Categoriearchief: Keuzes

Wie zoet is krijgt lekkers

Wie zoet is krijgt lekkersSinterklaas is wel erg vroeg dit jaar. Sint JP laat zijn zwarte piet Bos 150 miljoen euro rondstrooien. Het geld is in de schoentjes van CDA, CU en PvdA terecht gekomen. Zij mogen elk voor 50 miljoen aan wensen op hun verlanglijstjes zetten.

De PvdA wil met 50 miljoen de armen een handreiking doen. De CU wil de arme hoeren uit de krochten van Sodom en Gomorra redden. Het CDA wil het cultureel erfgoed versterken. Dat zal dan nog een replica van een VOC-schip opleveren.

Die 150 miljoen is te weinig om te verdelen onder de oppositie. Elke partij zou dan slechts wat kruimels te verdelen hebben. Elke partij zou dan bijna 19 miljoen euro krijgen.
Daar kan de PvdD geen varkens mee redden. De SGP zou misschien het kastekort er mee aanvullen dat is ontstaan nadat de overheidssteun is weggevallen, omdat “de vrouw” niet geschikt wordt geacht schipper naast god te zijn.
Verdonk zou sinterklaas zelf een bonus geven, daarmee het CDA tegemoet komend betreffende het in stand houden van trots cultureel erfgoed.

En het is ook veel te wenig om er een participatief budgetje van te maken. Het zou een leuk kadootje zijn om de burgers die 150 miljoen te laten besteden.
Vorig jaar deed hoogleraar Paul de Beer al het voorstel om de burger op zijn belastingformulier in te laten vullen waar een deel van de belastingen aan besteed moeten worden.
Op dit moment is dat niet de manier om die 150 miljoen te verdelen. De achterstanden bij de belastingdienst zijn nog steeds niet weggewerkt en dus zou de surprise veel te laat op de goede plekken terecht komen.

Maar als er nou eens een vlotte donorshow op tv van wordt gemaakt?
De eerste ronde mag men bellen en sms-en over de vraag of de 150 miljoen naar 1 doel moet gaan of 75 miljoen naar 2 doelen of 50 miljoen naar 3 doelen.
Vervolgens mag men voor de volgende ronde voorstellen doen. De ingediende plannetjes worden in de 3e uitzending ter stemming gebracht en aan het einde van die avond mag Gerard Joling bekend maken waar het kabinet het geld aan moet uitgeven.
De drie uitzendingen vinden in 1 week plaats. De Week van de Democratie Part II.

Maar da's natuurlijk teveel democratie on ice. Glad ijs. Daar waagt de coalitie zich niet aan.
Waar zou jij die 150 miljoen aan willen besteden? Alles naar 1 doel of uitsmeren over meer targets? En waar zou dat geld volgens jou dan aan besteed moeten worden?
Bellen en sms-en kan hier niet dus voeg je reactie hieronder toe.

Geef een reactie

Diplomatieke keuzes

Ambassade Harare

We hebben een logé. Dat wil zeggen: de nederlandse ambassade in Zimbabwe is de gastheer van Morgan Tsvangirai. En dat gastheerschap is niet meer dan onze plicht, volgens het Hoofd Diplomatie, Maxime Verhagen.

Hij had natuurlijk ook voor een “neutrale” diplomatie kunnen kiezen en de heer Tsvangirai naar een hotel kunnen verwijzen. Maar het standpunt van de nederlandse regering is duidelijk, wat Zimbabwe betreft. “Nederland, de EU en anderen staan klaar om een democratische, legitieme en hervormingsgezinde regering in Zimbabwe te steunen,” aldus minister Koenders (Ontwikkelingssamenwerking) op de website van Buitenlandse Zaken.

Of de heer Tsvangirai veilig is binnen de muren van de ambassade moeten we nog afwachten. De Zimbabwaanse burgers zijn zeker niet veilig. Die kunnen elke dag een knokploeg van Mugabe-aanhangers verwachten, die een verkiezingscampagne voeren met knuppels, messen en geweren.

Nu is de ambassade te klein om alle bange Zimbabwanen te ontvangen. Diplomatie heeft zo zijn grenzen. Maar de regering kan natuurlijk wel het voorbeeld van Groot-Brittannië volgen en de legitimiteit van Mugabe's heerschappij officieel “non grata” verklaren.

Wat kan diplomatie nog meer doen?
De druk verhogen, zoals dat heet, bestaat uit wat boycotmaatregelen (onder andere een wapenembargo), financiële steun aan de oppositie en herhaalde oproepen de verkiezingen eerlijk te laten verlopen.

Nu dus ook een oproep om de Veiligheidsraad bijeen te laten komen. In die Veiligheidsraad zit ook China, die tot nu toe een leuk steuntje in de rug van Mugabe was. Als China onwelwillend blijkt het regime van Mugabe verder aan te pakken, kan de regering toch serieus overwegen de vlucht van Balkenende naar het olympische Beijing af te gelasten.

Handelsembargo's voor landen die Mugabe blijven steunen horen ook tot diplomatieke oorlogsvoering. En verder kan de nederlandse diplomatie natuurlijk tal van kundige onderhandelaars aanbieden, die in staat moeten zijn meer democratischer coalities in Zimbabwe te vormen.
Vlieg de ovale tafel die Herman Wijffels gebruikte bij de voorbereidingen van het huidige kabinet naar de ambassade in Harare. Misschien een aardige uitdaging voor Wijffels zelf om aan die tafel de koffie te schenken en Zimbabwaanse politici tot elkaar te laten komen.

De regering heeft gekozen tegen Mugabe en lijkt te kiezen voor Tsvangirai. Hopelijk is dat alleen een keuze voor 's mans veiligheid, want de politieke koers moeten de burgers in Zimbabwe natuurlijk helemaal zelf bepalen.

Tenslotte waren het ook de diplomatieke keuzes in het verleden die Mugabe aan de macht hielpen en veel te lang hebben gehouden.
Het “vrije westen” vond het in 1982 allang best dat Mugabe zijn partner in de strijd voor een onafhankelijk Zimbabwe, Joshua Nkomo, uit de eerste vrije regering wipte. Nkomo was een communist en daar hadden (en hebben) westerse diplomaten een broertje dood aan.
Een meer liberaal ingestelde Tsvangirai valt meer in de smaak.

In 1987 veranderde Mugabe de grondwet om zichzelf tot president te verheffen. In 1990 werden er verkiezingen gehouden die de internationale toets der kritiek absoluut niet konden doorstaan. Kortom: al veel eerder waren er redenen genoeg om Mugabe tot aftreden te dwingen.

Het gaat niet om “vrije verkiezingen” alleen. Het gaat er vooral om dat er een einde komt aan het verkiezingsgeweld. De vraag is of dat met louter diplomatieke middelen bereikt kan worden.

Vooralsnog kan die druk nog best een stukje heftiger. Niet alleen alle landen die het Mugabe-regime steunen met diplomatieke sancties aanpakken, niet alleen steun aan delen van de oppositie maar aan alle oppositie, maar ook Mugabe en zijn gewelddadige uitvoerders van zijn verkiezingscampagne voor het Internationale Gerechtshof slepen.

Geef een reactie

De prijs van succes

VangzeilDe kinderopvang gaat duurder worden. De eigen bijdrage gaat omhoog en gastouders krijgen een lagere vergoeding.
Fraai staaltje overheidsmanagement. Eerst trek je meer klanten met aantrekkelijke prijskaartjes. Zijn de klanten eenmaal binnen, gaan de prijzen omhoog.
De kinderopvang is zo'n succes gebleken dat het nu te duur wordt. De gebruikers mogen bij betalen.

Eerder bleek dat bij de AWBZ ook zo te werken. Door verandering van de regels ontstond er zo'n grote toeloop op de AWBZ, dat die nu ook te duur is en er maatregelen bedacht worden om de kosten weer te beheersen, lees – klanten af te stoten en de overige klanten meer te laten betalen.

Wat zal het volgende succesverhaal van dit kabinet zijn, waar de burger zijn portomonnee voor mag trekken?
Het onderwijs? Er moeten meer hoger opgeleide mensen komen. Straks lukt dat nog ook en schieten de nieuwe universiteiten als paddestoelen uit de grond. De aanwas van de nodige hoogleraren maakt de zaak wel erg duur en wie gaat dat dan betalen?

Een goed geregelde kinderopvang is nodig om meer mensen aan het werk te hebben. Arbeidsparticipatie vergroten heet dat in de beleidsterminologie. Onder andere nodig wegens het dreigende grijze gevaar.
Iedereen moet aan de slag: jong, oud, mannen, vrouwen, vaders, moeders, de lammen en de blinden, en dat allemaal omdat we wel op onze 100ste verjaardag met pensioen willen, maar dat onbetaalbaar wordt omdat er nog maar een paar duizend oudere jongeren zijn die het met hun belastingafdracht moeten financieren.

Dus hebben de burgers een dubbele opdracht: genoeg nageslacht verwekken om het arbeidspotentieel op nivo te houden en datzelfde nageslacht in de kinderopvang te doen om zelf lang genoeg te werken om voor de oude dag te sparen.
Heeft iemand al eens uitgerekend hoeveel kinderen er verwekt moeten worden om, zonder milieu- en voedselproblemen, de AOW en pensioenen veilig te stellen?

Welke oplossingen zouden de kinderopvang wel betaalbaar kunnen maken?

1. Stoppen met die subsidies. De vrije markt het werk laten doen. Er is behoefte aan meer werknemers, een deel blijft thuis om voor de kinderen te zorgen. Bedrijven kunnen die mensen lokken door kinderopvang te garanderen.
Voordeel: het kost de overheid niks, onze belasting kan omlaag.
Nadeel: we hebben dan ook niets te vertellen over de aard en kwaliteit van die opvang. Elk bedrijf bepaalt dat zelf, omdat ze ook zelf voor de kosten opdraaien.

2. Zoveel potentiële werknemers verwekken, dat zowel de vergrijzing als de kinderopvang uit de belastingen kan worden betaald.
Voordeel: de subsidies kunnen blijven bestaan en daarmee ook de controle over de kwaliteit van de kinderopvang.
Nadeel: we zullen de laatste restjes natuur op moeten geven, want die babyboom moet wel gehuisvest worden, naar extra kinderdagverblijven en scholen gaan en aan het werk in meer bedrijven.

3. De kinderarbeid herinvoeren. Waarom zouden alleen volwassenen voor hun eigen bestaan en voorzieningen moeten betalen?
Voordeel: veel produkten en diensten worden goedkoper (goed voor de concurrentiepositie met sommige 'buitenlanden') en de consumenten houden dus geld over om bijvoorbeeld aan kinderopvang te besteden.
Nadeel: het doel 'meer hoger opgeleiden' op de arbeidsmarkt wordt lastig te realiseren.

Zijn er nog andere keuzes? Bijvoorbeeld het huidige stelsel in takt houden en ook van het bedrijfsleven een substantieel hogere bijdrage te eisen? Of andere keuzes maken over de verdeling van de belastingopbrengsten?
Of zal elke succesvolle oplossing altijd resulteren in hogere kosten, die alleen maar door de individuele burger betaald moeten worden?
Misschien moeten we wat minder succesvol willen zijn?

Geef een reactie

De coalitie-mixer

CoalitieLeuke jongens en een enkel meisje van het weblog GeenCommentaar. De laatste versie van hun democratisch speeltje is uit: de coalitiechecker.
Op basis van de meest recente opiniepeilingen van de Politieke Barometer, kun je checken hoe de coalitie van jouw voorkeur het op dit moment zou doen.

De standaardpagina van deze virtuele kabinetsformatie gaat uit van minimaal 76 zetels in de Kamer en maximaal 6 verschillende coalitiepartners. Dat levert al een overzicht van 341 mogelijke opties. Je moet er niet aan denken dat het stemmen op coalities wettelijk mogelijk wordt. Bij zo'n overdaad aan keuzes krijg je geen hond meer naar de stembus.

Maar je kan ook zelf je voorkeur samenstellen en kijken of dat een leuke coalitie oplevert.
Nu heb ik afgelopen zaterdag een gastlogje mogen schrijven op GeenCommentaar. Dat ging over de JOVD, de jonge liberalen, die ooit de initiatiefnemers waren voor het zogenaamde 'des Indes beraad'.
Dat was een overleg tussen VVD, PvdA, D66 en GroenLinks, met als doel uit te zoeken of een regering zonder dat eeuwige CDA mogelijk was.

Die optie heb ik nu door de coalitiechecker gehaald en de SP aan die humanistisch-sociaal-democratische-liberale coalitie toegevoegd (in de tijd van het des Indes beraad was de SP geen serieuze regeringskandidaat).
Op dit moment zijn PvdA, VVD, SP, GL en D66 met 89 zetels in de 2e kamer vertegenwoordigt. Omdat de PvdA in 2002 besloten heeft samen te spannen met CDA en CU, krijgt de oppositie van SP, D66, GL en VVD weinig voet aan de grond in het kabinetsbeleid. De christelijke dominantie is nog steeds troef, dankzij het opportunisme van de PvdA, een iets te grote bek van Jan Marijnissen tijdens de kabinetsinformatie en een VVD die het met de oorspronkelijke liberale principes niet zo nauw neemt.
Zo gauw zien we het 'des Indes beraad' zich niet herhalen.

De coaltiecheker leert dat bovengenoemde combinatie er in zijn totaliteit flink op achteruit is gegaan in de peilingen. Danzkij winst voor D66 komt die coalitie toch nog op een meerderheidje van 76 zetels.
Het huidige kabinet zou het overigens ook niet redden. CDA, CU en PvdA zijn nu nog goed voor 80 zetels, maar in de peilingen hebben ze het dieptepunt van slechts 60 bereikt.

Nee, een democratie op grond van christelijke normen en waarden, daar komen we waarschijnlijk tot in de eeuwigheid niet meer van af. Zelfs in GroenLinks geloven ze er niet meer in. Daar gaan stemmen op om orthodoxen meer ruimte te geven binnen de partij.

Wel een leuk speeltje, die coalitiechecker. Die wordt pas echt interessant als er weer verkiezingen voor de deur staan. In eerdere artikelen heb ik al eens voorgesteld dat de kiezers, behalve hun traditionele stem, ook een voorkeur voor een coalitie in de stembus zouden mogen deponeren.
De kieswet moet een klein beetje veranderd worden. Het instrument is er dankzij GeenCommentaar al. Een beetje aanpassen en het initiatief van GeenCommentaar is ook bruikbaar voor mijn voorstel.
Of krijgen we dan een actie 'Wij vertrouwen de coalitiechecker niet'?

Wil je ook een kabinetje formeren? Ga dan naar de coalitiechecker.

Geef een reactie

Verplichte keuzes zouden kosteloos moeten zijn

Pinpassen

De pinpas dreigt te verdwijnen en de kosten voor betaalverkeer gaan voor de consument duurder worden. Een onbedoeld(?) neveneffect van de SEPA-regeling: in plaats van elk land haar eigen banksysteem, 1 europees systeem.

Single European Payment Area is een van de resultaten van de o zo innige europese samenwerking. Het is nu al weer 4 maanden van kracht en moet internationaal bankieren makkelijker maken. Met 1 bankrekening en bijbehorende bankpas moet elke europeaan in elk land zaken kunnen doen.
Het zou ook tot lagere administratieve lasten moeten leiden, wat in het voordeel van de consument is.

In 2010 moeten alle banken europese betaalsystemen aanbieden.
De nederlandse producent van de pinpas, Currence, is echter bang slachtoffer te worden van keuzes die de banken zullen maken. Die zullen waarschijnlijk massaal overgaan op de concurrentie van Currence. De systemen van creditcardmaatschappijen als V-pay en Maestro werken namelijk al in heel Europa.
Ze zijn wel duurder. Currence rekent nu nog 5 cent per pinopdracht, de andere twee rekenen een percentage van het aankoopbedrag.
De detailhandel heeft voorgesteld om pintransacties tot 10 euro gratis te maken. Dat zou het pinnen nog aantrekkelijker maken. Maar als banken de pinpas niet meer toestaan, is ook dat voordeeltje dus weg.

De consument zelf bepaalt niet welk systeem wordt toegepast, de banken maken die keuze. En daar is op zich niks mis mee. De banken menen dat de andere systemen veel makkelijker voor ze zijn. Maar waarom moet het dan drie keer duurder worden voor de consument?
Die wordt verplicht een creditcard aan te schaffen en de zo geroemde keuzevrijheid van de klant wordt beperkt tot twee aanbieders.

Waar is eurocommissaris Neelie Kroes? Want dit riekt toch naar monopolisering.
Als ik op de stoel van mevrouw Kroes zou zitten, dan zou ik de banken en de twee creditcardaanbieders verplichten deze opgelegde keuze kosteloos te maken.
Geen keuzevrijheid? Dan ook geen kosten.

Geef een reactie

Foutloos boeven vangen

Rechtspraak

Schuldig de bak indraaien is geen lolletje, onschuldig brommen is een nachtmerrie. Zulke dromen moet je dus de wereld uit helpen.
In Nederland kennen we wel mogelijkheden om rechterlijke dwalingen te herstellen. Maar die mogelijkheden zijn niet goed genoeg. Althans, dat vindt een groepje mensen die vandaag in advertenties in de dagbladen pleiten voor een revisieraad.

Je kan tot aan de Hoge Raad je onschuld bepleiten, maar alleen als je nieuwe bewijzen kan aanvoeren, die niet eerder door het OM (Openbaar Ministerie) of je advocaat zijn ingebracht. De regels voor herziening van een zaak zijn te star, menen de adverteerders. Bovendien beoordelen rechters de uitspraken van hun collega's en daarom zou een meer onafhankelijke club een zaak tegen het licht moeten houden.

Laat “slimme mensen goede onderzoekers aansturen. Bijvoorbeeld wetenschappers op technisch, medisch en economisch gebied”. Ook wat advocaten, maar “stop die raad in hemelsnaam niet vol met juristen.”
Advocate Inez Weski vindt dat er eigenlijk een oplossing moet komen voor de fouten die het OM in onderzoeken maakt. Het zou niet tot foute veroordelingen moeten kunnen komen. Dan heb je achteraf zo'n revisieraad misschien niet nodig.

Maar kunnen we wel tot een foutloze rechtsspraak komen? Dat lijkt onmogelijk. Wetten worden via jurisprudentie aangescherpt. Wat aantoont dat een wet vooraf niet alles kan vastleggen om tot de enige en juiste uitspraak te komen.
En met bewijsmateriaal is het oppassen geblazen. Vingerafdrukken zijn te vervalsen, net zo als identiteitsbewijzen. Dat laatste kan weer leiden tot mismatches met dna-materiaal.
Getuigenverklaringen kunnen onderhevig zijn aan misinterpretaties, net zo goed als de misdaadonderzoekers zichzelf soms op een dwaalspoor zetten. Zelfs als die onderzoekers de hulp inroepen van een leger deskundigen, kan er twijfel over de juistheid van de bewijzen blijven bestaan.

Een onafhankelijke revisieraad lijkt een heel aardige oplossing om fouten te herstellen. Volgens de initiatiefnemers van dit voorstel functioneert zo'n systeem in Engeland heel goed. Sinds de invoering van zo'n commissie zouden er de laatste tien jaar zo'n 250 langdurig gestraften weer zijn vrijgelaten, omdat ze onterecht zijn veroordeeld.
Aan dat aantal zitten we, ook met de twee broers uit Putten, hier nog niet. Dat moet er ook niet van komen. Voorkomen is nog altijd beter dan genezen. Maar hoe doe je dat?

Hoopvol wordt er naar het Nederlands Forensisch Instituut gekeken. Het NFI heeft tot taak aangeleverde sporen en materialen te onderzoeken en vast te stellen welke keiharde bewijzen zijn. Met betere technologie hoopt men ook steeds betere bewijslast te vergaren. Maar dan ben je er nog niet. De directeur van het NFI pleit voor meer empirisch onderzoek. Want, zo zegt hij in De Pers: “Een match met DNA of bijvoorbeeld een handschrift wil nog niet zeggen dat je de dader hebt. Er zal altijd een element van statistiek blijven. Dat moet wel geobjectiveerd worden en niet afhangen van individuele deskundigen.”

Wat ook kan is alle burgers gijzelen en hun telefoon- en internetdata bewaren, evenals een dna-databank aanleggen van heel de bevolking. Het uitpluizen van die data kost echter zoveel tijd, dat een voorarrest langer zou moeten duren. Het wachten is op een wetsvoorstel van Hirsch Ballin, waarin vastgelegd is dat ook verdachten twee jaar in voorarrest kunnen blijven, om de onderzoekers alle tijd en rust te geven met de juiste bewijzen te komen.

Dat komt er natuurlijk niet van, sterker nog, die bewijzen moeten sneller op tafel. Het NFI heeft zich tot doel gesteld nog sneller te gaan werken.
Ook al zijn verdachten en slachtoffers bij een snelle afwikkeling gebaat, laten ze boel alsjeblieft niet overhaasten. Haastige spoed is zelden goed en vergroot de kans op fouten.

Dan de misdaad maar de wereld uit helpen? De geschiedenis leert dat misdaad van alle tijden, alle culturen en alle rechtssystemen is. Blijft dus over een poging te doen de hele rechtsgang te verbeteren.
Een aardig element van de voorgestelde revisieraad is daarin mensen van buiten het justitiële apparaat in te zetten. Dat kan ook op andere momenten in de rechtsgang. Bijvoorbeeld een jury die de rechter op de vingers kijkt.
De tijd is daar nu niet rijp voor, want juryrechtspraak is hier alleen nog een populistisch middeltje om onderbuikemoties te een plaats te geven.
In de praktijk zal het wel meevallen met dat soort emoties. Een onderzoek wees uit dat burgers zonder kennis van de zaak geneigd waren zwaardere straffen op te leggen dan de rechters. Dat veranderde echter nadat men wel kennis van de zaak kreeg. Toen rolden er ineens straffen uit die lager lagen dan de rechterlijke uitspraak. Kortom: die juryrechtspraak zou een toegevoegde waarde kunnen hebben.

En tot slot: waarom ook niet wat “onafhankelijken” mee laten kijken aan het begin van de rechtsgang?Lastig punt, omdat het idee wel gangbaar is dat in het begin van een onderzoek niet teveel naar buiten moet komen om de dader geen kans te geven er voordeel mee te doen.
Maar een buitenstaander die ongehinderd kan vragen of bepaalde conclusies of ontwikkelingen in een onderzoek wel logisch zijn, kan de onderzoekers scherp houden.

Tenzij onderzoekteams altijd worden samengesteld uit dromers, critici en realisten (in NLP-kringen bekend als het Disney-model en bedoeld voor andere doeleinden dan criminaliteitsonderzoek). Geen types die makkelijk met elkaar samenwerken, maar neem je ze alle drie serieus dan worden de “feiten” in ieder geval door verschillende focussen bekeken. De kans wordt kleiner dat er iets over het hoofd wordt gezien. Wat dat “iets” ook moge zijn: een procedure, een vergeten spoortje, een mogelijk andere verdachte of een onbedoeld foutje.

De keuze is: laten we het huidige systeem in tact, ook al zit er soms een onschuldige achter tralies en loopt een schuldige wegens een procedurefoutje vrij?
Of laten we het zo, maar is een revisieraad een prima middel fouten te herstellen?
Of moet de rechtsgang van begin tot eind op de schop?

Geef een reactie

Een grote daad: een kleinere raad!

GemeenteraadKijk, een goed bestuur laat het secretariaat de zaken op orde houden. Dus mocht staatssecretaris van Binnenlandse zaken, mevrouw Bijleveld, aankondigen dat vanaf 2010 de gemeenten het met 10 procent minder raadsleden moeten doen.

Hoewel in het regeerakkoord er eerst geen sprake was van deze maatregel, veranderde dat snel. Er was namelijk ook nog een doelstelling om de kosten van het democratisch bestuur flink in te perken. Het kabinet dacht natuurlijk: waarom zou dat alleen voor de de centrale overheid moeten gelden?

De lokale overheden moeten dus meedoen.
Nou is het een heel schappelijke regeling die de staatssecretaris bekend maakte. De vorige minister van BZ, de heer Remkes, was voornemens 1500 raadsleden weg te bezuinigen. Het huidige kabinet gaat niet meer dan zo'n 1000 lokale vertegenwoordigers de laan uit sturen.
Of ze dan ook wachtgeld krijgen is nog de vraag. Diezelfde heer Remkes vond wachtgeld voor raadsleden onzin. Gemeenteraadslid zijn is maar een bijbaantje. Daar geef je geen wachtgeld voor.

Die bezuiniging lijkt redelijk. Waarom zouden de ruim 16 miljoen burgers in de 2e kamer door slechts 150 politici vertegenwoordigd moeten worden, terwijl de gemeenteraden door ongeveer 10.000 vertegenwoordigers worden gevuld?
Het parlement vertegenwoordigt het volk in een verhouding van 1:109455. In een kleine gemeente (3000 inwoners, 9 raadsleden) is die verhouding 1:333 en een grote gemeente (200.000 inwoners, 45 raadsleden) kent een volksvertegenwoordiging van 1:444.
Da's helemaal uit verhouding, als je meerekent dat 2e kamerleden over de grote zaken gaan en gemeenteraadsleden de kleinere dingetjes voor hun rekening nemen.

Ik weet niet hoe het in uw gemeente er aan toe gaat, maar er is wel een kans dat het na 2010 een zootje wordt.
Gemeenteraadsleden hebben het nu al zo moeilijk. Men klaagt over de hoge werkdruk en de lage beloning. Dat was de laatste twee jaar voor 76 raadsleden uit grote gemeenten reden om er mee te kappen.
Dus kun je nagaan hoe dat na 2010 zal lopen. Menig dorp wordt onder invloed van tranquilizers of pepmiddeltjes vertegenwoordigd.

Zo gaat de lol er af. Waarmee de kloof tussen de landelijke politiek en de lokale burger weer groter wordt.
Niet alleen worden de burgers door minder mensen vertegenwoordigt, het is ook niet meer aantrekkelijk om een bevlogen politieke carrière te ambiëren. Voor velen begint die in het plaatselijke bestuur. Daar zijn straks dus minder vacatures voor een toch al niet zo best betaalt baantje.

De centrale overheid gaat de lokale overheden verder inkrimpen. Er moeten ook minder wethouders komen en de provincies moeten ook statenleden inleveren.
Met in gedachten het gegeven dat het rijk de lokale overheden aansturen via de beschikbare geldstromen en allerlei afspraken, convenanten en desnoods dreigen met kortingen als een dorp niet in de koers van het kabinet wenst mee te varen, dan kun je je afvragen of het hier om een reële bezuiniging gaat.
Of wil het kabinet de plaatselijke politiek inperken om het centrale gezag te versterken?

Geef een reactie

Eerste Hulp Bij Onderzoek

DetectiveSommige bloggers onnderzoeken heel wat af. Omdat tijd en menskracht vaak heel beperkt is, zijn ook de onderzoeksgebieden soms beperkt. Maar internet is een heel sociaal medium en dus hebben de onderzoekende bloggers een heel netwerk aan hulp tot beschikking. Toch?

Waar gaat het om?
Sargasso-redacteur Steeph heeft een aardig onderzoekje lopen over de de aard van de vragen die 2e kamerleden stellen. Dat heeft geleid tot de Constante van Steeph. Ongeveer driekwart van de vragen die onze volksvertegenwoordigers stellen, zijn gebaseerd op informatie uit de media.
Steeph houdt keurig bij welke partijen de grootste media-junks zijn.

De cijfers van Steeph waren goed bruikbaar om uit te vogelen welke partijen de meeste kamervragen stellen. In een reactie op het onderzoek van Steeph, heb ik dat vergeleken met de grootte van de kamerfracties. Hoe groter een fractie, hoe meer werk men kan verzetten (bijvoorbeeld kranten lezen) en hoe meer vragen er dus wel gesteld zullen zijn.
Het resultaat: een kleine fractie als die van de Partij voor de Dieren stelt eigenlijk meer vragen dan een hele grote als die van het CDA. De PvdD scoort gemiddeld 70 vragen per fractielid, de PvdA slechts 3.
Zie hier het overzicht van productie aan kamervragen (ofwel welke fracties zijn lui en welke werken hard?):

Fractiegrootte– Aantal vragen– Score per lid
CDA 41 SP 278 PvdD 70
PvdA 33 PVV 169 D66 26
SP 25 CDA 145 SGP 24
VVD 21 PvdD 140 PVV 19
PVV 9 VVD 136 GL 19
GL 7 GL 131 SP 11
CU 6 PvdA 108 Verdonk 9
D66 3 D66 79 CU 7
PvdD 2 SGP 47 VVD 6
SGP 2 CU 44 CDA 4
Verdonk 1 Verdonk 9 PvdA 3

Nu wezen andere reaguurders mij er terecht op, dat zo'n overzicht niets zegt over de kwaliteit van de vragen. Waren het zinnige vragen? Hebben de vragen bijgedragen tot verbetering van bepaalde issues, het landsbestuur of de democratie? Ofwel: welke vragen deden er nou toe en welke niet?

Een zorgvuldige screening van de vragen kan een antwoord op die vragen geven. Het onderzoek moet dus worden uitgebreid.
En nu is uw hulp bij dit onderzoek dringend gewenst. Een eenmansblog heeft zo zijn beperkingen, het blognetwerk heeft dat niet.
Wie kan de Constante van Steeph en mijn productieoverzicht aanvullen met een overzicht van welke fracties de meest zinnige en/of onzinnige vragen heeft gesteld?
Uiteraard met verwijzingen en uitleg over die vragen, zodat de lezer kan beoordelen of uw bevindingen engizins juist zijn.

Geef een reactie

Je eigen olieconcern

MicrofuelerRijk als een oliesjeik zul je er niet van worden, maar op je zelfgemaakte, goedkope en groene benzine rondrijden is een aantrekkelijk idee.
Deze week werd dat in de V.S. mogelijk door de Microfueler. Een uit de kluiten gewassen wasmachine met het uiterlijk van een benzinepomp. Met wat suiker, water, gist en electriciteit maak je thuis je eigen ethanol. Voor 1 dollar heb je 3,8 liter van dat goedje. Het apparaat kan 132 liter ethanol per week maken. Zo heb je de aanschaf (ruim 14.000 euro) er in een paar jaar uit.

De fabrikant van de Microfueler wil contracten met Mexicaanse boeren sluiten, die goedkope, niet voor consumptie geschikte suiker leveren. Dat is dan weer koren op de molen van de criticasters van biobrandstoffen. Boeren gaan dan onvreetbare maïs verbouwen, in plaats van eetbare groenten. Gevolg: minder voedsel beschikbaar, hogere voedselprijzen.

Nou ja, dan maar zelfstandig olieondernemer worden en eigen frituurvet gebruiken? Dat kan ook. Met de FuelPod2 maak je je eigen diesel. Dit wonder kost slechts 2700 euro en heb je voldoende gefrituurd dan kun je wel 50 liter per keer aanmaken. Je kan bij de patatboer natuurlijk ook vragen of hij de gebruikte olie voor je firkandel, in een apart bekertje erbij wil doen.

Hoewel de overheid het ondernemerschap zegt te stimuleren. ligt ze op dit gebied toch behoorlijk dwars. Je mag je eigen benzinepomp niet aan huis hebben. Da's tegen de veiligheidsvoorschriften. Twee broers uit Nieuw-Vennep dachten hun koolzaad zelf te verstoken tot biobenzine en een bedrijf in Heinkenszand (met de robuuste naam Bioking) wil ook thuisraffinaderijtjes aan de man brengen.
Maar de overheid wil geen vergunningen afgeven voor de kleine brandstofondernemer. Een benzinepomp aan huis is veel te gevaarlijk.

Heel goed van onze regering. Eerder schreef ik hier dat het op het thuisfront al levensgevaarlijk genoeg is. Je moet dus geen olie op dat vuur gooien.
Of zou de overheid eerder de gevestigde oliebaronnen in bescherming nemen tegen mogelijke concurrentie van de zelfproducerende burger?

Dat druist dan wel in tegen een beleid waar steeds meer aan “de mensen in het land” wordt gevraagd hun eigen keuzes te maken. Kunnen ze eindelijk kiezen voor het ondernemerschap, kunnen ze bewust kiezen voor productie van groene brandstof, mogen ze het niet!

Geef een reactie

Jong geleend …

JongerenschuldenDe aanstaande moeder des vaderlands gaat op een basisschool in Nieuwkoop een gastles geven over lenen. De jeugd gaat zo beroerd met geld om, dat men nu de ontwapenende glimlach inzet, in een offensief om de kinderen op hun eigen verantwoordelijkheid te wijzen.
Volgens het Nibud heeft een kwart van de jongeren tussen 15 en 25 jaar moeite met rondkomen. Twintig procent staat zelfs regelmatig rood. Het aantal jongeren van 18 tot 25 jaar dat bij de schuldhulpverlening aanklopt, stijgt de laatste jaren. Gemiddeld hebben ze dan al zo'n 9000 euro aan schulden weg te werken.

Treurig, maar nu is er hoop. Wat zal Maxima in die gastles de kindertjes voorhouden? Als we naar haar staat van dienst kijken, zijn dit volgens mij goede mogelijkheden:

1. Ze gooit het op de pedagogische toer: “Lenen, kinderen, is een beetje dom”.

2. Als pleitbezorgster voor het microkrediet, komt ze op voor de arme kindertjes: “Microkrediet geeft de armste bevolkingsgroepen kansen en zelfvertrouwen”. Lenen is dus helemaal niet zo erg, als je het maar klein houdt.

3. Als deskundige van de nederlandse cultuur, geeft ze wat wijze lessen: “Een koekje bij de thee, dat hoort erbij. Is de suiker op, leen dan een kopje bij de buren. Maar niet te vaak hoor, want voor je het weet is de koek op”.

4. Of ze spreekt uit eigen ervaring. Geld lenen doe je alleen als je zeker weet dat je een rijke man gaat trouwen.

Wat denk jij? Welke van die vier mogelijkheden gaat ze doceren? Of komt ze met iets verrassend anders, waar heel het land dan weer over valt?

Geef een reactie