Auteursarchief: Klokwerk

Je baas en je leefstijl

Je baas en je leefstijl

Bemoeit je baas zich al met je leefstijl? Vraagt hij je meer te bewegen en met de fiets naar je werk te vliegen? Het roken te laten en te matigen met drinken? Van de kroketten af te blijven?

Als dat nog niet zo is, dan komt dat vanzelf wel. Want gezondheidsbevordering is niet alleen van groot individueel belang, ook sociaaleconomisch valt er veel winst te behalen. Aldus de SER (Sociaal Economische Raad) in een ontwerpadvies over preventiebeleid in arbeidsorganisaties.

Een goede gezondheid, stelt de SER, vergroot de kans op een lang leven van goede kwaliteit. Dat niet alleen, het vergroot ook de kans op duurzame arbeidsdeelname en maatschappelijke participatie.
Kijk, veel vliegen in één klap. Niks miezerig, ziek, zwak en misselijk achter de geraniums op je oude dag, maar vitaal aan het werk. Iedereen blij.

Nieuwe wet- en regelgeving om prikkels voor gezondheidsbevordering af te dwingen zijn niet nodig, vindt de SER, want “initiatieven voor preventiebeleid ontstaan al vanzelf binnen de ondernemingen”. En daar geeft de SER groot gelijk in.

Bedrijven kunnen bij TNO de leefstijlscan bestellen. “Voor uw werknemers een persoonlijk advies op maat, voor uw organisatie een groepsrapportage”, zo propageert TNO de scan.
Als dan blijkt dat er nodig wat aan de fitheid gedaan moet worden bestelt de baas een of meer van de vier kansrijke interventies die het NISB in de aanbieding heeft: lunchwandelen, fietsen scoort, de coach-methode (een individuele begeleidingsmethode die te-weinig-actieve werknemers meer laat bewegen) of bedrijfssport.

In een (pdf!)document van Vitaal in Praktijk wordt het rioolbedrijf Waternet in Amsterdam aangehaald, waar bij functioneringsgesprekken een eventuele ongezonde leefstijl aan de orde kan komen als het ziekteverzuim aan de hoge kant blijkt. “We mogen niemand iets opdringen”, zegt een functionaris van Waternet, “maar als privégewoonten het werk raken, vind ik dat we als werkgever er alles aan moeten doen om tot een oplossing te komen”.

Uiteraard benoemen SER, TNO en Waternet de verantwoordelijkheden van de wekgever ook. De arbeidsomstandigheden mogen de gezondheid ook niet in de weg zitten, maar al snel wordt een gezond assortiment in de bedrijfskantine als lichtend voorbeeld gegeven en lees je nergens iets over ziekmakende gebouwen en apparatuur.

Het lijkt me allemaal heel logisch. Een gezonde werknemer rendeert veel beter dan een zieke. En een fit mens zal ongetwijfeld veel beter belastend werk aankunnen, wat voor de werknemers zelf ook wel zo prettig is. Als je ziek wordt door je werk, kun je van je vrije tijd ook niet zoveel genieten.
Maar de nadruk ligt toch vooral op de individuele verantwoordelijkheid van de werknemers. Een houding die misschien wel voortkomt uit de idealistische opvatting: verbeter de wereld, begin bij jezelf. Hier dus vertaald in: de burger moet aan zijn eigen gezondheid werken, want hij moet langer werken. Da's goed voor de economie en dus goed voor ons allemaal.

Een en ander wordt gemotiveerd door te wijzen op de gigantische kosten van de gezondheidszorg en de mogelijke groei daarvan dankzij de vergrijzing.
Nu heb ik misschien niet genoeg rondgekeken, maar ik ben nog geen cijfers tegengekomen die laten zien wat het oplevert als je eerst investeert in het wegwerken van alle ongezonde factoren in de arbeid zelf. Ploegendiensten, gebouwen met een slecht klimaat, stressfactoren, schadelijke stoffen, te lang achter de computer, werkdruk door onderbezetting, slechte koffie en een zanikende baas.

En wat de vergrijzing betreft: met de ouderdom komen hoe dan ook gebreken. Is al ingecalculeerd hoeveel ziekteverzuim er bespaard kan worden als niet iedereen tot zijn 67e of langer moet doorwerken?
Misschien zijn er wel cijfers over, maar worden ze niet gepubliceerd? Of wordt de moeite niet genomen dat eens te berekenen? Wie daar meer van weet, mag het me zeggen. Graag zelfs.

Ondertussen aan de lezers hier de vraag: mag jouw baas zich met jouw leefstijl bemoeien? En zo ja, hoever mag je baas daar dan in gaan?

Geef een reactie

Verwante verdachten

Verwante verdachten Een zwart schaap in de familie is meestal niet zo leuk. Rampzalig wordt het, als dat bij de AIVD bekend is. Daar weet de Amsterdammer die “familie-van…” is, nu alles van. Hopelijk is het verkeerd interpreteren van familieverbanden een uitzondering. Te vrezen valt echter dat het in de toekomst vaker voor zal komen. Als het kabinet haar zin krijgt, wordt DNA-verwantschapsonderzoek stukken makkelijker. Wordt het tijd de familiestamboom na te pluizen op verdachte takken om te kijken of er een kans bestaat dat je ook ooit als “familie-van…” het nieuws zal halen?

DNA wordt bij verwantschapsonderzoek alleen gebruikt om ouderschap aan te tonen en bij gezinshereniging in asielprocedures. Het kabinet wil het ook inzetten bij onderzoek naar strafbare feiten. Wel onder strikte voorwaarden. De DNA-databanken mogen alleen geraadpleegd worden als het gevonden DNA een volledig of vrijwel volledig profiel heeft en het verwantschapsonderzoek mag alleen als laatste middel worden gebruikt bij gewelds- en zedendelicten.

Het voorstel van het kabinet is voor advies naar de Raad van State gestuurd. Als er wijze adviseurs bestaan, mogen we verwachten dat de Raad gehakt maakt van het wetsvoorstel. En wel om de volgende redenen:

1. Tot nu toe wordt bij DNA-onderzoek bij delicten gebruik gemaakt van een database waarin alleen de DNA-gegevens zijn opgeslagen van verdachten en veroordeelden van zware delicten (sinds 2005 mogelijk gemaakt). De niet veroordeelde en verdachte verwanten zitten daar dus niet in. Dat schiet zo niet op. Ongetwijfeld zijn er criminelen, die in de familie collega's in het metier hebben. Dat wil overigens niet zeggen dat die zich vergrijpen aan hetzelfde soort delicten.

2. Dus moet op de een of andere manier van meer mensen DNA worden vastgelegd. Dat zou kunnen door voortaan bij elk delict om iedereen die in de buurt was, te verplichten DNA af te staan. Een idee dat CDA en VVD vorig jaar al opperden. Dat zou tot de burgerplichten gerekend moeten worden, vond ook minister Hirsch Ballin.
Als zo de databases worden uitgebreid en bovendien justitie toegang krijgt tot bewaard materiaal van ouderschapsonderzoeken, je al een veel grotere familie. Daarmee zadel je de recherche wel met aanzienlijk meer werk op, terwijl het niet is gegarandeerd dat men dan ook maar een millimeter dichter bij een mogelijke dader komt.

3. Je zou natuurlijk van iedere hier geboren burger het DNA kunnen opslaan. Bijvoorbeeld door dat te verkrijgen uit het bloed dat van de hielprik afkomstig is. Elke pasgeborene krijgt zo'n hielprik, bedoeld om vroegtijdig kwalijke ziektes op te sporen.
De databases worden dan zo groot, dat het een vlot recherche-onderzoek ernstig frustreert. Het kost niet alleen veel meer tijd, de kans wordt ook veel groter dat men bij mensen aan moet bellen die echt helemaal niets met de zaak te maken hebben. Zo bezien leidt het wetsvoorstel van het kabinet eerder tot belemmering van de rechtsgang en dat is strafbaar.

Het zou mooi zijn als de DNA-technologie zo werkt dat elke dader vlot kan worden opgepakt. Maar je ziet het al voor je: een ver en vergeten zwart schaap der familie pleegt ergens een heel vervelend delict en binnen een week heb jij bezoek van de recherche of, als men heel voortvarend te werk gaat, zit je een nachtje in de cel.
Een kans die er nu ook bestaat als er een foutje in de huidige DNA-databases zit. In Australië werd een man beschuldigd van moord omdat zijn DNA per ongeluk tussen het onderzoeksmateriaal was terecht gekomen.

Hopelijk stuurt de Raad van State het wetsvoorstel terug met de opmerking dat de rechtsgang er absoluut niet mee wordt geholpen.

Geef een reactie

Si podemos

Si podemos Hans van Mierlo moet met enige jaloezie naar de verkiezingsuitslagen van El Salvador hebben gekeken. Wat hem nooit is gelukt, kreeg Mauricio Funes wel voor elkaar: een journalist die het tot president schopt.

Ze beginnen het eindelijk te leren in El Salvador. Werden in 1982 nog vier Nederlandse journalisten vermoord door de toenmalige junta, nu neemt de voormalige verzetsbeweging FMLN als het ware postuum wraak, door de nipte overwinning van hun kandidaat Mauricio Funes.

Waarmee El Salvador het 14e land in Midden-en Zuid Amerika is dat een socialistische president heeft. Ruim 60 procent van dat werelddeel wordt nu door socialisten en sociaal-democraten geleid.
Wouter Bos zal ook wel jaloers zijn en zich afvragen hoe ze dat daar voor elkaar krijgen. In Europa zullen we dat niet snel meemaken en Nederland lijkt er al helemaal niet aan toe.

Dat het latijns amerikaanse socialisme groeit, wil niet zeggen dat zich een groot socialistisch front vormt. Un pueblo unido is nu een bonte verzameling. Van Raoul Castro's Cuba, waar het marxisme langzaam aan richting museum gaat, tot Argentinië, waar de linkervleugel van de peronistische beweging Cristina Kirchner als president heeft. Van de socialistische macho Chávez, tot de veel gematigder socialiste Michelle Bachelet in Chili.

Negen landen hebben sociaal-democratische of gematigde socialisten als president: Bolivia, Brazilië, Chili, Dominica, Ecuador, El Salvador, Honduras, Panama en Peru.
Vijf landen doen het met hard-liners: Cuba, Guyana, Nicaragua, Uruguay en Venezuela.

Van de gematigden koesteren er wel een paar sympathie met mannen als Chávez. De sympathie betreft dan vooral hervormingen die ten goede moeten komen van, onder andere, de landbouwers die vandaag de dag nog restanten wrange vruchten plukken van de vroegere dictatoriale tijden. Met het masochisme van Chávez hebben ze wat minder. Men realiseert zich goed dat je daarmee het contact met de rest van de wereld kwijt kan raken of, traumatische herinnering, je roept er kwadere zaken mee over je af.

Het externe geweld (vooral van Amerikaanse makelij) is men inmiddels net zo beu als het interne geweld. Mauricio Funes wil een einde maken aan het bendegeweld in El Salvador. Hopelijk kunnen zijn rivalen de wapens ook achter slot en grendel houden, want dat land heeft meer dan genoeg geleden aan de burgeroorlog.

Nog zeven landen te gaan en er is aan de andere kant van de oceaan een latijns socialistisch paradijs ontstaan? Als de rest van de wereld zich daar nu eens niet mee bemoeit, wordt het “Si podemos” (yes, we can) van Funes misschien de verandering waar de Latijns Amerikaanse burgers inmiddels wel recht op hebben.

Geef een reactie

Discrimigratienota's

Discrimigratienota's

Hoe hou je de samenleving bij elkaar? Door met nota's te komen die de gemeenschap uit elkaar drijft.
De gisteren op het PvdA-congres aangenomen integratienota is één van de vele stukken waarin bepaalde problemen op het bordje van een select deel der bevolking worden gelegd.

Het riekt daarbij stevig naar discriminatie. Dat mag natuurlijk niet worden gezegd. Maar werkloosheid, klederdracht, taalproblemen en vervelende jeugd zijn geen issues die uitsluitend behoren tot de kenmerken van groepen mensen, wiens stamboom buiten onze grenzen ligt.

Dat politici immigranten als probleem op hun agenda zetten is niet nieuw.
Begin 50'er jaren stelde PvdA'er Schilthuis al vragen over de 'velen Indo's of Euro-Aziaten'. Hij meende dat zij ' geknipt zijn voor emigratie naar tropische gebieden'. Die 'velen' waren zo'n 250.000 Nederlanders met één Nederlands paspoort, afkomstig uit Indonesië.
Niet alleen de PvdA, ook de christelijke partijen vonden dat we die medelanders beter kwijt dan rijk konden zijn (met dank aan Martin Roos, die in een discussie hier deze informatie gaf).

In een analyse van politieke debatten na 1945, over nationaliteit, toelating en integratie/inburgering, stelde onderzoeker G. Jones de vraag of het formele Nederlanderschap van Indische, Surinaamse, Molukse en Antilliaanse Nederlanders voor politici voldoende was om die mensen ook als lid van het Nederlandse volk te beschouwen.
Terugkijkend op de debatten over ex-koloniale medelanders, concludeert Jones dat de discussies zich herhalen, nu gefocused op burgers met Marokkaanse wortels (zie ook deze samenvatting).

Natuurlijk duurt het even voor immigranten en reeds aanwezige burgers aan elkaar gewend raken. Maar dat proces kunnen burgers heel goed zelf aan. Zodra een politicus het tot onderwerp maakt, wordt een menselijk proces ineens een maatschappelijk probleem, met het risico dat burgers het problematischer gaan zien dan nodig is.
En waarom, als de gewenning soms wat stroef gaat, de verantwoordelijkheid alleen bij de immigranten leggen? Waarom nu nieuwkomers proberen te persen in de normen en waarden van de met spruitjeslucht doordesemde benauwdheid van de 50'er jaren?

Zeker, er zijn jongeren die zich uitermate vervelend gedragen. Ook dat is van alle dag. Van nozems, wiens subcultuur als irritant werd gezien, tot hippies die door matrozen van de Dam werden geranseld, om van overwegend jonge voetbalvandalen en skinheads maar te zwijgen.
Hele studies naar jeugd en generatiekloven hebben niet kunnen voorkomen dat jongeren aan comazuipen doen of met oud en nieuw de beest uithangen.

En jawel, de werkloosheid is onder bepaalde groepen mensen groter dan onder andere groepen. Maar waarom mag een autochtone burger schoffelwerk weigeren en een allochtone burger de werkzaamheden accepteren waar velen de neus voor ophalen?

Dat er problemen zijn die blijkbaar moeilijk de wereld uit te helpen zijn, is heel vervelend. Maar onderzoek dan eerst eens waarom het probleemoplossend vermogen tekort schiet. Met nota's die de problemen uitsluitend in de schoot van een deel van de bevolking leggen, creëert men een probleem erbij.

Geef een reactie

Pillen in de polder

Klik hier en lees meer

Huisarts: “Het is gewoon onverantwoord hoeveel mensen bittere pillen krijgen toegediend”.

Klik hier en lees meer

Professor: “Geld is het zout der aarde. Daar kun je heel wat mensen blij mee maken”.

Klik hier en lees meer

EU-commissaris: “Ach, teveel mensen maken zich dik om niks. Maar met een suikerverbod hou je ze ook niet tevreden”.

Klik hier en lees meer

Onderzoeker: “Ruwe pillen werken slechter. We gaan nu dat van die zachte heelmeesters nader onderzoeken”.

Klik hier en lees meer

Patiënt: “Bittere pillen, zoete pillen. Het zuur na het zoet. Gladjassen zijn het. Nee, ik noem geen namen, maar het lijkt mij wel duidelijk wie hier de risicodragers zijn”.

Geef een reactie

Wymbritseradiel, Deventer, Amsterdam

Wymbritseradiel, Deventer, AmsterdamHet artikel van gisteren had ook 'terreur in Wymbritseradiel' kunnen heten. Onrust in de niet randstedelijke gebieden blijkt nog groter. hoewel er significante verschillen zijn. Niet de Ikea, maar een kringloopwinkel Deventer riep de Explosieven Ontruimingsdienst te hulp omdat hier wel degelijk een verdacht pakket was gesignaleerd.

Ook hier bleek het loos alarm. Het verschil tussen Wymbritseradiel, Deventer en Amsterdam is dat er in de provincies geen verdachten zijn opgepakt en weer vrij gelaten. Zo doen ze dat in rustiger oorden. Niet in het wilde weg de probleemwijk in om er voor het goede gezicht wat verdachte types in de boeien te slaan.

Het is me zo het weekje wel.
Wel leuk dat ze zo voor het weekend de zaken voortvarend hebben aangepakt. Kunnen we rustig van de vrije tijd gaan genieten. Jammer dat die per abuis opgepakte meneer in Amsterdam zijn weekend nog nabibberend moet doormaken.

Zouden de veiligheidsdiensten in stad en provincie nu genoeg hebben geoefend voor als het ooit eens serieus wordt? Mogen we dan ook op zulk alert optreden rekenen?

Geef een reactie

Fraude in Wymbritseradiel

Fraude in Wymbritseradiel De grote steden en met name het gebied tussen Amsterdam en Rotterdam, staat bekend als het wilde westen. Verloederde wijken, treiterjeugd, coffeeshops, onoplosbare files en je fiets is er geen moment veilig. Als ergens de normen en waarden wankelen dan is het wel in het grootse randstedelijke Sodom en Gomorra. Het zuigt aandacht. Zo sterk zelfs dat we niet in de gaten hebben hoe de traditionele nederlandse cultuur van rust en orde teloor gaat in streken waar stil leven ooit gemeengoed was. Wandaden tieren welig in Wymbritseradiel.

Deze Friese gemeente doet haar best mee te gaan in de vaart der volkeren. En de gemeente is dan ook niet van smetten vrij.
Dat moet de reden zijn geweest om een troepenmacht aan controlerende diensten op de been te zetten en een massale controle uit te voeren. Politie Fryslan, het Korps landelijke politiediensten, de Belastingdienst, de Koninklijke Marechaussee en Inspectie Verkeer en Waterstaat werkten dinsdag eendrachtig samen om het tij te keren. Naar aanleiding van klachten en om te demonstreren dat men serieus werk maakt van klachten en aangiften.

Het resultaat was overdonderend. Loslopende jongeren werden gecontroleerd op spijbelgedrag. Na een telefoontje naar de scholen, bleek geen enkele jongere te spijbelen. Coffeeshops, escortbedrijven en bordelen werden bezocht. Geen enkele overtreding werd geconstateerd. Loos alarm dus?Helaas, het is erger dan je je voor kan stellen.

In Sneek werd een lokfiets geparkeerd die al binnen 4 minuten werd gestolen. De 15-jarige dader werd ingerekend en kon het loeder door zijn moeder worden afgehaald van het poitieburo. Bij een verkeerscontrole werden boetes uitgedeeld wegens losse autogordels en te donkere autoruiten. Een milieucontrole resulteerde in vijf waarschuwingen twee boetes. Verder werd er nog 310 euro aan openstaande boetes geïncasseerd.

Het is slechts een greep uit de resultaten. Maar maakt u zich niet ongerust. Men zit er in Wymbritseradiel bovenop.
Een boer die zondag dacht het eerste kievitsei op zijn land gevonden te hebben, werd door de burgemeester gewezen op de regels die ter plaatse gelden. De boer had verzuimd een sms'je te sturen. Er kan niet worden gesjoemeld met kievitseieren.
Dinsdag vond de boer weer zo'n ei en nu hield de boer zich aan de meldregels. Deze tweede vondst staat nu te boek als het eerste officiële kievitsei in Wymbritseradiel.

Rust en orde zijn maakbaar, mits de regels worden gecontroleerd.
Waarmee Wymbritseradiel weer over kon gaan tot de orde van normen en waarden.

Geef een reactie

Boodschappenliedjes

Boodschappenliedjes

Zo, terug van vakantie. Een onhebbelijke gewoonte waar ik eens van af moet, is bij terugkomst het nieuws van de afgelopen tijd lezen. Veel nieuws was er onder de zon niet. Op vakantie negeer ik het nieuws zoveel mogelijk. Waarom dan wel als een idioot het nieuws van 11 dagen proberen bij te spijkeren?

Geen idee. Wellicht een onderbewuste falsificatie dat een mens er weer helemaal bij hoort na een update van het nieuws.
Of het is een poging aan te haken bij de werkelijkheid van het hier en nu, omdat zo'n vakantie toch het idee geeft een tijdje in een onwerkelijke situatie te zijn verbleven. Ook een valse voorstelling van zaken, waarschijnlijk het gevolg van de verstrekkende invloeden van een calvinistische cultuur: vakantie is ledigheid en dus een duivelse zonde die ongedaan kan worden gemaakt door zo snel mogelijk weer over te gaan tot de orde van de dag.

Laat ik een poging doen de overgang van vakantie naar waan van de dag te maken, met hulp van de lezers hier.

1. Op vakantie geen krant gelezen, wel een boekje dat te lang is blijven liggen. Ik las “Alles over Tristan” van Tommy Wieringa (bekend van Joe Speedboot) en had regelmatig het idee dat het boekje een verwijzing was naar “Walging”, het eerste romannetje van Jean-Paul Sartre.

Vraag: Wie van de lezers kent beide boeken en kan vertellen of dat idee juist is?

2. Kom ik net uit een land waar de gemiddelde taxirit € 1,40 kost, lees ik hier dat de prijs in Nederland gezakt is naar € 13,48. Nou ga ik hier nooit met de taxi. Op de fiets kost dat ritje me niets en met de tram kost het me slechts € 0,92. Op de vakantielocatie bestaat geen openbaar vervoer. Dat wordt verzorgd door taxi's. Het openbaar vervoer is daar dus € 0,48 duurder dan hier.

Vraag: Kan de prijs van het openbaar vervoer bijdragen aan mondiale welvaartsspreiding?

3. Na een snelle, oppervlakkige scan van het nieuws, viel mijn oog op het bericht dat de Georgische inzending voor het Eurovisie Songfestival door de organisatie is geweigerd. Het liedje zou als boodschap aan Rusland gehoord kunnen worden. De titel, We don't wanna put in, kan opgevat worden als een belediging aan Poetin.

Tja, liedjes met een gecodeerde boodschap. Altijd lastig. Zouden wij het leuk vinden als de Belgen met een liedje komen, getiteld “Bal can end ev'ry e-word”? Vrij te vertalen als dat onze minister-president het vrije woord op internet aan banden wil leggen.

Vraag: Weet u nog meer creatieve titels voor songfestivalliedjes met een fraaie boodschap? Inzendingen tot en met zaterdag. Waarna hier gestemd kan worden op wat u het fraaiste boodschappenliedje van de lezers vindt.

Geef een reactie

Traceerbaarheid-codes

Traceerbaarheid-codes Op de website voor aardappelen, groente en fruit (AGF) staat het alarmerende bericht dat meloenen hun privacy verliezen. Je wist dat niet of je wist niet dat meloenen ook gehecht zijn aan hun privacy of het zal je een biet zijn.

Nou zal het mij ook worst wezen. Meloenen ken ik als het fruit in de schappen dat bekeken en bepoteld wordt op hun rijpheid. Verder bestudeer ik die dingen eigenlijk niet. Dat zou wel moeten, want meloenen gaan een Harvestmark dragen. Een brandmerk, een code die individuele watermeloenen een unieke identiteit geven, die linken naar teelt, oogst, verpakking, en afzet keten informatie.

Hoe? Staat er niet bij, maar het zal wel een etiketje zijn met een code die je thuis op bepaalde websites kunt intikken. Bij Super de Boer bijvoorbeeld kun je zo via Google Earth de herkomst van een scharrelei vinden. Da's leuk. Inzoomen op een kippenfarm. Maar kan meer.
Op de website Nature&More kun je de code die je op biologisch fruit hebt gevonden intikken en zelfs in contact met de teler komen.

Overbodige service? Met name de biologische agf-producenten vinden van niet. Op deze manier kan de consument zelf controleren hoe eerlijk het produkt is. Transparantie heet dat. Hopelijk zal in de nabije toekomst de service verbeteren. Want wat heb je eraan als je pas thuis op je pc de informatie op kan halen? Het scharrelei is al gekocht en mocht je zo je bedenkingen hebben bij de vindplaats op Google Earth zit je mooi met de gebakken peren.

Voor consumenten die er serieus mee aan de slag willen, zou het aardiger zijn als bij de groente-en fruitafdeling een pc staat, waar eerst de code nageplozen kan worden voor het ooft bij de kassa wordt afgerekend. Het zou ook met je mobieltje kunnen. Tegenwoordig kan je allerlei codes scannen om de meest uiteenlopende informatie op je gsm te krijgen. Maar dat kost je zelf wat geld, dus een pc van de supermarkt is wel zo klantvriendelijk

Het allerbeste is natuurlijk dat je op de productinformatie bij de schappen kunt vertrouwen. Maakt het jou wat uit waar een scharrelei vandaan komt? Het belangrijkste is dat het inderdaad een scharrelei is. Net zo als biologisch voer echt biologisch moet zijn omdat er biologisch op staat. Voor het klant-zoekt-boer contact kan je beter de datingsites afstruinen.

De traceerbaarheid van meloenen via codes en websites is leuk. Ik ga liever zelf naar de meloenen toe en trek er de komende 11 dagen op uit. Vakantie. Nee, ik laat geen code achter zodat je kunt traceren waar dat zal zijn. Rond 11 of 12 maart keer ik hier terug. Tot die tijd kun je de elke dag rondneuzen of klik elke dag een van de volgende elf codes aan en lees de artikelen die ik graag nog eens onder je aandacht breng.

Ik ga uitrusten en opladen. Ik hoop alle lezers op 11 maart weer hier te zien.

Je codes voor de komende 11 dagen:

1.CDS280208 2.KZSooo 3.MBHgege 4.Dtidp1603 5.Bwe?bs 6.Zadl-hoera 7.div2miljardnodig? 8.OVBgod 9.G&H6dgn 10.Gkv-kr&kr 11.dihhHymne

Geef een reactie

Normen, waarden en walging

Normen, waarden en walging Canadese onderzoekers menen een verband gevonden te hebben tussen moraliteit en walging. Ze ontdekten dat we niet alleen een vies gezicht trekken bij eten dat we niet lusten, maar ook als we ergens verontwaardigd over zijn. In beide gevallen is het een en dezelfde gezichtspier die een expressie van walging op ons gelaat veroorzaakt. Het zou dus best eens kunnen, lezen we op VPRO's Noorderlicht, dat “onze normen en waarden niet alleen worden gestuurd door complexe gedachten, maar ook door primitieve instincten die te maken hebben met het vermijden van mogelijk schadelijke stoffen”.

Wat de boer niet kent, lust hij niet. Is dat de reden waarom de boer een muur van normen en waarden optrekt, om zich tegen het onbekende, tegen zijn angst te beschermen? Is dat de reden waarom mensen walgen van zaken die hen vreemd zijn?
Of worden we misselijk van het idee dat ons bestaan in de kern zinloos is en bouwen we daarom stelsels van normen en waarden om betekenis te geven aan het leven?

De filosoof Jan-Paul Sartre schreef in 1938 zijn eerste boekje, getiteld “De Walging”. Daarin mijmert de hoofdpersoon over de zin van zijn bestaan en komt er gaandeweg achter dat die zin er eigenlijk niet is, maar dat we die zelf construeren. In de woorden van Sartre: “Wanneer je leeft gebeurt er niets. Maar als je je leven vertelt, verandert alles”.

Sartre meende wel hoe je de walging, veroorzaakt de ontdekking van de zinloosheid, te boven kan komen. Kiezen voor je eigen manier van bestaan, waarin je jezelf vormt. Niet door je existentie te ontlenen aan door god en gezag opgelegde normen en waarden. Sartre leefde er lustig op los en werd een van de symbolen van de roerige 60-er en 70-er jaren.

Mocht de man nu leven, dan zou hij ongetwijfeld zijn walging hebben uitgesproken over de nieuwe burgerlijkheid die restrictieve normen en waarden herformuleert. Hij zou zeker een heel vies gezocht getrokken hebben, als hij zag hoe er bewegingen groeien die het bestaan tot een paar zelfverzonnen fundamenten beperken. Of die nou van een god of gebod komen.

Geef een reactie