoten dan op zijn minst Nederlands materiaal aan om de no-fly zone te kunnen handhaven. Dat is weer eens wat anders dan soortgelijk materiaal aan dictators leveren. Maar wel onder de voorwaarde dat er geen verdere militaire interventies plaatsvinden. Zodra de VS, Frankrijk of Groot-Brittanië een stap te ver gaan, bevriest het kabinet al hun tegoeden op Nederlandse banken.
Werk mee aan de bescherming van de Libische oppositie, maar laat die oppositie wel hun democratie verder zelf opbouwen.
No Intervention

Geef een reactie

Royaal diner leidt tot ontslag ministers.

O man Bea Uit betrouwbare bron is vernomen waarom Hare Majesteit er op staat naar Oman te gaan. Het is geen staatsbezoek. En laat u niets wijsmaken: het is ook geen privédiner.

Ja, er wordt wel gegeten en gedronken. Maar u moet het meer zien als een workshop met qaboeli en kaviaar. Het is Hare Majesteit’s diepste wens is lering te trekken uit de recente ervaringen die sultan Qaboos heeft opgedaan, in zijn functie als staatshoofd.
Deze week ontsloeg hij twee ministers, in verband met de maatschappelijke onrust die in zijn koninkrijkje woedt. Vorige week gooide hij er al zes ministers uit. U begrijpt het al: daar wil Hare Majesteit meer van weten.

Heel de wereld kijkt naar de ontwikkelingen in Noord-Afrika en het Midden-Oosten. Heel de wereld vraagt zich ook af: wat doen de leiders daar en wat doen onze leiders? Hare Majesteit staat bekend om haar grote maatschappelijke betrokkenheid, dus ook zij vraagt zich af: wat moet ik doen?
Want het is niet alleen in de Arabische landen onrustig, ook in eigen land gaan steeds meer mensen de straat op, omdat ze de plannen van kabinet Rutte niet zo vertrouwen. In 2010 waren er nog gemiddeld 2,8 tekenen van onrust per maand te bespeuren. Dit jaar ligt dat gemiddelde al op 9,5 per maand. Dat baart ons staatshoofd zorgen.

De verkiezingen van 3 maart geven geen aanleiding te verwachten dat de rust in het land zal weerkeren. Hare Majesteit gaat nu bij de sultan in de leer en als ze is uitgegeten, is het niet ondenkbaar dat ze overgaat tot het ontslaan van ministers. De grote vraag is: welke ministers moeten voor hun hachje vrezen?

Is dat de minister van Buitenlandse Zaken, omdat hij wat al te traag reageerde op de behoefte aan democratie en vrijheid, die de Arabische burgers nu zo nadrukkelijk uiten? Vliegt de minister van Economische Zaken en Landbouw eruit, omdat hij verantwoordelijk is voor het electorale verlies dat zijn partij heeft geleden en daarmee de stabiliteit van de huidige coalitie in gevaar heeft gebracht?

Of is het de premier, die het in zijn hoofd haalde Hare Majesteit’s land terug te geven aan de Nederlanders?
Het kan ook zijn dat ze het voltallige kabinet ontslaat. Een strategische zet, omdat er dan niets meer te gedogen valt. Zo zet Hare Majesteit iemand buiten spel, die zich wel als regent gedraagt, maar die geen regeringsverantwoordelijkheid wenst te dragen.

Voorlopig blijft het gissen. Als u Hare Majesteit was, wie zou u ontslaan?

Geef een reactie

Democratisch experiment.

Stemmen Zin in een experimentje met onze democratie? Kom dan in actie om de hoogste opkomst ooit te bewerkstellingen. Volg ook de updates onderaan dit artikel.

De opkomst bij de verkiezingen voor de Provinciale Staten is de laatste 20 jaar altijd lager geweest dan bij de landelijke en gemeenteraadsverkiezingen. Tradities moet je in ere houden, dus laten we het vandaag niet te gek maken. Maar nu wordt voorspeld dat deze keer de laagste opkomst ooit zal worden gehaald.
Laten we eens een experimentje uitvoeren: we gaan de opkomst opkrikken.

Doelstelling: een opkomstpercentage van 51 procent.Dat zou 4,7 procent meer zijn dan bij de vorige PS-verkiezingen. Zo’n stijging kwam slechts twee maal eerder voor. In 1974 was de opkomst 6,2% hoger en in 1978 4,5% hoger dan de PS-verkiezingen daarvoor.
Bij de PS-verkiezingen in 2007 was de opkomst 46,3%. Laten we eens proberen 4,7% hoger uit te komen. Honderd procent is een onrealistisch ideaal, maar zou een ongekend resultaat zijn. De hoogste opkomst ooit, is in 1977 gehaald, bij de Tweede Kamerverkiezingen: 88 procent. Het is realistischer op een opkomst te mikken van rond de 50 procent.

Waarom?
Ach, er zijn redenen genoeg. Die redenen verschillen, afhankelijk van waar je staat. Rutte denkt dat zijn leven er van afhangt, de oppositie denkt Rutte op zijn plaats te kunnen zetten. Als dat redenen zijn die je boeien, ga dan zeker stemmen.
De belangrijkste reden trof ik aan in een weblogje van Stroomopwaarts. “In Arabië vechten ze om te mogen stemmen (…) We stemmen niet, maar zeiken pas als de snelweg voor de deur wordt aangelegd”.
Egyptenaren op het Tahrirplein begrijpen ook niet dat Nederlanders zo achteloos met hun democratische luxe omgaan en roepen ons op wel te gaan stemmen. Nu kun je zo je twijfels hebben over het nut van stemmen, maar zou het niet grappig zijn ‘de politiek’ eens te overvallen met een verrassing? Al was het maar om duidelijk te maken: wij hebben allemaal gestemd, dus nu wel echt luisteren naar het volk, ja?
Het is mooi weer vandaag, dus ga er even uit en maak een ommetje naar het stembureau. Goed voor de beweging, goed voor een eerste kleurtje op het gezicht en goed om deze verkiezingen tot de historische lente-verkiezingen aller tijden te maken.

Hoe?
Het gaat er op de niet-stemmers over te halen. Dus praat in op je collega’s, je familie, kennissen en vrienden. En zet je sociale media in. Als dat een behulpzaam middeltje is in minder democratische landen, waarom dan hier niet? Dus gebruik Twitter, Facebook, Hyves, weblogs om iedereen op te roepoen wel te gaan stemmen. Zorg ervoor dat op Twitter de hashtag #PS2011 vandaag de leidende trend wordt. Retweet oproepen om te gaan stemmen.

De stembussen sluiten om 21:00 uur. Tijd genoeg dus om de laatste twijfelaars over de streep te trekken. Laat eens zien dat wij in enkele uren kunnen bereiken wat politici nog niet is gelukt: kiezers massaal naar de stembus. Aan de slag!

Update 14:40 u.: Aan de opkomstcijfers zal het niets veranderen, wel aan het aantal uitgebrachte stemmen. Als je collega, familie of vrienden echt niet naar de stembus kunnen, vraag dan hun volmacht en breng hun stem uit.

De opkomst lijkt een fractie hoger dan vorige keer. Trek je niets aan van die berichten, maar blijf pr maken. De uren tussen 17:00 en 20:00 uur zijn belangrijker, en toit 21:00 uur zijn de stemlokalen open. Het zou mooi zijn als er, tegen alle verwachtingen in, het stemmen vanaf nu flink op gaat lopen.

Update 16:30 Rond 15:30 twitterde Maurice de Hond dat de opkomst al 4% hoger lag dan vorige keer en stijgende lijkt. Nog 0,7% er bij en we halen onze doelstelling van 51%. Op naar de 52 of hoger? Blijf de boodschap rondzingen en vergeet zelf niet naar de stembus te gaan.

Update 17:00 Een uur later meldde de VK dat de opkomst rond 15:30 nog steeds 4 tot 5% hoger was. Dat moeten we vast zien te houden, nog mooier is door te stomen naar 5 tot 6% meer. De komende uren worden het spannendst omdat nu de meeste mensen gaan stemmen. Heb jij nog niemand overgehaald wel te gaan stemmen. Die het a.u.b. nu dan. Peuter eventueel een volmacht los.
Zelf is het me gelukt 8 mensen over te halen. Meld hier hoeveel mensen jij over de streep hebt getrokken.

Update 19:57 Om 18:50 melden gemeenten nog steeds hogere opkomes. Rond 19:00 verwacht Maurice de Hond 7 tot 9% hogere opkomst. Doelstelling van ons democratisch experiment wordt bijgesteld: geen 4 tot 5% hogere opkomst maar 10%.
Nog 1 uur te gaan om de laatste niet-stemmers over te halen.

Update 20:10 De NOS meldt dat om 19:45 de opkomst rond de 48% ligt. Dat is bijna 2% hoger dan vorige keer. we zijn er dus nog niet. Heeft je buurman al gestemd? Heb je je oma al naar het stemburo gebracht? Zit je in de kroeg met je vrienden? Ga nog even stemmen, gewoon als experiment 😉

Update 21:00 uur. De stembussen zijn gesloten. Nu afwachten wat dit democratische experiment heeft opgelverd. In ieder geval zal de opkomst hoger zijn. Maar hoe hoog precies en heeft deze actie daartoe bijgedragen?
In afwachting van de uitlsag kun je in de reacties melden wat jij vandaag met het democratisch experiment hebt gedaan.

Update 21:08 Op de NOS maakt Van Mingelen net bekend dat opkomst boven de 50% zal uitkomen. Het democratisch experimetn is gelukt?

Update 21:40 Opkomst lijkt boven de 54% te komen. Dat is veel hoger dan de laatste 5 PS-verkiezingen en hoger dan de laatste gemeenteraadsverkiezing.
Het kan bijna niet anders of het democratisch experiment heeft hier aan bijgedragen. Iedereen die heeft meegwerrkt, alvast bedankt!

Update 22:50 Het doel van het democratisch experiment was een opkomst te vewerkstellingen van 50 tot 51 procent. De laatste prognoses wijzen op een opkomst van 54 procent. Meer dan de doelstelling en ruim 7% meer dan bij de vorige PS-verkiezingen.
Zodra de opkomst deifinitief bekend zal zijn, we hier nog even op terug.

Geef een reactie

Stemmen voor rust of voor Rutte?

Protest In het vrije en democratische Nederland is de stembus een zwaar onderschat middel om een beetje rust in de tent te krijgen. De stembusuitslag bij de Tweede Kamerverkiezingen leidde tot een kabinet, dat de maatschappelijke rust niet ten goede komt. In de paar maanden dat Rutte I op gang kwam, werd het ineens ook een stuk drukker op de straten. Bevolkt met mensen die onrustig werden van de crisis- en herstelplannen.

Op de installatie van het kabinet Rutte volgden drie maanden van maatschappelijk onrust, die culmineerde in een hete december. In heel 2010 waren er 34 tekenen van maatschappelijke onrust. Een groot deel (50%) betrof arbeidsconflicten (cao-onderhandelingen, reorganisaties, etc.), maar een bijna even groot deel (47%) betrof de bezuinigingsplannen van Rutte.
Dit jaar lijkt de onrust over Rutte’s plannen sterk toe te nemen. In twee maanden tijd waren er 19 onrustige momenten op de straten. De meeste arbeidsconflicten lijken opgelost en zijn voor nog maar voor 32% deel van de roering. De acties tegen de bezuinigingen zijn opgelopen tot 58 procent.

Februari is nu de topmaand van maatschappelijke onrust geworden (zie dit exceldocument met een overzicht van alle onrust in 2010 en 2011). Het lijkt er toch sterk op dat crisismanager Rutte de grootste maatschappelijke onrust over zich heen krijgt. In 2008 schreef ik hier dat van alle premiers na 1945, Willem Drees en Jan Peter Balkenende degenen zijn, die veel volk in beweging kregen. Heeft Rutte soms een verborgen agenda en wil hij Drees en Balkenende naar de loef steken?

Het is iets om over na te denken voor je woensdag naar de stembus gaat. Rutte benadrukt hoe belangrijk deze verkiezingen zijn, om zijn plannen te steunen. Plannen waar steeds meer mensen erg onrustig van worden. De eerste gevolgen zijn voor velen al merkbaar geworden. Banen staan op het spel, groeiende onzekerheid over de financiële gevolgen en het wordt steeds duidelijker welke voorzieningen we gaan missen of meer voor moeten betalen. De onrust zal er alleen maar groter van worden.
Stem je woensdag voor Rutte of voor rust?

Geef een reactie

Hebben politici wel tijd voor democratie?

PSVerkiezing Wat kost democratie toch een smak tijd! Tijd is geld, dus ik vrees dat de verkiezingen voor de Provinciale Staten een spoedig herstel van de economie behoorlijk in de weg zit.
Al die politici die eigenlijk het land moeten redden, trekken door de provincies om reclame te maken. Dat hoort er bij en zolang dat in het geplande voorjaarsreces gebeurt, zou je nog kunnen zeggen dat ze dat in hun eigen tijd doen.

Maandag is het reces voorbij. Dit weekend gebruikten veel landelijke bestuurders en Kamerleden hun vrije tijd voor de campagnes van hun partijen. Het mag al opmerkelijk heten, dat het reces niet is onderbroken voor brandende kwesties elders in de wereld. Maar goed, van Rutte weten we dat hij zoveel vertrouwen heeft in zijn ministers, dat hij zelf niet aan het werk hoeft. Dus Rosenthal was de enige die deze week even aan de bak moest om met Kamerleden van gedachten te wisselen over Libië.

Rutte kwam nog wel even naar buiten om te reageren op Wilders. Hij vond Wilders maar belachelijk. Dat kostte hem de kop niet. Ach, liberalen onder elkaar, nietwaar? Of wat voor liberalen doorgaat. Zodra een CDA’er kritische noten zingt over de PVV, worden ze gemuilkorfd en in de ban gedaan. Daar had Verhagen het maar druk mee.

Na de verkiezingen gaan weer dagen, misschien zelfs weken, verloren aan het formeren van de provinciale besturen. Ik voorspel dat er hier en daar een gekozen Statenlid zal afvallen, omdat ineens bekend wordt dat er op zijn c.v. een knokpartijtje in een kroeg of frauduleuze praktijken staan, die eerder over het hoofd waren gezien. Er is één partij die daarin grossiert en dat houdt de boel ook maar op.

Tel je alle recessen bij elkaar op, reken je campagnes en het reageren op elkaars uitspraken mee, dan vraag je je af: waar halen ze de tijd vandaan om te regeren?
Of is het mooie van onze democratie, dat er juist niet wordt geregeerd?

Geef een reactie