Auteursarchief: Klokwerk

Spontane oproep en toen?

In een naïeve opwelling gisteren een oproep gedaan de jaarlijkse herdenking van de Februaristaking en de huidige boodschap daarvan te verbreden en meer kracht bij te zetten. Hoe is het die spontaniteit vergaan?

Wel, zonder een grondige organisatie kom je niet ver. Dat geldt blijkbaar ook voor een spontane opwelling. Mensen die ik direct benaderde, vonden het een sympathiek idee, maar hadden het veelal graag eerder willen weten.
Ik heb nog wat steun gezocht bij andere weblogs en twee daarvan hebben aandacht aan de oproep besteedt. De een met een artikeltje, de ander plaatste een link. Daar was een commentaartje aan toegevoegd, die overeenkwam met de reacties uit eigen kring: druk, druk, druk. Ja, wie heeft er tegenwoordig nog een agenda waar spontane ruimte in zit?

Afijn, verder afgewacht en om 15.45 uur mijn bezigheden stilgelegd. Ik kijk naar buiten en zeg tegen mijn huisgenoot: hé, zie je hoe rustig het is op straat? Ja, zegt die, voorjaarsvakantie, hè, er zijn een hoop mensen weg. Dat heb ik weer. Een opwelling de wereld in sturen, net als iedereen op vakantie is.

Dan maar wat rondgestruind in het internetnieuws om te zien of er rond de Februaristaking elders nog wat beweging was. Maar het nieuws wordt vooral in beslag genomen door het akelige ongeluk op Schiphol. Dat is het bizarre van herdenkingen. Stil staan bij slachtoffers uit een vreselijk verleden, terwijl er dagelijks op tal van manieren nieuwe slachtoffers vallen. Ik bedoel absoluut geen vergelijk te trekken tussen een vliegtuigramp en een oorlog, maar triest is het allemaal wel.

En dan stuit in ineens op een link naar de “nieuwe februaristaking” en krijg meteen spijt van mijn spontane opwelling.
Al enige tijd blijkt er op internet een oproep te circuleren die tot een nieuwe februaristaking oproept op 25 en 26 februari. Wie er achter zitten is volstrekt onduidelijk. De oproep lijkt op het eerste gezicht nobel, maar er worden zaken genoemd die ik niet met de echte Februaristaking in verband zou brengen. Het lijkt sterk op een oproep om algemene onvrede tegen alles te manifesteren. Ook deze oproep rept van een stil protest en men maakt duidelijk geen enkel verband te willen hebben met extreme uitingen van welke soort dan ook.

Dat laatste is mooi. Maar de herdenking van de Februaristaking heeft een specifiek thema en een heel duidelijk kader. Daar wilde ik bij aansluiten, dat wilde ik versterken. Mijn oproep ging over vrijheid voor iedereen. Onder iedereen versta ik een bonte verscheidenheid aan mensen en onder vrijheid een even grote verscheidenheid aan opvattingen.
Ik kreeg spijt omdat nu misschien die gedachte in verband kan worden gebracht met een initiatief die het, achter een oranje kleur, over eenheid heeft. Dat woordje gaf een onaangename rilling. Ik hoop dat de organisatoren het anders bedoelen, maar eenheid is mij teveel alles over één kam.

Na ongeveer 30 jaren geen acties meer te hebben ondersteund of gevoerd, dacht ik: het wordt weer tijd om te bepalen waar het allemaal omgaat. En dus steunde ik eergisteren de weblogactie tegen de creationisme-folder en deed ik gisteren een oproep tot een spontane staking.
Nu ik zie hoe in het eerste geval zo'n actie ook een hoop geschreeuw en ongenuanceerdheid aantrekt en in het tweede geval je het risico loopt in een verkeerde context terecht te komen, begrijp ik ineens weer waarom er maar weinigen nog moed op kunnen brengen een actie te starten. Ik had het kunnen weten.

Geef een reactie

Spontane staking

Spontane staking Op de 25ste februari wordt nog steeds de Februaristaking uit 1941 herdacht. Het is vooral een Amsterdamse aangelegenheid, zoals ook de eigenlijke staking vooral een hoofdstedelijke actie was. Toch vond de actie de dagen erna navolging in andere delen van Nederland. Op diverse plaatsen legden mensen hun werk stil, ook uit protest tegen de harde maatregelen tegen de Amsterdamse stakers.

In de loop der jaren is de herdenking niet alleen louter een eerbetoon aan de Amsterdammers die in opstand kwamen tegen de mogelijke totstandkoming van een NSB-regering onder leiding van Mussert en de razzia's tegen joodse stadgenoten. Tegenwoordig is de herdenking ook een manifestatie die de Februaristaking tot symbool maakt tegen hedendaagse uitingen van haat tegen mensen. Of, zoals we op de website van de organisatie staat:

“De Februaristaking staat symbool voor strijd tegen rassenwaan, voor solidariteit, saamhorigheid, tolerantie en gelijkwaardigheid. In die zin herdenken wij jaarlijks de stakers van toen en de Joodse slachtoffers van de nazistische rassenwaan. Tegelijk maken wij duidelijk dat de waarden waar de staking voor stond van groot belang blijven. Wij nemen stelling tegen tendensen om mensen te beoordelen en te waarderen op basis van hun afkomst, seksuele geaardheid of religie. Wij staan voor vrijheid van meningsuiting en het in alle openheid bespreken van problemen, maar achten respectvol en beschaafd met elkaar omgaan daarbij noodzakelijk. We willen ook niet dat groepen mensen tegen elkaar worden opgezet of worden buitengesloten“.

Hoewel de Februaristaking een door de CPN georganiseerde actie was, herinneren veel mensen de staking als een spontane actie van burgers. Een spontane actie lijkt ook indrukwekkender. Het impliceert dat het niet stalen partijkaders of dogmatiserende bewegingen zijn die mensen in beweging brengen, maar dat de vrije, individuele burger opstaat en de grens trekt.

We leven vandaag in veel minder barre tijden dan in 1941. Het was toen veel moediger het werk neer te leggen in de aanwezigheid van een buitenlandse bezetter. Van zo'n dreiging hebben we nu, gelukkig, geen last.
Wel breidt de intolerantie, haatzaaierij en wangebruik van de vrijheid van meningsuiting uit. We kunnen er over schrijven, erover praten, discussiëren en hopen dat het zich niet verder uitbreidt, erop vertrouwend dat iedereen zijn eigen vrijheid net zo belangrijk vindt als die van een ander. Dat iedereen elkaars vrijheden tolereert en respecteert. Dat iedereen zijn eigen vrijheid ook aan een ander gunt.
We weten echter dat er verschillend over die vrijheid wordt gedacht en gesproken. We weten dat die vrijheid door mensen die aan invloed lijken te winnen, onder druk wordt gezet.
Wachten we, in alle vertrouwen af hoe dat verder gaat of zou een spontane staking duidelijk kunnen maken dat we vrijheid voor iedereen willen?

De echte herdenking van de Februaristaking vindt op 25 februari om 16.45 uur plaats in Amsterdam. Om de strekking van die herdenking kracht bij te zetten en aan te geven dat het nooit te laat is om negatieve ontwikkelingen tegen te gaan, roep ik op tot een spontane staking, een uur voor de herdenking en die eindigt als om 17.00 uur de klokken van de Zuiderkerk het defilé langs de Dokwerker begeleiden.
Leg om 15.45 uur je werk even stil. Wat je ook doet, waar je het ook doet. Geen rumoer, geen geschreeuw. Stilte om de barre tijden te herdenken die we hier nooit meer willen meemaken en die we ook in de kleinste vormen nooit meer terug willen zien. Niet als dogmatiserende betutteling, niet als angstzaaierij, niet als redeloos geraaskal in de reactievelden van weblogs en kranten, niet als dwingende folders in de brievenbus, niet als het zwart maken van medeburgers.

Het is een spontane oproep van een ongebonden, vrije weblogger, waarvan ik hoop dat de “power of the crowds” zijn werk, dankzij internet, kan doen. Wie wil, neem deze oproep over op zijn en haar weblog, website, sms-je en elke ander wijze om je vrienden, familie en collega's ertoe te bewegen spontaan stil te zijn voor alle vrijheid voor iedereen.

Geef een reactie

Ziekzoek en beter maken robots

Ziekzoek en beter maken robots De robots rukken op. Over een jaar of vijf zal een robot de zieke bollen uit de velden bij Lisse weten te halen. Nu is dat een zenuwslopend karweitje dat door mensen wordt gedaan. En zenuwslopend werk willen we van af. Daar zijn robots veel beter tegen bestand.

Wie van zenuwslopend werk moet revalideren wordt geholpen door een robot. Revalidatierobots hebben de toekomst. Wegens de vergrijzing zal er een tekort aan fysiotherapeuten zijn. Met één robot kan de fysiotherapeut drie mensen tegelijk helpen en de machines zullen efficiënter zijn dan de peut zelf.

De robots kunnen een arbeidzame toekomst tegemoet zien. Hoewel? Zijn er inmiddels, dankzij de crisis, niet wat robots werkloos geworden in de auto-industrie? Die stop je niet zomaar in een reïntegratieproject. Wie zijn hele automatische leven auto's geassembleerd, zal niet in een handomdraai RSI-patiënten kunnen revalideren. Tuurlijk, door één chip te vervangen heb je een robot zo omgeschoold, maar of dan de grijpers met laspunten ook een darmperforatie kunnen dichten?

Maar dat komt helemaal goed. De robotindustrie zal zich op andere markten moeten richten. De leveranciers van handige hulpjes in producties zien wel wat in de voedingsbusiness. Nu nog een klein afzetgebied voor robotica, maar nu het in de autofabricage stilletjes wordt, gaat men dat gat in de markt aanboren.

Het kan ook zijn dat de robotindustrie met een dipje te maken krijgt nu het economisch tij tegen zit. Willen ze bij Bos en Donner enige steun kunnen claimen dan moeten de minister Klink voor hun karretje zien te spannen. Die ziet een florissante toekomst voor robots in de zorg.
We hebben ook al een hoogleraar voor technologie in de zorg. Ook hij ziet een zonnige toekomst voor die handige hulpjes aan het ziekbed. Robots zullen zelfs in staat zijn ethische dilemma's waar artsen of verpleging mee te maken hebben, op te lossen.

Wordt het niet de hoogste tijd cao's voor robots te maken? En gedragscodes? Zodat de robots zich een beetje ethisch verantwoord gedragen?

Geef een reactie

Terug naar je maker

Terug naar je maker

(Zie ook update van 21:45 u. onderaan)
Een breed collectief van weblogs geeft antwoord op de creationisme-folder die 6 miljoen Nederlanders in de bus krijgen. De folder, een initiatief uit Urk, grijpt het Darwin-jaar aan om iedereen er van te overtuigen dat de zesdaagse schepping het enige, echte, ware verhaal is.

Weblogs, waaronder Sargasso, GeenCommentaar, Verbal Jam, en Komma Punt Log (welbekend van het rijtje weblogs dat je hier in de rechterkolom kunt vinden) roepen op die folder terug te sturen. De actie biedt ook de mogelijkheid als persoon of website steun te betuigen op TerugNaarJeMaker.nl Op het moment van dit schrijven was die site overigens onbereikbaar, wegens overbelasting. De actie is blijkbaar een groot succes.

Over het hoe en waarom: lees meer in dit artikel op Sargasso. Op GeenCommentaar vind je hetzelfde artikel. Dat komt natuurlijk omdat Sargasso en GeenCommentaar het crossposting hebben uitgevonden. Verbal Jam komt met een eigen versie en ook Komma Punt Log doet zijn eigen verhaal. Ik heb daar niets aan toe te voegen, behalve dan dat ook dit weblog de actie ondersteunt: stuur die folder terug.

Update 21:45u.
De actie spreekt blijbaar veel mensen aan. Voor- en tegenstanders. Lees de reacties maar eens op bovengenoemde weblogs. En zo hoort dat natuurlijk ook: actie – reactie, ofwel evolutie pur sang.
Dat evolutie een ontzettend lange weg is, misschien wel een “never ending road” bewijzen de reacties van de rechtzinnigen die het creationisme verdedigen en de evolutieleer als abject afwijzen.
Wat opvalt is dat sommige gelovigen zo gefocused zijn op het letterlijk nemen van bepaalde bijbelteksten, dat ze daardoor het oog op hun god verliezen. Fraaie metafoor hiervoor is het verhaal van de man die bij een overstroming tot god bid voor zijn redding. Hier een belgische variant van dat verhaal:

“Er is een leraar op een school. Hij geeft godsdienst en is heel gelovig. Hij probeerdt iedereen in God te laten geloven. Na een paar jaar -de leraar geeft nog steeds les op deze school- en de school, die in een dal ligt, gaat overstromen, omdat een rivier in de beurt overstroomt. Alle leerlingen en leraren vluchten in bootjes, maar de meneer van godsdienst blijft in de school. Dan komt er een boot aan en de mensen daarin roepen:'' meneer kom in de boot, de rivier gaat overstromen! Kom nu!'' ''Nee'', zegt de meneer,'' God zal mij redden, na al die jaren dat ik reclame op hem heb gemaakt. God zal mij redden!” En de boot vaart weg. Het water komt hoger en hoger en de meneer gaat naar de tweede verdieping. Dan komt er nog een boot. ''Alee meneer, spring in de boot. Het gaat overstomen!'', roept men uit de boot. ''Nee, God zal mij redden!'', roept de meneer terug. En de boot vaart weg. Het water komt hoger en hoger en de meneer klimt naar de zolder. Dan komt er nog een boot en de mensen daarin roepen:'' MENEER, KOM NU!'' ''NEE'', roept de meneer terug, ''voor de laatste keer, God zal mij redden.'' En de boot vaart weg. Het water komt nog hoger en de meneer gaat op het dak van de school zitten. Dan komt er een helicopter. De mensen daarin roepen:'' MENEER, PAK HET TOUW!” ''NEE'', roept de meneer,'' voor de laatste keer, GOD ZAL MIJ REDDEN!'' En de helicopter vliegt weg. Het water komt nog hoger en de meneer verdringt. Hij komt boos in de hemel aan en zegt woedend tegen een engel:'' ik wil GOD SPREKEN!'' ''Oke'', zegt de engel en ze brengt hem bij God. Razend komt de meneer bij God. ''En al die jaren dat ik voor u reclame heb gemaakt! En je redt mij nog niet!'' Dan zegt God:''Alé, ik had je toch nog 3 boten en een helicopter gestuurd.''

Tot slot: Op Kommapuntlog haalde een reaguurder een citaat aan van Arthur C. Clarke, die een fraai commentaar is op de betweterigheid van de rechtzinnige creationisten:
“The greatest tragedy in mankind’s entire history may be the hijacking of morality by religion.”

Het Humanistisch Verbond komt met een artikel en geeft serieus weerwoord op de folder uit Urk. Punt voor punt wordt de folder gefileerd.

Geef een reactie

Mens tussen hemel en aarde

Mens tusen hemel en aarde

De mens leeft tussen hemel en aarde. Dat is een imposant stukje leefgebied. En hoewel er mensen zijn die menen dat het te vol wordt, zijn er genoeg mensen op zoek naar wat er zoal meer tussen hemel en aarde zou kunnen zijn.

Voor sommigen is dat veel interessanter dan onderzoeken wie de mens is. Die zoektocht is afgebroken dankzij filosofen als Hume, Sartre of Fouceault, die de mens wel eens met een ui hebben vergeleken. Pel je elk laagje er af, dan hou je uiteindelijk niets over. In de kern van de zaak is de mens niets. Zonder geschiedenis, zonder opvoeding, zonder cultuur, is de mens lucht.
Tja, dan ga je vanzelf op zoek naar ander leven. Er moet toch meer tussen hemel en aarde zijn dat wel iets voorstelt?

Wellicht is dat de diepere drijfveer om miljarden te besteden aan zoektochten naar buitenaards leven. Het kan nog zo beroerd gaan met de economie, maar wetenschappers van NASA en ESA denken wel 3 miljard euro bij elkaar te kunnen krijgen om een ruimtesonde richting Europa te sturen.
Richting Europa? Maar dat is toch hier op aarde? Het blijkt te gaan om een maan bij Jupiter, waar men hele oceanen bevroren water vermoedt. En water duidt op mogelijk buitenaards leven.
De samenwerkende Amerikaanse en Europese ruimteorganisaties kunnen proberen wat geld los te troggelen van Bill Gates. Ook niet te beroerd zijn centen in onderzoek naar buitenaards leven te steken. Hij sponsort een project waarbij een telescoop naar signalen uit de ruimte speurt, in de hoop dat er boodschappen tussen zitten die duiden op verre beschavingen.

Iets wat het SETI-project al een aantal jaren doet. Aan dit project kun je zelf meedoen, vanachter je pc. Gegevens die door satellieten worden opgepikt moeten 24 uur per dag, zeven dagen in de week verzameld en geanalyseerd worden. Dat is zoveel werk dat hulp wordt ingeroepen van de “de mensen thuis”.
Maar nu is er een wetenschapper die stelt dat de vluchten naar Mars of Jupiter en het naspeuren van dat oneindige heelal nergens voor nodig is.

Astronoom Paul Davies vindt dat we het dichter bij huis moeten zoeken. En wel hier op aarde zelf. Want er zou best wel eens een tweede schepping, naast de ons bekende kunnen bestaan. Hij bedoelt niet onze eigen creaties als Second Life of de werkelijkheden die elk individu er op nahoudt. Nee, het zou ook kunnen dat stoffen die noodzakelijk geacht worden voor het ontstaan van ons leven, ook ander leven hebben gegenereerd. Op plaatsen waar wij niet bij kunnen, bijvoorbeeld op grote diepten in de oceanen, kunnen die stoffen, door de andere omstandigheden ter plaatse, tot evolutie van een heel ander leven hebben geleid.

Maar niet alleen in de oceanen, ook in onszelf kan nog onbekend leven zitten. We zien het niet omdat al onze waarnemingstechnieken gericht zijn op het leven dat we kennen. Daarom zien we misschien heel wat over het hoofd. Als we kunnen aantonen dat er hier meer is tussen hemel en aarde, dan is dat ook het bewijs dat er in de rest van het heelal leven zal zijn, zo stelt Paul Davies.

Sartre pelde de mens als een ui en vond niets. Paul Davies hoopt dat de technologie tot andere conclusies komt. Op zoek naar het bewijs voor de stelling: zijn wij niet allen aliens?

Geef een reactie

Verjaardagscrisis

Verjaardagscrisis Zondag 22 februari wordt de tweede verjaardag van Balkenende IV. Twee man van het triumviraat zullen dat in alle zondagsrust vieren. De derde gaat misschien, als hoofdsponsor, mee met zijn club om te kijken of die het tegen De Graafschap zal redden. Wat nog maar de vraag is, want met Feyenoord gaat het net zo beroerd als met de hoofdsponsor.

De verjaardag vindt in crisissferen plaats. Het triumviraat had graag de ballonnen en slingers aan de zes pijlers gehangen, die men enthousiast presenteerde bij de start van hun missie. Maar het fundament onder de tweede pijler, een gezonde, vernieuwende economie, is niet zo solide gebleken. Reden om de ambitieuze deal tussen de drie heren te herzien. Net op tijd of te laat? Dat wordt afwachten.

In twee jaar tijd is afwachten zo langzamerhand hèt kenmerk van dit kabinet geworden. Alsof pijlers alleen verrijzen als je maar lang genoeg naar het bouwmateriaal staart. Of het nog wat wordt met die zes pijlers zal nu afhangen van de economische ontwikkelingen.
Pijler 2, een gezonde, vernieuwende economie ligt dus aan gruzelementen. Te laat ingegrepen en de huidige maatregelen, in stand houden, pappen en nathouden, leiden zeker niet tot een nieuwe economie.

Treurig verjaardagsfeestje. Het opper-feestvarken spreekt nog wel wat opbeurende woordjes. Jongens, we doen het best wel leuk, toch? Kijk naar onze eerste pijler, een actieve internationale rol. We zitten toch nog steeds in Afghanistan?
En met de derde pijler, duurzaamheid, hebben we al goed gescoord. Die spaarlamp hebben we toch, of niet soms? Onze sociale samenhang, de vierde pijler, wordt steeds beter. We hebben klip en klaar gemaakt dat we inburgers willen. De rest bekijkt het maar.

De vijfde pijler, veiligheid, hebben we eigenlijk al dik voor mekaar. Nog een paar databases confisceren, de grondwet nog wat aanpassen en we hebben de boel onder controle. Meer mag je van een slagvaardige overheid, de zesde pijler, toch niet verwachten?

Het triumviraat kijkt al weer wat vrolijker na deze woorden. Bos veert op en roept: zal ik dan nog wat bier halen? Waarop Balkenende en Rouvoet gramstorig repliceren: Dat kan niet, je weet toch wel wat voor dag het is? Tuurlijk wel, zegt Bos, het is koopzondag! Balkenende en Rouvoet kijken elkaar aan en verzuchten: we hebben iets over het hoofd gezien….

Geef een reactie

Bedorven codes

Bedorven codes

Het komt steeds vaker voor dat je niet op je eigen waarneming kan vertrouwen. Dat heeft enerzijds te maken met de vele vormen van bedrog die we aangeboden krijgen. Bewerkte foto's, weggelaten of veranderde details in nieuwsberichten, zintuiglijke marketingtrucs met producten en natuurlijk de eeuwenoude, onvervalste leugens en bedrog.
Het heeft ook te maken met aspecten die onze zintuigen lui maken. Behalve de overdaad aan prikkels, leven we in een wereld waar we de zintuigen minder nodig hebben. Mooi voorbeeldje: de dagelijkse boodschappen.

Wil je weten of bepaalde waar nog geschikt is voor consumptie, dan heb je alleen nog je ogen nodig om de houdbaarheidsdatum te controleren. Je moet wel op het slecht leesbare stempeltje kijken, want het is niet toegestaan een pak melk te openen om even aan de inhoud te ruiken. En die heerlijke verpakte biefstukjes zijn dan wel zichtbaar achter het plastic, maar dat spul is zo opgepimpt dat het weken een gezond lijkend kleurtje houdt.

Binnenkort heb je je ogen ook niet meer nodig. Stel je koopt dat verpakte stukje vlees bij de AH en je scant de streepjescode met je mobieltje. Denk nou niet dat je mobieltje kapot is als-ie geen bedrag registreert. Nee, laat het vlees liggen, want het is bedorven.
Dat wordt mogelijk dankzij een slimme streepjescode die in Amerika is bedacht. De code is gemaakt van inkt die reageert op bederfelijke stoffen. De streepjescode verkleurt van zwart naar rood en is niet meer waarneembaar voor een scan. Niks ruiken en zelfs met je ogen dicht weet je nu dat je rotte waar hebt aangetroffen.

Nu er zoveel zaken zijn, waarbij ons eigen gezond verstand te kort schiet om mogelijke missers waar te nemen, zou het aardig zijn als de technologie ons op meerdere terreinen uit de brand kan helpen.
Je ziet een reclame waar een autofabrikant de zuinigste auto aanbiedt. Je scant de boodschap met je mobieltje en op de display verschijnt: “je reinste gelul“. Dat scheelt een hoop klachten bij de Reclame Code Commissie.
Of je staat voor een bank, voornemens je spaargeld er te deponeren. Je scant het logo op de voordeur en op je mobieltje verschijnt de waarschuwing “schendt de code Tabaksblat“.

De vraag is alleen nog: hoe scan je de technologie op betrouwbaarheid?

Geef een reactie

Exotisch Nederland

Exotisch Nederland Ook de natuur globaliseert. Met als gevolg dat we hier steeds meer planten en dieren zien, die we eerder niet voor mogelijk hielden. Dat wordt niet overal gewaardeerd. In het midden van Nederland wordt bekeken hoe de Amerikaanse rivierkreeft aangepakt kan worden. Die beesten horen hier niet thuis, zegt het Hoogheemraadschap Rijnlanden. Hoe ze hier komen is onbekend, maar ze doen zich wel te goed aan viseitjes en waterplanten. Voorlopig gaat men eerst 50 duizend euro besteden aan literatuuronderzoek en veldexperimenten om te kijken hoe de delicatesse bestreden kan worden.

Er leven meer exotische gerechten in neerlands wateren. De Chinese wolhandkrab bijvoorbeeld. Het lokale Chinese restaurant is wel blij met de krab, maar het waterschap Hollandse Delta maakt zich toch een beetje zorgen. Logisch, want de krab maakt fuiken van vissers kapot of steekt wel eens massaal een weg over en dan kan je met de auto alleen nog voort door er een paar honderd naar het hiernamaals te rijden (lees hier meer).

En wat dacht u van de Japanse oester. Ooit hier uitgezet omdat het me de inheemse oester niet zo best ging, maar nu concurreert de Japanner andere schelpdieren weg. Lekker eten in onze wateren is mooi, maar niet zo best voor de biodiversiteit.

Maar goed, je kunt de oesters, krabben en kreeften eten en dat kan bijdragen aan een wat evenwichtiger natuur. In Engeland denkt men er over de consumptie van de Chinese wolhandkrab te promoten, zodat er voldoende worden gevangen en de schade die ze aan de oevers van de Theems toebrengen tot een minimum beperkt kan worden (met dank aan Sargasso).

Ruim 10 procent van de dieren is van buitenlandse herkomst. Hoewel de laatste eeuw de exoten sterk toenemen, zitten er ook beestjes bij die hier al heel lang verblijven. De paalworm en de muskusrat bijvoorbeeld. Die zijn ook nog eens lastig omdat ze onze verdediging tegen het water kunnen ondermijnen. Samen met de bescherming van inheemse soorten, is met de aanpak van exotische dieren ruim 1 miljard euro gemoeid.
Dat is dan buiten de kosten die Haagse ambtenaren kwijt zijn aan de stomerij als ze ondergepoept zijn door de halsbandparkiet.

Wie denkt dat de stad eigenlijk niet zo geschikt is voor biologische evolutie, vergist zich. Niet alleen die papegaai gedijt goed, ook exotische planten als de mediterrane kransmuur en het afrikaanse straatliefdegras tieren welig tussen steen en beton.
Ach, zoveel natuurlijke import, het is teveel om op te noemen. De natuur gaat haar gang. Niet leuk voor de donderpad las de grondel binnen komt zwemmen en of iedereen net zo vrolijk als de Zoogdierenvereniging zal worden van de naderende wolf, is nog maar de vraag.

Maar tijden veranderen. Door het klimaat, door de globalisering. En de natuur doet daar lustig aan mee. Het lijkt me een volstrekt vanzelfsprekende ontwikkeling dat dieren en gewassen de kop op steken in een biotoop waar het goed vertoeven is. Mensen pakken dat anders aan. Althans, sommige mensen in Nederland. Die klagen over regen en kou, maar vestigen zich pas in zonniger oorden als ze uitgewerkt zijn en hun pensioentje dat toelaat. Terwijl ze natuurlijk een hartverzakking van de chagrijnigheid hadden kunnen voorkomen door al veel eerder een zonniger humeur op te zoeken.

Geef een reactie

Stadsmensen

Stadsmensen De stad moet teruggegeven worden aan de mensen. Dat staat in een rapport dat het Wetenschappelijk Instituut van het CDA vandaag presenteerde. De overheid moet zich uit de stad terugtrekken en ruimte maken voor initiatieven van de burgers. Dat wil de stad zo want die “vraagt om mensen die geïnspireerd hun maatschappelijke taak oppakken, bijvoorbeeld in de buurt, in het onderwijs, op het werk of op de sportvereniging. Dat is essentieel voor een leefbare stad“.

De stad terug aan de mensen. Het werd tijd. Heeft u nog wel eens een stad met mensen gezien? Het CDA niet. Die ziet alleen nog steden met veel overheid. Dat klopt wel. Veel camera's en wat er nog aan mensen rondloopt zijn toezichthouders, parkeerwachten, straatvegers en meer blauw op straat om bepaalde initiatieven van de burger in de gaten te houden. Maar dat zal het CDA niet bedoelen.

Wat het CDA ook met dat rapport beoogt, de plank wordt vreselijke misgeslagen. Als ik in mijn stad rondkijk, zie ik burgers, mensen ook, die enthousiast deelnemen aan tal van initiatieven. Al dan niet door de overheid geïnitieerd.
De buurt netjes houden zodat de “Gouden buurtklinker” in de wacht gesleept kan worden, autoloze middagen om de kinderen op straat te laten spelen, buurtfeesten om de samenhang in de straat te vergroten, dichters aan huis, huiskamerconcerten, Nationale Burendag, acties voor een speelterreintje, meer groen in de stad, dialogen aan ronde tafels, een middagje zwerfvuil rapen en wie liever recreëert, gaat met gezin of kennissen naar de koopzondag.

Ja, soms hoor je de deelnemers wel eens klagen over de opkomst bij bepaalde activiteiten. Er mogen wel meer mensen, burgers ook, aan meedoen, vinden ze. Maar het gebeurt allemaal wel.

Als het CDA bedoelt dat er wat meer naar de mensen, of burgers, geluisterd kan worden en ze wat serieuzer worden genomen als ze eens een plannetje lanceren, ja, dat kan soms wel wat beter. Maar verder leeft de stad, pardon, leven de mensen wel en doen ze al aardig wat hun dingetjes in de stad.

Overbodig rapport.

Geef een reactie

Inburgeren bij het leger

Inburgeren bij het leger

Het Amerikaanse leger gaat wellicht een dubbele rol spelen bij problemen rond immigratie.

In 2006 werd de grens met Mexico versterkt met een gigantisch hek en werd de grenspolitie bijgestaan door de Nationale Garde om illegale immigranten tegen te houden.
Daar was niet iedereen het mee eens omdat de troepen al zo zwaar belast waren met de oorlog in Irak. George Bush wilde tegelijkertijd de illegale immigranten die het wel gelukt was binnen te komen, een kans bieden het Amerikaanse staatsburgerschap te verwerven.

Die kans lijkt nu groter te worden. Hoeveel van die immigranten sindsdien een “green card” (tijdelijke verblijfsvergunning) hebben gekregen, weet ik niet, maar voor hen doemt een nieuwe mogelijkheid op, definitief in te burgeren in het land van onbeperkte kansen.

Het leger wil meer immigranten werven, aldus de New York Times. Tijdelijke immigranten die opgenomen worden in Uncle Sam's troepen, kunnen zo binnen een half jaar het Amerikaanse staatsburgerschap verwerven. Het leger hoopt zo op een snelle manier het personeelstekort weg te werken, dat door de activiteiten in Irak en Afghanistan is ontstaan.

De afdeling rekrutering is daar heel positief over, want ze verwachten dat deze doelgroep meer onderwijs, beheersing van vreemde talen en specifieke expertise op gebied van medische zorg, vertaalwerk en terreinverkenning heeft, dan menig geboren en getogen Amerikaan.

Grenswacht en werkgever. En het leger als instrument om de inburgering op gang te helpen? Je ziet Eberhard van der Laan al aanschuiven bij Eimert van Middelkoop. “Zeg Eimert, leuke wervingsspotjes met dat geschikt-ongeschikt. Nu zat ik zo eens te denken….”

Eén probleempje moet dan nog wel worden weggewerkt. In Amerika gaat het niet altijd even goed met de mannen en vrouwen die in den vreemde dienst hebben gedaan en terugkeren in de burgermaatschappij. Geschikt als soldaat, ongeschikt als burger. Niet alleen door trauma's die in diensttijd zijn opgelopen, ook omdat er niet voor iedereen meteen een baan is of men moeite heeft zich los te weken van de legercultuur en zich aan te passen aan die van het leven van alle dag.
Tegenover “inburgeren in het leger”, mag dan wel een “uitsoldaten in de samenleving” staan.

Geef een reactie